Дэвид Боуи - 'hours ' альбомы — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

1999 жылы шыққан Дэвид Боуидің студиялық альбомы.

'hours' (стильдеу бойынша 'hours ') – ағылшын музыканты Дэвид Боуидің 22-ші студиялық альбомы. Алғаш рет 1999 жылдың 21 қыркүйегінде суретшінің BowieNet веб-сайтында интернет арқылы жарық көрді, содан кейін 4 қазанда Virgin Records арқылы физикалық CD ретінде шығарылды. Бұл – ірі музыканттың интернеттен жүктеп алуға қолжетімді болған алғашқы альбомдарының бірі. 1999 жылғы Omikron: The Nomad Soul бейнеойынына саундтрек ретінде басталган 'hours' альбомы, Боуи мен гитарист Ривз Габриэлстің 1988 жылдан бергі соңғы бірлескен жұмысы болды. Альбом 1999 жылдың ортасында Бермуда және Нью-Йорк қалаларындағы студияларда жазылды. 1998 жылдың соңында BowieNet-те өткізілген ән байқауында бір жанкүйер тректің мәтіні мен қосымша вокалын жазды. Боуидің осы онжылдық бойғы басқа жұмыстарының эксперименталдық сипатынан өзгеше, 'hours' альбомы Hunky Dory (1971) альбомын еске түсіретін поп-рок және арт-поп стилін ұсынады, сонымен қатар Боуидің бұрынғы туындыларында зерттелген стильдер мен идеяларды қайта жаңғыртады. Ән мәтіндері терең ойлы, қарым-қатынастардың аяқталуы және мазасыздық сияқты тақырыптарды қамтиды. Альбомның мұқабасында христиандық мотивтер де бар. Пиетадан шабыттанған суретте, Earthling дәуіріндегі қысқа шашты Боуидің бейнесі, ұзын шашты, жас нұсқасының құшағында бейнеленген. Алғашқы атауы "The Dreamers" болған, бірақ ол "ours" сөзімен байланысты ойынға айналды. 'hours' альбомы бірнеше UK топ-40 синглдарымен сүйемелдеді, UK Albums Chart тізімінде бесінші орынға жетті, бірақ 1972 жылдан бері Боуидің алғашқы альбомы АҚШ Billboard 200 тізімінің топ-40-ына енбеді. Альбом музыка сыншыларынан да аралас пікірлер алды, көптегені жеке тректерді жоғары бағаласа, альбомды тұтас алғанда сынға алды, кейінірек сыншылар да осы пікірді қолдады. Боуи 'hours' альбомын 'Hours Tour' турнесі және түрлі телешоулар арқылы насихаттады. Боуидің барлық студиялық альбомдарына жасалған ретроспективті шолулар 'hours' альбомын Боуидің ең нашар жұмыстарының бірі деп санайды. Альбом 2004 жылы бонус тректермен қайта шығарылды және 2021 жылы Brilliant Adventure (1992–2001) жинағына қосу үшін қайта өңделді.

Hours (stylised as 'hours ' ) is the 22nd studio album by the English musician David Bowie. It was originally released on 21 September 1999 through the Internet on the artist's website BowieNet, followed by a physical CD release on 4 October through Virgin Records. It was one of the first albums by a major artist available to download over the Internet. Originating as a soundtrack to the video game Omikron: The Nomad Soul (1999), Hours was the final collaboration between Bowie and guitarist Reeves Gabrels, with whom he had worked since 1988. The album was recorded in mid 1999 between studios in Bermuda and New York City. A song contest conducted on BowieNet in late 1998 resulted in a fan contributing lyrics and backing vocals to one of the tracks. In contrast to the experimental nature of Bowie's other works throughout the decade, Hours presents a pop rock and art pop style reminiscent of Hunky Dory (1971), further evoking styles and ideals previously explored on Bowie's past works. The lyrics are introspective, detailing topics such as the collapse of relationships and subjects of angst. Also present are overtly Christian themes, which is reflected in the cover artwork. Inspired by the Pietà, it depicts the short haired Bowie persona from the Earthling era, resting in the arms of a long haired, more youthful version of Bowie. The title, originally The Dreamers, is a play on "ours". Accompanied by multiple UK top 40 singles, Hours peaked at number five on the UK Albums Chart but was Bowie's first album to miss the US Billboard 200 top 40 since 1972. It also received mixed reviews from music critics, many of whom praised individual tracks but criticised the album as a whole, sentiments echoed by later reviewers. Bowie promoted the album through the Hours Tour and various television appearances. Retrospective lists ranking all of Bowie's studio albums have placed Hours among Bowie's weaker efforts. The album was reissued with bonus tracks in 2004 and remastered in 2021 for inclusion on the box set Brilliant Adventure (1992–2001).

