Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сальвадор президенті (1806–1846)
President of El Salvador (1806–1846)
Франсиско Малеспин Эррера (1806 – 25 қараша 1846) – сальвадорлық әскери шенеунік және саясаткер, 1844 жылы Сальвадор президенті болып сайланды. Ол 7 ақпан 1844 жылдан 15 ақпан 1845 жылға дейін қызмет етті, содан кейін Никарагуадағы либералдық үкіметті басып алып, құлатуынан кейін вице-президенті Хоакин Эуфрасио Гусман оны қызметтен шеттетуге мәжбүр болды. Ол сондай-ақ Сальвадорды Гватемалаға қарсы сәтсіз, қысқа соғысқа бастап барды. Қызметтен шеттетуден кейін Малеспин Гондурас күштерімен Сальвадорға қайтып келді, бірақ тұтқындалып, өлтірілді. Малеспиннің ең жақын серіктері Гондурастағы Франсиско Феррера және консерватор Хуан Линдо болды. Ол құлағаннан кейін Гондурас тарапынан қолдау алды. Басқа көптеген консерваторлар сияқты, Малеспин Орталық Америка Федеративтік Республикасын таратуға қарсы болған белгілі либерал саясаткер Франсиско Моразанға қарсы болды.
Francisco Malespín Herrera (1806 – 25 November 1846) was a Salvadoran military officer and politician, elected as the president of El Salvador in 1844. He served from 7 February 1844 to 15 February 1845, when he was deposed by his vice president Joaquín Eufrasio Guzmán after invading and overthrowing the liberal government in Nicaraguan. He also led El Salvador to a short unsuccessful war against Guatemala. After being deposed, Malespin returned to El Salvador with forces from Honduras, but he was captured and assassinated. Some of Malespin's closest allies were Francisco Ferrera in Honduras as well as Juan Lindo, both conservatives. He was supported by Honduras after his downfall. Like many other conservatives, Malespín opposed Francisco Morazán, a prominent liberal politician, who opposed dissolving the Federal Republic of Central America.
Өмірбаян
Франсиско Малеспин 1806 жылдың 28 қыркүйегінде Сан-Сальвадор интендантлығының Изалько қаласында дүниеге келген. Франсиско Малеспин Эррера – 1824 жылы Сан-Сальвадорда тұратын Хуан Малеспин мен Луиза Эррера және Родригестің некесінен туған ұл. Орталық Америкадағы азамат соғысы (1826–1829) кезінде ол әлі жас болса да, 1828 жылы Мексика шайқасында және 1832 жылы Гондурастағы Сан-Фернандо-де-Омоа бекінісін жаулап алу кезінде көзге түсті.
Fransisco Malespin was born on 28 September 1806 in Izalco, Intendancy of San Salvador. Francisco Malespín Herrera was the son of the marriage composed by Juan Malespín and Luisa Herrera and Rodríguez, who were domiciled in San Salvador in 1824. During the Central American Civil War (1826 1829), he was still young, he distinguished himself in the Battle of Mexico in 1828 and in the seizure of the Fortress of San Fernando de Omoa in Honduras in 1832.
