Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Потомак өзеніндегі тас аралдар, Вашингтон, АҚШ.
Rocky islands in the Potomac River in Washington, D. C.
Үш бауырлас – Вашингтон, АҚШ, Потомак өзеніндегі, Ключ көпірінің батысында орналасқан үш тас арал. Колониялық дәуірде маңызды орын болған бұл аралдар, "Үш бауырлас аралдар" және "Үш бауырлас арал" деген аттармен де белгілі. Үш бауырласқа бірнеше рет көпір салу ұсынылған, соңғы рет 1960 жылдары "Үш бауырлас көпірі" жобасы он жылға созылған наразылықтарға және оның тоқтатылуына әкелді.
The Three Sisters are three rocky islands in the Potomac River in Washington, D. C., west of the Key Bridge. A notable landmark in colonial times, the islets are less well known as the Three Sisters Islands and Three Sisters Island. Bridges have been proposed for the Three Sisters several times, most recently in the 1960s, when the Three Sisters Bridge proposal led to a decade of protests and ultimately, its cancellation.
Географиялық сипаттама
Үш қарындас – Құлау сызығының бір бөлігі, бұл геологиялық ерекшелік, АҚШ-тың Атлантика орталық аймағындағы шөгінді жағажай жазығын ішкі аймақтың тақталық жыныстарынан ажыратады. Үш қарындас осы тақталық жыныстардың бір бөлігі болып табылады және граниттен тұрады. Шамамен 300 000 жыл бұрын Атлант мұхитының деңгейі әлдеқайда жоғары болған. Сол кезде Потомак өзенінің төменгі ағысы Атлант мұхитының суына батып, оның жағалауы Үш қарындасқа жеткен. Вашингтон қаласына жақын Потомак өзенінің орташа тереңдігі жағалауда немесе Үш қарындастың жанында болмағанда терең болады. Дегенмен, Үш қарындастың жанында әдетте шамамен 80 фут (24 метр) тереңдікте болатын, бірақ жазғы немесе жауын-шашын аз болған кезде 30 фут (9 метр) немесе одан да аз тереңдікке жететін терең арна бар. Жыныс құрамы құм сілкінділерін жасайды, олар көбінесе жазғы су тасқыны кезінде көрінеді. Үш қарындастың жанындағы құм сілкінділерінде шөп өспейді. Олар су деңгейі жоғары болғанда толығымен су астында қалады. Құм сілкінділерінің биіктігі су тасқынына, көктемгі шөгінді ағынына және құрғақшылыққа байланысты өзгереді. (Дәстүрлі) кеме жүруге арналған жоғары су белгісі – Джорджтаун, осы себепті қала пайда болды. Колумбия округі құрылмас бұрын пайда болған Джорджтаун Атлант мұхитынан кемелердің сенімді түрде жете алатын ең алыс нүктесі болды. C&O каналы Джорджтауннан әрі қарай және Кішкентай Шығанақтар мен Үлкен Шығанақтардың кедергілерін асып өту үшін ішкі су жолы ретінде ұсынылды.
The Three Sisters are part of the Fall Line, a geologic feature which distinguishes the sedimentary coastal plain of the mid Atlantic region of the United States from the basement rock of the inland. Part of this basement rock, the Three Sisters are composed of granite. Roughly 300,000 years ago, Atlantic Ocean levels were much higher. At that time, the lower Potomac River was submerged beneath the Atlantic Ocean, whose shores reached the Three Sisters. The Potomac River near Washington, D. C. averages deep, except near shore or the Three Sisters. However, there is a deep channel near the Three Sisters that is generally about 80 feet (24 m) deep, but can drop to just 30 feet (9 m) or less during low tide or periods of little precipitation. The rock formation generates sand bars which are often visible at low tide. No grass grows on the sandbars near Three Sisters. They are fully submerged at high tide. The height of the sandbars wax and wane according to floods, spring silt runoff, and drought. The (traditional) navigational high water mark is Georgetown, which is why the town came to be. Georgetown, which preceded the establishment of the District of Columbia, was the furthest point inland that shipping vessels could reliably reach when coming up from the Atlantic Ocean. The C&O Canal was proposed as a means of navigating inland beyond Georgetown and past the obstructions of Little Falls and Great Falls.