Бастапқы және жазу

1997 жылы салыстырмалы түрде үлкен медиа-бейнесін сақтап қалғаннан кейін, Дэвид Боуи 1998 жылы назардан шегінді, уақытының басым бөлігін музыкадан тыс жобаларға, атап айтқанда өзінің BowieNet веб-сайтын құруға арнады, бірақ бәрібір фильмдерде түсуін жалғастырды. Ол Earthling Tour-дан алынған мүмкін болатын концерттік альбомды жинады, кейін 1999 жылы LiveAndWell.com атты атаумен жарық көрді, бірақ 1998 жыл бойы студияда көбінесе белсенді болған жоқ; ол жылы жазған жалғыз туындысы – Джордж және Ира Гершвиннің «А Foggy Day in London Town» әнінің кавер-нұсқасы болды, ол Red Hot + Rhapsody: The Gershwin Groove жинағында пайда болды. Сонымен қатар ол бұрынғы әріптесі және продюсері Тони Висконтипен қайта табысты. 1998 жылдың соңында Боуи Quantic Dream жасаған және Eidos Interactive басып шығарған Omikron: The Nomad Soul видео ойынының саундтрегін жазды. Жазушы және режиссер Дэвид Кейдж оны Björk, Massive Attack және Archive сияқты үміткерлердің тізімінен басып оздырды. Биограф Николас Пегг Боуидің буддалық мән-мағынасы ойынға қызығушылық танытқанын айтады, кейіпкер өлген кезде қайта туатынын атап өтеді. Музыканы жазумен қатар Боуи ойынға гитарист Ривз Габриэлс және басист Гейл Энн Дорсимен бірге Омикрон Ситидегі барларда концерттер өткізетін ойын тобының әншісі ретінде қатысты. «Омикрон» жобасы Боуидің келесі студиялық альбомына серпіліс берді. 1998 жылдың соңы мен 1999 жылдың басында ол және Габриэлс көптеген әндерді жинады, олардың кейбіреулері «Омикрон» үшін, ал қалғандары Габриэлстің жеке альбомы үшін жазылды, соның ішінде «Survive», «The Pretty Things Are Going to Hell» және B-сайд «We All Go Through». Боуидің 1990-шы жылдардағы басқа жазбаларының эксперименталдық сипатынан өзгеше, бұл тректер оның 1980-шы жылдардың ортасындағы туындыларын еске түсіретін дәстүрлі стильде жазылды. Ол былай түсіндірді: «Студияда көп тәжірибе болған жоқ. Көп бөлігі ән жазумен ғана айналысты». Нәтижесінде демолар негізінен гитарада жазылды, ал «Thursday’s Child» және «The Dreamers» пернетақтада жазылды. Габриэлс әндердің музыкалық бағытын «Омикрон» анықтағанын айтып, былай деді: «Біріншіден, студияға кірмес бұрын біз гитара мен пернетақтада ғана әндер жаздық. Екіншіден, ойындағы кейіпкерлеріміз әндерді орындап, көшедегі/наразылық әншілері болып табылады, сондықтан оларға әнші-күйшіге жақын көзқарас қажет болды. Және үшіншіден, бұл әдеттегі металл музыкасынан өзгеше тәсіл болды». 1999 жылы E3 баспасөз конференциясында Боуи өзінің басты мақсаты «Омикронды» «эмоционалды мәнмен» толықтыру екенін айтты және бұл оның сәттілігіне жеткенін мәлімдеді. Ол сондай-ақ Платиді жұмысқа алуға және «We All Go Through» және «1917» әндерін B-сайд деңгейіне төмендетуге наразылық білдірді. О’Лиридің сөзіне сәйкес, дайын альбомды маусым айында микстейптеп, мастерлендірген.