Лос-Альтос штатының түпкілікті жойылуы
Малеспин Консервативті партияның басшысы ретінде көзге түсті және Гватемалада генерал Рафаэль Каррерамен бірлесіп Франсиско Моразанға және Лос-Альтос штатының либералды креолдарына қарсы шайқастарында күш біріктірді. Генерал Агустин Гусман 1840 жылғы 19 наурызда Кетцальтенангоға Моразанның Ньюэва Гватемала де ла Асунсьон қаласында жеңіске жеткені туралы хабармен келген кезде, қаланың либералды креолдық элитасы Лос-Альтос штатын қайтадан күшіне енгізді. Моразан сол түні түрмеден босатқан Агустин, Каррера Моразанды жеңіске жеткеніне сендіріп, кейін оның әскерін талқандағанын білмеді. Содан кейін Каррера Малеспинді Киче және Какчикель қауымдастықтарын Квецальтеко креолдарымен қайтадан күресуге дайындалуға ескерту үшін жіберді, сосын Кетцальтенангоға аттанды. Ол Альтес либералдарын қоздыруға ниеттенді; осы жаңалықты естігеннен кейін кеңес мүшелерінің көпшілігі қашып кетті, ал қалғандары кері қайтып, кешірім сұрауға тырысты, бірақ аймақтың жергілікті халқы қашып кеткен креолдарды қуғанда, Каррера қалған кеңес мүшелерін тұтқындап, оларды атуға жіберді. Аймақ тұрғындары «Қырғын! Қырғын!» деп шу көтерді. Нәтижесінде либералды креолдар әлсіреп, саны азайды, ал астанадағы консерваторлар қорқып қалды. Кетцальтенангоның жергілікті халқы Каррерада өздеріне сенімді одақтас бар екенін түсінді.
Malespín stood out as the leader of the Conservative party and collaborated with General Rafael Carrera in Guatemala in his battles against Francisco Morazán and the liberal Creoles of the State of Los Altos. When General Agustín Guzmán arrived in Quetzaltenango with the news that Morazán had triumphed in the city of Nueva Guatemala de la Asunción on March 19, 1840, the liberal Creole elite of the city declared the State of Los Altos in force again. Agustín whom Morazán had released from prison that night did not know that Carrera had made Morazán think that he had obtained the triumph and then had crushed his forces. Carrera then sent Malespín to warn the Quiché and Cakchiquel communities to prepare again to fight the Quetzaltecos Creoles, and then left for Quetzaltenango determined to excite the Altes liberals; upon hearing this news, most of the members of the council fled and the few who remained wanted to retract and apologize for having tried to, but while the indigenous people of the region were chasing the Creoles who fled, Carrera arrested the members of the council who had stayed and then sent them to be shot, despite the claims of the Altense population who murmured "Massacre! Massacre!" As a result, the liberal Creoles were weakened and diminished, and the capital conservatives frightened; for their part, the indigenous populations of Quetzaltenango realized that they had a strong ally in Carrera.
Сальвадор президенті
Морасан жеңілгеннен кейін Каррера әскерімен Сальвадорға кірді және консервативті режим орнатты. Малеспин – мемлекеттік қарудың бас қолбасшысы, ал Хорхе де Витери-и-Унго – Гватемаланың өте консервативті Айсинена кланының мүшесі болды. Рафаэль Каррера мен Франсиско Феррераның қолдауымен Малеспин Норберто Рамирес, Хуан Линдо, Хосе Эсколастико Марин, Хуан Хосе Гусман және Фермин Паласиос үкіметтеріне зор ықпал етті. 1842 жылы оның тәрбиешісі, дін қызметкері Хорхе де Витери-и-Унго Ватиканға сапар шекті, онда Сальвадор үшін епархия құруға қол жеткізді. Рим папасы Григорий XVI 1842 жылғы 28 қыркүйекте Universalis Ecclesia Procuratio бұйрығы арқылы оны құрды, сондай-ақ оның приходын собор деңгейіне көтерді, ол бұрын El Sagrario Parish деп аталған. 1843 жылғы 28 қаңтарда Витери-и-Унго Сан-Сальвадордың алғашқы епископы болып сайланды және келесі күні киелі қызметке бекітілді. 25 қыркүйекте ол Сан-Сальвадор қаласына келіп, өзінің тәрбиешісі Малеспинді қолдап, лауазымына кірісті. 