Аңыздар мен тарих
Үш қарындас туралы түрлі аңыздар мен ауызша тарихи әңгімелер бар. Ең ертегі оқиғалардың бірі – басқа тайпаның адамдары ұстап кеткен ағаларын босату үшін өзеннен өткелеген үш алгонкин әйел бауырластар туралы. Олар өзеннен өту кезінде суға батып, тасты аралдарға айналыпты. Кем таралған аңыз бойынша, жергілікті американдықтардың үш қызын әкесі, олардың таңдаған күйеулерін қабылдамағандықтары үшін аралдарға тастап жіберген. Аңыз айтуынша, қарындастар сол жерді қарғып, егер олар Потомак өзенінен өте алмаса, ешкімнің өте алмайтынын айтқан. Қарғыс жақындап қалғанда Потомак өзенінен есіктің сықылдайтын немесе зарлы естіледі дейді. Үш қарындасты алғаш көрген еуропалық – капитан Джон Смит, ол 1607 жылы Потомак өзенімен жоғары қарай жүзіп, оларды көріпті. Бұл аралдар отаршылдық дәуірде маңызды белгі болып саналды.
Various legends and historical oral tales are associated with the Three Sisters. One of the earliest stories involves three Algonquian sisters who crossed the river in an attempt to win the release of their brothers, who had been kidnapped by another tribe. They drowned while crossing the river, and were turned into the rocky islets. A less commonly cited legend says three daughters of the local Native American chief were marooned on the islands by their father after rejecting the husbands he picked out for them. The legend holds that the sisters cursed the spot, saying that if they could not cross the Potomac there, no one could. A strange moaning or bell like sound is said to come from the Potomac River when the curse is about to claim another life. The first European to see the Three Sisters was Captain John Smith, who sailed up the Potomac River and saw them in 1607. The islets were a landmark in colonial times,
Үш ағамның көпірі
Потомак өзенінің үстінен, Үш қарындасты тіреу тіректерінің бір бөлігі ретінде пайдаланып, көпір салу идеясын алғаш 1789 жылы Пьер Л’Энфан ұсынған. 1857 жылы тағы да көпір жоспарланды, бірақ оның нақты орналасқан жері туралы пікірталас жылдар бойы созылды. Америка Азамат соғысының басталуы жоспарды тоқтатуға мәжбүр етті. 1929 жылы Конгресс Маунт-Вернон ескереуік саябағын Джордж Вашингтон ескереуік саябағы деп атады және оны Потомак өзенінің Ұлы сарқырамасына дейін кеңейтуге рұқсат берді. Үлкен Джордж Вашингтон ескереуік саябағы идеясы 1929 жылдың қаңтар айында жолдар мен саябақтардың кеңейтілген жүйесін салу туралы заң ұсынған Луис Крамтонға қатысты. Сенатта Картер Гласс заң жобасына Потомак өзенінің Ұлы сарқырамасындағы Потомак өзенінің үстінен көпір салу туралы түзету енгізді. Конгресс «1930 жылғы 29 мамырдағы заңды» (46 Stat. 482) – көбінесе Каппер-Крамтон заңы ретінде белгілі – Джордж Вашингтон ескереуік саябағын құру үшін қабылдады. Заң Вирджиния жағалауындағы Маунт-Верноннан Ұлы сарқырамаға дейінгі (Александрия қаласын қоспағанда) және Мэриленд жағалауындағы Форт-Вашингтондан Ұлы сарқырамаға дейінгі (Колумбия округін қоспағанда) жерді сатып алуға және саябақ салуға 13,5 миллион доллар бөлді. (Бұл бөлік қазір Клара Бартон саябағы деп аталады.) Сонымен қатар, соңғы жобаға Ұлы сарқырамада немесе оның жанында Потомак өзенін кесіп өтетін көпір де енгізілді. 1957 жылы сенатор Клиффорд П. Кейс Вашингтон мен Вирджинияны Үш қарындас арқылы байланыстыратын Колумбия округінің көпір салуын талап ететін заң ұсынды. 1961 жылдың ортасында Колумбия округінің көлік департаменті Джордж Вашингтон ескереуік саябағының Вирджиния және Вашингтон бөлімдерін байланыстыратын алты жолақты, 49 метрлік (160 фут) көпір салуды ұсынды. Көпір Колумбия округінің ішкі бөліктері үшін жоспарланған айналма автожолдар жүйесінің бөлігі болған Interstate 266 тас жолын алып өтуге арналған. Көпірдің құрылысы Конгресс ұсынған Потомак өзені тас жолын салуға қаржыландыруды да талап ететін еді. Келесі 11 жылда бірнеше сот процесі (олардың көпшілігі көпірге қарсылар жеңді) және көптеген наразылықтар болды, соның ішінде Үш қарындасты басып алуға жасалған әрекет. 