After maintaining a relatively large media profile throughout 1997, David Bowie retreated from the limelight in 1998, primarily devoting his time to ventures outside of music, such as establishing his website BowieNet, but nevertheless continued making film appearances. He mixed a potential live album from the Earthling Tour, later released in 1999 as LiveAndWell. com, but was mostly inactive in the studio throughout 1998; his sole recording from the year was a cover of George and Ira Gershwin's "A Foggy Day in London Town", which appeared on the Red Hot + Rhapsody: The Gershwin Groove compilation. He also reconciled with his former collaborator and producer Tony Visconti. In late 1998, Bowie composed the soundtrack for the upcoming video game Omikron: The Nomad Soul, developed by Quantic Dream and published by Eidos Interactive. Writer and director David Cage chose him over a list of applicants including Björk, Massive Attack and Archive. Biographer Nicholas Pegg contends that Bowie was drawn to the game due to its Buddhist overtones, noting that when a character died, he or she was reincarnated. Along with composing the music, Bowie appeared in the game, along with guitarist Reeves Gabrels and bassist Gail Ann Dorsey, as the singer of an in game band performing gigs in the bars of Omikron City. The Omikron project was the springboard for Bowie's next studio album. Between late 1998 and early 1999, he and Gabrels amassed a large number of songs, some of which were written for Omikron and others for a Gabrels solo album, including "Survive", "The Pretty Things Are Going to Hell" and the B side "We All Go Through". Unlike the experimental cut up nature of Bowie's other 1990s recordings, the tracks were written in a more conventional style reminiscent of his mid 1980s works. He explained: "There was very little experimentation in the studio. A lot of it was just straightforward songwriting." As a result, the demos were primarily written on guitar, while "Thursday's Child" and "The Dreamers" were written on keyboards. Gabrels stated that Omikron provided the musical direction for the songs, elaborating:

Firstly, we sat down and wrote songs with just guitar and keyboard before going into the studio. Secondly, the characters we appear as in the game, performing the songs, are street/protest singers and so needed a more singer songwriter approach. And lastly, it was the opposite approach from the usual cheesy industrial metal music one would normally get. At an E3 press conference in 1999, Bowie said that his main priority was to imbue Omikron with "emotional subtext" and regarded this as a success. He was also frustrated at the hiring of Plati and the demotion of "We All Go Through" and "1917" to B side status. According to O'Leary, the finished album was mixed and mastered by June.

Музыка және әндер

"Сағат" алдыңғы екі альбомының эксперименталдық сипатынан күрт өзгешеленеді. Плати бұл стильді "Жерге қарсы" деп сипаттағандай, ол 1971 жылғы "Hunky Dory" альбомының акустикалық және дәстүрлі дыбысталуына жақын. Автор Джеймс Э. Перонның жазуынша, бұл альбом халықтық рок, 1960-шы жылдардағы соул және рок музыкасын еске түсіреді, ал кейбір зерттеушілер оны поп-рок және арт-поп жанрларына жатқызады. "Не болып жатыр?" әні – альбомдағы екі күшті рок композициясының біріншісі, алдыңғы тректердің ресми атмосферасымен салыстырғанда. Атауы "шындыққа және естелікке сенімсіздік" тақырыбын көрсетеді, ал Гранттың мәтіні жалпы "хронометриялық" тұжырымдамаға сәйкес келеді. О'Лиридің сөзіне қарағанда, бұл ән бастапқыда BowieNet платформасы үшін эксклюзивті трек ретінде жоспарланған, бірақ кейін "Сағат" альбомына енгізілген. "Керемет нәрселер тозаққа барады" әні "Сағат" альбомындағы ең "рокты" туынды. Бакли мен Дэйв Томпсон бұл әннің Боуидің 1970-жылдар басындағы глэм-рок кезеңін еске еске түсіретініне сенімді. Айтпақшы, атауы сол дәуірдегі музыкалық материалдарды, әсіресе Боуи микстеген "Hunky Dory", "Pin Ups" және The Stooges тобының "Raw Power" альбомдарын еске салады. Габриэлс бұл атау Марая Кэри немесе Селин Дионның альбомына ұқсайды деп айтқаннан кейін, сондай-ақ Freddie and the Dreamers тобымен де байланысы бар екені анықталды, нәтижесінде атау өзгертілді. Боуи атауды былай түсіндірді: "Бұл – адамның өмір сүрген уақытын еске түсіру, қалған өміріне қанша уақыт бар екенін және ортақ тәжірибе туралы ойлар". Пегг бұл туынды ортағасырлық "сағат кітабына" (Book of Hours) теңеді, онда күн дұға ету үшін белгілі бір уақыттарға бөлінеді.

Жылжыту

Боуи альбомды Hours Tour турнесінде насихаттады, ол 1999 жылдың 23 тамызынан 12 желтоқсанға дейін сегіз концерттен тұрды. Турдың алғашқы концерті – Боуидің Earthling Tour аяқталғаннан кейінгі алғашқы тікелей өнер көрсетуі – VH1 Storytellers бағдарламасы үшін Манхэттен орталық студиясында өтті. Оның қатысуы туралы VH1 атқарушы продюсері Билл Фланаган: «Бұл VH1 көрсеткен ең жақсы нәрсе болады. Жоқ, бұл, мүмкін, осы жылы телеарнадан көретін ең керемет дүние» деді. 18 қазанда өңделген күйінде көрсетілген толық өнер көрсетуі кейіннен 2009 жылы VH1 Storytellers альбомы ретінде жарық көрді. The Storytellers өнер көрсетуі Боуидің 1988 жылы Tin Machine тобы құрылғаннан бергі тұрақты серіктесі Габриэлспен соңғы жұмысы болды; Плати топ жетекшісінің орнына келді. 2016 жылы Боуи қайтыс болғаннан кейін Габриэлс оның кетуі туралы былай деді:

