Достар тобының туған күні

Кіріспе

Март Кроулидің пьесасы

Ханк
Алан
Бернард
Каубой
Майкл
Гарольд
Эмори
Дональд
Ларри

| орын = Манхэттен
| премьера = 1968 жылдың 15 сәуірі
| жер = Театр Four, Манхэттен, Нью-Йорк қаласы, 424 West 55th Street. Пьеса алғаш рет Бродвейден тыс қойылды, ал 2018 жылы 50 жылдығына орай Бродвейде қайта қойылды. Пьеса Нью-Йорк қаласында туған күн тойына жиналған гей-еркектер тобының өмірінен өрбиді және гомосексуалдық өмірді бейнелеуде жаңашылдық тудырды. Одан 1970 және 2020 жылдары екі толық метражды фильм түсірілді. "The Men from the Boys" атты жалғасы 2002 жылы көрсетілді.

Қысқаша мазмұны

Пьеса Манхэттеннің Upper East Side-дағы пәтерде, "шығыс елуінші жылдары әсем жабдықталған дуплекс пәтерде" өрбітеді, ал кейіпкерлердің өмірі туған күн тойы барысында ашылады. Гарольд өзінің туған күнін тойлайды. Кейіпкердің өзі айтқанынша, ол "қоршаған, шешек дөңгелектері бар еврей перисі", жастық шағын жоғалтуына қатты ренжуде және енді көз тартарлық жас жігіттерге қызықты емес екенін мәлімдейді. Драматис персонаеде ол "қоңыр" және "ерекше семиттік бет-әлпеті" бар деп сипатталады. "Ковбой" – тартымды сары шашты, бірақ "өте зиялы емес" өндіріс жұмыскері. Вуд, Краулидің жақын досы, оны Нью-Йорктен Голливудқа көшуге ынталандырды, осылайша ол пьесасын жазуға толықтай мүмкіндік алады. Краули көп жыл бойы Вуд пен оның күйеуі Роберт Вагнердің көмекшісі болып жұмыс істеді. Краулидің сөзіне қарағанда, пьесаны жазуға оны жетелеген нәрсе белсенділік емес, "бір жағынан өзімнің және мансабымның жағдайына, екінші жағынан айналамдағы адамдардың әлеуметтік көзқарасына және сол заманғы заңдарға" байланысты ашу-ыза болды. Ол "барлық кейіпкерлерге қатысты осы әділетсіздіктің мәлімдеуге тиіс екенін" қалады. Краули сондай-ақ: "Мен сол кезде де, қазір де белсенді емеспін. Мен не болғанын түсінбедім. Мен жай ғана шындықты жаздым" деді. "The Boys in the Band: Something Personal" атты қысқа деректі фильмінде, Netflix-тің 2020 жылғы фильмдік бейімдемесімен бірге шығарылған, Краули Дональдтың үлгісі Дуглас Мюррей болғанын, оған пьеса арналғанын түсіндірді. Гарольд, туған күні тойланатын кейіпкер, 1988 жылы ЖИТС-тен қайтыс болған биші және хореограф Говард Джеффридің символы болып табылады, ал пьеса 1970 жылдың 6 қыркүйегінде 1001 қойылымнан кейін жабылды. 1968 жылы, бастапқыда Бродвейден тыс жердегі шағын сахнада бес қойылымға жоспарланған болатын, пьеса тез табысқа ие болды және үлкен театрға көшірілді. Ол сондай-ақ Лондонға да қойылды. Премьераның актерлері, Лоренс Лукинбилл сияқты, көрермендердің ең жақсы орындарында отырғандарды бақылау үшін декорацияда тесік жасады, ал алғашқы апталарда Джеки Кеннеди, Марлен Дитрих, Граучо Маркс, Рудольф Нуреев және Нью-Йорк мэрі Джон Линдсейді көрді. Пьесаның сәттілігіне қарамастан, премьерадан кейін түпкіліктік труппаның барлық гей мүшелері өздерін жасырып жүрді. 1984 және 1993 жылдар аралығында алғашқы қойылымдағы гейлердің бесеуі (соның ішінде режиссер Роберт Мур және продюсер Ричард Барр) СПИД эпидемиясынан қайтыс болды.

The play is set in an apartment on the Upper East Side of Manhattan, "a smartly appointed duplex apartment in the East Fifties", and the backgrounds of characters are revealed in the course of a birthday party. Harold celebrates his birthday. In the character's own words an "ugly, pock marked Jew fairy", he becomes increasingly morose about losing his youthful looks and claims that he no longer can attract cute young men. In the dramatis personae, he is described as being "dark" with an "unusual Semitic face". "Cowboy", an attractive blond hustler who is "not too bright" while working as a production assistant. Wood hired him as her assistant, Wood, Crowley's close friend, inspired him to move from New York to Hollywood. so he would be free to write his play. Crowley worked as an assistant for Wood and her husband Robert Wagner for many years. According to Crowley, his motivation in writing the play was not activism, but anger that "had partially to do with myself and my career, but it also had to do with the social attitude of people around me, and the laws of the day". He says he "wanted the injustice of it all — to all those characters — known". Crowley has also stated, "I was not an activist, then or now. I didn't know what hit me. I just wrote the truth." In The Boys in the Band: Something Personal, a short documentary accompanying Netflix's release of the 2020 film adaptation, Crowley clarified that Donald was based on Douglas Murray, to whom the play was dedicated. Harold, the character whose birthday was being celebrated, is a cipher for dancer/choreographer Howard Jeffrey, who died in 1988 of AIDS, and closed on September 6, 1970, after 1,001 performances. In 1968, although only originally scheduled to run for five performances at a small venue off Broadway, it was a fast success and was moved to a larger theater. It went on to have a run in London as well. The premiere's actors such as Laurence Luckinbill drilled a hole in the set so they could spy on whoever was in the house's best seats, and in the initial weeks, saw Jackie Kennedy, Marlene Dietrich, Groucho Marx, Rudolf Nureyev, and New York mayor John Lindsay. Despite the success of the play, all the gay members of the original company stayed in the closet after the premiere. Between 1984 and 1993, five of the gay men in the original production (as well as director Robert Moore and producer Richard Barr) died in the ensuing AIDS epidemic.