1844 жылғы 7 ақпанда Фермин Паласиос 1844-1846 жылдарға арналған конституциялық мерзімге Республика Президенті болып сайланған генерал Малеспинге президенттік лауазымын тапсырды. Консерваторлардың өкілі ретінде Малеспин Сальвадор дін қызметкерлеріне шіркеулік сот билігін қайтару туралы жарлық қабылдау үшін Заң шығарушы жиналыспен келісті, бұл 1830 жылғы 26 тамыздағы аталған сот билігін жойған және либерал Хосе Дамиан Виллакорта үкіметі кезінде қабылданған заңды күштен шығарды. 1844 жылғы 25 қазанда Гондурас үкіметімен Никарагуа үкіметіне қарсы күресте одақтасқан Малеспин Республика Президенттігін өзінің вице-президенті генерал Хоакин Евфрасио Гусманға, ал армия басшылығын өзінің ағасы Каликсто Малеспинге тапсырды. Содан кейін ол Никарагуаға бет бұрып, 1845 жылы Леон қаласын басып алды. Ол ромға құмарлығымен және оның әскерлерінің шектен шығуына себеп болған шаршы мінезімен есте қалды, олар қаланы өртеп, шіркеулердің қасиетті заттарын тонады. Бірақ 1845 жылғы 15 ақпанда Никарагуадағы науқаннан «жеңіспен» оралған күйі армия оны мойындамады және Заң шығарушы билік оның Республика Президенті болып сайлануын жарамсыз деп жариялады, оның орнына вице-президент Гусман келді. Сонымен қатар, дін қызметкері Дионисио Уркуйо-и-Креспиннің өліміне қоса жасалған зұлматтар үшін епископ Витери-и-Унго оны 1845 жылғы 23 ақпанда Сан-Сальвадор соборында анафемаға ұшыратты. [8] Малеспин Гондурасқа қашып кетті, онда президент Коронадо Чавес оған қорғау берді.
With Morazán defeated, Carrera and his army entered El Salvador and imposed a conservative regime, with Malespín as Commander of the State Arms and Jorge de Viteri y Ungo a Guatemalan priest member of the ultra conservative Aycinena Clan of Guatemala as parish priest of San Salvador. With the support of Rafael Carrera and Francisco Ferrera, Malespín powerfully influenced the successive governments of Norberto Ramírez, Juan Lindo, José Escolástico Marín, Juan José Guzmán and Fermín Palacios. In 1842 his godfather, the priest Jorge de Viteri y Ungo, visited the Vatican where he managed to establish a diocese for El Salvador which was created for him by Pope Gregory XVI through the Bull Universalis Ecclesia Procuratio on the 28th of September 1842, also elevating its parish to the rank of cathedral, known until then as El Sagrario Parish. On January 28, 1843, Viteri y Ungo was elected as the first Bishop of San Salvador, being consecrated the following day. On September 25, he arrived in the city of San Salvador to take office and support his godson Malespín. On February 7, 1844, Fermín Palacios handed over the Presidency to General Malespín, who had been elected President of the Republic, for the constitutional period 1844 to 1846. As a representative of the conservatives, Malespín agreed with the Legislative Assembly to decree the restoration of the jurisdiction ecclesiastical to the Salvadoran Clergy, annulling the law of August 26, 1830 that had abolished said jurisdiction and that was issued during the government of the liberal José Damián Villacorta. On October 25, 1844, allied with the Honduran government in its fight against the Nicaraguan government, Malespín handed over the Presidency of the Republic to his vice president, General Joaquín Eufrasio Guzmán, and the Army Command to Calixto Malespín, his brother. Then he marched towards Nicaragua and in 1845 he occupied the city of León. Where he is remembered for his fondness for rum and his volatile character that caused excesses of his troops that burned down the city and looted the sacred objects of its churches. But on February 15, 1845, despite returning "victorious" from the campaign in Nicaragua, the Army ignored him and the Legislative Power declared his election as President of the Republic void, and he was replaced by Vice President Guzmán; In addition, due to the abuses committed to which was added the execution of the priest Dionisio Urcuyo y Crespín Bishop Viteri y Ungo excommunicated him on February 23, 1845 in the Cathedral of San Salvador. [8] Malespín fled to Honduras. where he received protection from President Coronado Chávez.