«Мен оған жаңа идеялар тапсыра алмай қалдым. Егер мен осыдан әрі қалсам, ашулы адамға айналамын деп қорқатынмын. Сіздер ұзақ уақыт бір жұмыспен айналысқан адамдармен сөйлескен боларсыз, олар жұмыс істейтін адамдарға деген құрметтерін жоғалта бастайды, мен ондай болғым келмейді. Мен үшін ең дұрысы сол кезде кетіп, басқа бір нәрсемен айналысу еді. Мен жақсы қарым-қатынаста кеттім». Тур құрамында Earthling Tour-дан оралған мүшелер болды, бірақ барабаншы Зак Алфордтың орнына Кэмпбелл келді. Қыркүйектің соңынан бастап Боуи «Hours» альбомын насихаттау үшін көптеген телешоуларға қатысты, олардың ішінде The Howard Stern Show, Late Show with David Letterman, Late Night with Conan O'Brien, Chris Evans' TFI Friday және Saturday Night Live бар. Тур кезінде ол көбінесе кішкентай залдарда өнер көрсетті, бірақ қазан айының соңында Уэмбли стадионында өткен NetAid қайырымдылық концертінде де өнер көрсетті. Турдегі өнер көрсетулері кейіннен Something in the Air (Live Paris 99) және David Bowie at the Kit Kat Klub (Live New York 99) альбомдарында, сондай-ақ Brilliant Live Adventures сериясының (2020–2021) бөлігі ретінде жарық көрді. Тур кезінде орындалған әндердің ішінде «Hours» альбомынан материалдар, «Life on Mars?» (1971) және «Rebel Rebel» (1974) сияқты хиттер, сондай-ақ Боуи ондаған жылдар бойы орындамаған «Drive In Saturday» (1973) және «Word on a Wing» сияқты туындылар бар еді. Қайтып келген пианист Майк Гарсон «Hours» материалдары тікелей орындалғанда жақсырақ екенін айтты, ол Баклиге студиялық жазбалар «жетілмеген» деп ойлайтынын жеткізді. Пегг та осы пікірге қосылды, ол «Hours» тректерін концерттердің ең жарқын сәттері деп есептеді. Сонымен қатар, Боуи 1966 жылғы «Can't Help Thinking About Me» синглін қайта орындады, бұл 1970 жылдан бері Боуидің Space Oddity-ге дейінгі материалдарын алғаш рет орындауы болды. Боуи әнді бір жылдан кейін Toy жобасы үшін студияда қайта жаздырды.

Мұра

Сағат әртүрлі пікірлермен қабылдануда. AllMusic редакторы Стивен Томас Эрлвин: "Бұл Боуидің ең танымал туындыларының бірі болмаса да, бұл шебер музыканттың жұмысы, ол өнер кәсібінен қайта ләззат алып, нәрсенің табиғи ағынымен дамуына кедересіз рұқсат береді" деп жазды. Үш жыл өткен соң, Ultimate Classic Rock сайтынан Брайан Вавзенек "Hours" альбомын 26 альбомның арасында 22-орынға қойды, негізінен Боуидің вокалының "шаршаған" секілді естілетінін және музыканың көбісі қызықты мелодиялардан басқа көңіл көтермейтінін сынға алды. Саклла 2018 жылы Consequence of Sound тізімінде "Hours" альбомын Боуидің ең нашар альбомы деп атап, оны "жалықтыратын және шабыттандырмайтын" деп сипаттады.

Қайта шығарылғандар

Ал 2004 жылы Columbia Records қосымша тректер қосылған альбомның кеңейтілген нұсқасын шығарды. 2005 жылдың қаңтар айында Боуидің жаңа лейблі ISO Records «Hours» альбомын екі дискілік жинақ ретінде қайта шығарды, екінші дискіде ремикстер, баламалы нұсқалар және синглдердің B-жақтары болды. 2015 жылы ол алғаш рет ресми түрде винилде жарық көрді. 2021 жылы альбомның жаңадан ремастерингтелген нұсқасы винил және CD форматтарында «Brilliant Adventure (1992–2001)» жинағының бір бөлігі ретінде шығарылды.