Бродвейден тыс және Лондон қайта жаңғырулары

Бұл спектакль 1996 жылы 6 тамыздан 20 қазанға дейін Люсиль Лортель театрында Бродвейден тыс қайта қойылды, алғашқы сатылған қойылымнан кейін WPA театрында көрсетілді. "The Boys in the Band" спектаклін 2010 жылдың ақпан айынан 2010 жылдың 14 наурызына дейін Нью-Йорк қаласындағы Transport Group Theater Company ұсынды, режиссерлігін Джек Каммингс III жүзеге асырды. 2016 жылдың қазан айында Лондондағы Парк театрында өткен қойылым екі онжылдықтан бергі алғашқы қайта қойылым болды. Кейін ол Вест-Эндтегі Водевиль театрына көшірілді. "The Observer" газетінің арасында, өндіріс жағымды бағаланды, онда Марк Гейтис Гарольд рөлінде, Иан Халлард Майкл рөлінде, сондай-ақ Дэниел Бойз, Джек Дерджес, Джеймс Холмс, Джон Хопкинс, Грег Локетт, Бен Мансфилд және Натан Нолан ойнады. Бұл өндіріс 2017 жылғы WhatsOnStage Awards сыйлығына екі номинация алды: "Ең үздік пьесаны қайта қою" және "Ең үздік Вест-Эндтен тыс қойылым", ал Халлард "Пьесадағы ең үздік актер" номинациясына ие болды.

Бродвей қойылымы, 2018 жыл

Джо Мантелло режиссерлік еткен "The Boys in the Band" бродвейлік қойылымы 2018 жылдың 30 сәуірінде Бут театрында алдын ала көрсетілімдермен ашылды, ресми түрде 31 мамырда, ал 2018 жылдың 11 тамызына дейін сахнада болды. Бұл қойылым пьесаның алғашқы көрсетілімінің 50 жылдығына орай қойылды және Мэтт Бомер, Джим Парсонс, Закари Квинто және Эндрю Раннелл, сондай-ақ Чарли Карвер, Брайан Хатчисон, Майкл Бенджамин Вашингтон, Робин де Хесус және Тук Уоткинс қатысты. Квинто Гарольдты сомдады, оның туған күні оқиғаның негізі болды. 2018 жылғы қойылымдағы барлық актерлер ашық гейлер. Бұл қойылым 2019 жылғы "Тони" сыйлығын "Ең үздік пьесаны қайта жаңғырту" номинациясында жеңіп алды, ал Робин де Хесус "Пьесадағы ең үздік қосымша актер" номинациясына ие болды.

Қабылдау және әсер ету

1968 жылы "The Boys in the Band" пьесасының тұңғыш көрсетілісі болғанда, көпшілік көрермендер қатты таң қалды. Пьеса Уильям Голдманның "The Season: A Candid Look at Broadway" кітабында, 1967–1968 жылдар маусымын баяндайтын еңбекте жарияланды. Сол жылы екі дискілі винил LP жинағы жарық көрді, онда пьесаның толық диалогы түпнұсқа актерлердің дауысымен жазылған. Кроули 2002 жылы "Ерлер жігіттерден" атты жалғасын жазды. 2002 жылы Theater Mania жарияланымынан Питер Филичиа бұл пьесаның алғашқы қойылымы 1969 жылғы Стоунволл көтерілісіне және гомосексуалдар құқықтары қозғалысына әсер еткенін айтты. 2004 жылы Philadelphia City Paper газетінен Дэвид Энтони Фокс бұл пьесаны, оның өткір тіл білімін және Филадельфиядағы тікелей эфирдегі қойылымын жоғары бағалады. Ол пьесаның "қалалық гей-еркектерді өзімшіл, ашулы, бетке ұстамайтын" деп бейнелегеніне қарсылық білдірді. 2010 жылы CurtainUp сайтындағы рецензиясында Элиз Саммер оны "өзіне деген жеккөрушілік сезімі мен өзіне сенімсіздігі бар" ескірген "ақылды әрекет" деп сипаттады.

Киноға бейімделу

Пьеса 1970 жылы Cinema Center Films компаниясымен Уильям Фридкиннің режиссерлігінде көркем фильмге бейімделді. Райан Мерфи 2018 жылғы Бродвейдегі қайта қойылған спектакль актерлерімен және Джо Мантеллоның режиссерлігімен Netflix үшін екінші фильмді түсірді.