Француз генералы Эммануэль де Вимпфен: Өмірбаяны мен әскери жолы
Emmanuel Félix de Wimpffen
Барон Эммануэль де Вимпфен – француз генералы, әскери қызметкер. Алжирдегі әскери қызметі, 1836 ж. әкесінен мойындығы, Saint-Cyr әскери мектебі түлегі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз генералы Барон Эммануэль Феликс де Уимпфен (13 қыркүйек 1811 – 26 ақпан 1884) – француз әскери қызметкері және генерал.
French general
Baron Emmanuel Felix de Wimpffen (13 September 181126 February 1884) was a French soldier and general.
Өмірбаян
Вимпфен отбасының мүшесі де Вимпфен Лаон қаласында, барон Феликс Виктор Шарль Эммануэль де Вимпфеннің Корнели Бредадан заңды емес баласы ретінде дүниеге келді. Оның әкесі француз армиясының генералы болған, ол 1810 жылы Империя бароны атағын алды. 1836 жылы әкесі оны мойындады. Сент-Сир әскери мектебін бітіріп армияға қадам басқан ол, Алжирде көптеген әскери қызметтер атқарды, 1840 жылы капитан, ал 1847 жылы батальон командирі болды. Ол Қырым соғысында түрік-парсы полкінің полковнигі ретінде көзге түсіп, Мамелон үшін болған шайқастағы ерлігі үшін бригад генералы шеніне ие болды. 1859 жылғы науқанда генерал Макмахонмен бірге Маджента шайқасына гвардиялық жаяу әскер бригадасын басқарып қатысты және тағы да жауынгерлік еңбегімен жоғарылауға қол жеткізді. Осы науқан мен Франко-Пруссия соғысы аралығында ол негізінен Алжирде қызмет етті және бастапқыда Рейн армиясына қолбасшылыққа тағайындалмады. Бірақ, ерте шайқастарда 5-ші корпустың командирінің қабілетсіздігі байқалғанда, де Вимпфенге оны басқаруға бұйрық берілді, сондай-ақ маршал Макмахонның денсаулығына кесел тиген жағдайда Шалон армиясына қолбасшылық етуге құпия тапсырма берілді. Ол майданға Бьюмонт түбінде жеңілген 5-ші корпустың қашқындарын жинап, оларды Седанға қарай бастауға үлкерді. 1 қыркүйектегі Седан шайқасында Макмахон жараланып, аға офицер генерал Дюкро басқаруды өз қолына алды. Дюкро әскерді кері шегіндіруге кіріскенде, Вимпфен өзінің тапсырмасын көрсетіп, бұйрықтың күшін жойды. Осының салдарынан, ол бүкіл француз армиясының капитуляциясы туралы келіссөздер жүргізуге міндетті болды. Тұтқындықтан босатылғаннан кейін, ол Алжирде зейнеткерлікке шықты және 1884 жылы Парижде қайтыс болды. Оның соңғы жылдары Седанның капитуляциясы төңірегіндегі пікір таластармен өтті, оның жауапкершілігі оның үстіне жүктелді. Ол, басқа еңбектермен қатар, "Седан" (1871), "Францияның жағдайы және қажетті реформалар" (1873) және "Қаруланған ұлт" (1875) атты кітаптарды жазды.
A member of the Wimpffen family, de Wimpffen was born in Laon, the illegitimate son of Baron Félix Victor Charles Emmanuel de Wimpffen by Cornélie Bréda. His father was a general in the French Army who had been created a Baron of the Empire in 1810. In 1836 he was recognized by his father. Entering the army from the military school of Saint Cyr, he saw considerable active service in Algeria, and in 1840 became captain; in 1847 chef de bataillon. He first earned marked distinction in the Crimean War as colonel of a Turco Persian regiment, and his conduct at the storm of the Mamelon won him the grade of general of brigade. In the campaign of 1859 he was with General MacMahon at the battle of Magenta at the head of a brigade of Guard Infantry, and again won promotion on the battlefield. Between this campaign and the Franco Prussian War, he was mainly employed in Algeria, and was not at first given a command in the ill fated Army of the Rhine. But when the earlier battles revealed incapacity in the commander of the 5th corps, De Wimpffen was ordered to take it over, and was given a dormant commission appointing him to command the Army of Châlons in case of Marshal MacMahon's disablement. He only arrived at the front in time to rally the fugitives of the 5th Corps, beaten at Beaumont, and to march them to Sedan. In the disastrous Battle of Sedan on the first of September, MacMahon was soon wounded, and the senior officer, General Ducrot, assumed the command. Ducrot was beginning to withdraw the troops when Wimpffen produced his commission and countermanded the orders. In consequence it fell to him to negotiate the surrender of the whole French army. After his release from captivity, he lived in retirement at Algiers, and died at Paris in 1884. His later years were occupied with polemical discussions on the surrender of Sedan, the responsibility for which was laid upon him. He wrote, amongst other works, Sedan (1871), La Situation de la France, et les reformes necessaires (1873) and La Nation armée (1875).