Стефан Малларменың «Фавннің түскісі» – француз поэзиясының символизмінің белгілі туындысы. Фавнның арман тәрізді ойлары, нимфалармен кездесулері суреттеледі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1876 жылы жазылған Стефан Малларме өлеңі
1876 poem by Stéphane Mallarmé
"Фауның түстен кейінгі уақыты" (немесе "L'après midi d'un faune") – француз жазушысы Стефан Малларменің өлеңі. Ол түстен кейін оянған фаунның құштарлық сезімдерін және таңертеңгі нимфалармен болған кездесулерін арман сияқты монолог түрінде суреттейді. Бұл Малларменің ең белгілі туындысы және француз әдебиетіндегі символизмнің маңызды ескерткіші. Поль Валери оны француз әдебиетіндегі ең ұлы өлең деп есептейді.
L'après midi d'un faune (or "The Afternoon of a Faun") is a poem by the French author Stéphane Mallarmé. It describes the sensual experiences of a faun who has just woken up from his afternoon sleep and discusses his encounters with several nymphs during the morning in a dreamlike monologue. It is Mallarmé's best known work and a hallmark in the history of symbolism in French literature. Paul Valéry considered it to be the greatest poem in French literature.
Тарих
Поэманың бастапқы нұсқалары, бастапқыда Le Faune, intermède héroique деп аталған, 1865 (поэма туралы алғашқы мәлімет Малармедің 1865 жылғы маусымда Анри Казалиске жазған хатында кездеседі) және 1867 жылдар аралығында жазылды. Маларме алғашқы мәтінін 1867 жылы Théâtre Français театрына ұсынды, бірақ ол қабылданбады. Он жылдан кейін, «Импровизация д’ун Фауна» деген атаумен туындысы тағы да қабылданбады, бұл жолы бұрын Малармедің шығармаларын Parnasse contemporain басылымында жариялаған Альфонс Лемер баспагерінен бас тартты. Маларме Лемерден кетіп, өзінің бизнесін кеңейтуді көздеген, негізінен медициналық кітаптарды шығаратын редактор, баспагер және кітап сатушы Альфонс Дереннеге жолығып, келісімге келді. Соңғы мәтін 1876 жылы (поэзияда 1876 жыл) Деренне баспасынан L'après midi d'un faune деген атаумен жарық көрді. Басылымға арналған түсіндірмелерді Малармедің көп жылдық досы Эдуард Мане жасады. Ақшаны үнемдеу үшін ол төрт ағаштан ойылған безендіру элементтерін қара түспен басып, содан кейін Мане өзі оларды қолмен қызғылт түске бояды. Маларменің поэмасы көптеген музыкалық туындыларға шабыт берді, олардың ең танымалсы – Клод Дебюссидің «Прелюд түстен кейінгі фаунға» (Prélude à l'après midi d'un faune). Маларме поэзиясынан тақырып алып, шабыттанған басқа композиторлардың ішінде Морис Равелдің «Тройс поэмы де Маларме» (1913), Дариус Мийоның «Шансонс бас де Стефан Маларме» (1917) және Пьер Булездің «Пли selon pli» (1957–62) соло сопрано және оркестрге арналған сазды туындылары бар. Поэма Васлав Нижинскийдің (1912), Джером Роббинстің (1953) және Тим Руштонның (2006) «Фаунның түстен кейінгі сағаты» балеттеріне де негіз болды. Дебюссидің оркестрлік туындысы мен Нижинскийдің балеті өнердегі модернизмнің дамуында маңызды рөл атқарды.
Initial versions of the poem, originally titled Le Faune, intermède héroique were written between 1865 (the first mention of the poem is found in a letter Mallarmé wrote to Henri Cazalis in June 1865) and 1867. Mallarmé submitted the first text to the Théâtre Français in 1867, only to be rejected. Ten years later, under the title Improvisation d’un Faune the work was rejected again, this time by publisher Alphonse Lemerre, who had previously published Mallarmé's work in Parnasse contemporain. Mallarmé left Lemerre and found Alphonse Derenne, an editor, publisher, and bookseller of primarily medical books who sought to expand his business. The final text was published in 1876 (see 1876 in poetry) by Derenne under the present title L'après midi d'un faune. For the publication, Mallarmé's long time friend, Édouard Manet, created four wood engraved embellishments which were printed in black, and hand tinted in pink by Manet himself in order to save money. Mallarmé's poem would provide the inspiration for many musical works, the most prominent of which being Prélude à l'après midi d'un faune by Claude Debussy. Other composers who drew subject matter and inspiration from Mallarmé’s poetry include Maurice Ravel in Trois poèmes de Mallarmé (1913), Darius Milhaud with Chansons bas de Stéphane Mallarmé (1917), and Pierre Boulez, with his hour long solo soprano and orchestra piece Pli selon pli (1957–62). The poem also served basis for the ballets Afternoon of a Faun by Vaslav Nijinsky (1912), Jerome Robbins (1953) and Tim Rushton (2006). Debussy's orchestral work and Nijinsky's ballet would be of great significance in the development of modernism in the arts.