1966 жылы Конгресс депутаты Уильям Натчер, Конгресс палатасының Бюджет комитетінің Колумбия округіне арналған ассигнованиялар кіші комитетінің төрағасы, егер көпір салынбаса, Вашингтон метрополитенінің құрылысына ақша бөлмейтінін мәлімдеді. Натчер тас жолдар салуды жақтады және өзінің кіші комитетіндегі лауазымын өзінің туған жеріндегі қоғамдық жұмыстар жобаларын қолдау үшін пайдаланды; көпірді алғаш мақұлдаған Палатаның қоғамдық жұмыстар комитеті болды. Сегіз жылдық қатыгез саяси күрес болды, оның барысында Натчер бірнеше рет метроға арналған қаражатты федералды бюджеттен алып тастады. Колумбия округінің және АҚШ Көлік департаментінің (USDOT) шенеуніктері көпір салуға келісіп, метроға арналған қаражатты қалпына келтірді, содан кейін көпір салуға себептер табылмайтын еді. Ақырында, 1971 жылдың желтоқсанында өкіл Роберт Джаимо Палатада сәтті көтеріліс ұйымдастырды, ол Натчердің қарсылығына қарамастан метроны қаржыландыруды қалпына келтірді. Метроға арналған қаражатты жоғалту қаупі болмағандықтан, Колумбия округінің және USDOT шенеуніктері көпірді құрылыс жоспарларынан тыныш алып тастады. 1977 жылдың мамыр айында The Washington Post газеті көпір жобасы тоқтатылды деп хабарлады.
A bridge across the Potomac River, using the Three Sisters as part of the supporting piers, was first proposed by Pierre L'Enfant in 1789. A bridge was planned again in 1857, but debate over its exact location lasted for years. The onset of the American Civil War forced the cancellation of the plan. In 1929, the Mount Vernon Memorial Parkway was renamed the George Washington Memorial Parkway by Congress, which authorized its extension to the Great Falls of the Potomac. The idea for a large George Washington Memorial Parkway came from Representative Louis C. Cramton, who introduced legislation in January 1929 to construct a larger system of roads and parks. In the Senate, the bill was amended by Carter Glass to include a bridge across the Potomac at the Great Falls of the Potomac. Congress enacted the "Act of May 29, 1930" (46 Stat. 482) — more commonly known as the Capper Cramton Act — to establish the George Washington Memorial Parkway. The act appropriated $13.5 million to acquire land and build a parkway on the Virginia shoreline from Mount Vernon to the Great Falls of the Potomac (excluding the city of Alexandria), and to build a parkway on the Maryland shoreline from Fort Washington, Maryland, to the Great Falls of the Potomac (excluding the District of Columbia). (This section is now known as the Clara Barton Parkway.) A bridge across the Potomac at or near the Great Falls was also included in the final bill. In 1957, Senator Clifford P. Case introduced legislation that would require the District of Columbia to build a bridge across the Three Sisters connecting D. C. and Virginia. In mid 1961, the District of Columbia Department of Transportation proposed constructing a six lane, 160 feet (49 m) bridge linking the Virginia and D. C. segments of the George Washington Memorial Parkway at the Three Sisters. The bridge was designed to carry the unbuilt Interstate 266, part of the proposed Inner Loop system of beltway superhighways designed for the inner parts of the District of Columbia. Construction of the bridge would also have required that Congress fund construction of the proposed Potomac River Freeway. Over the next 11 years, there would be several lawsuits (most of which were won by opponents of the bridge) and numerous protests — including an attempt to occupy the Three Sisters. In 1966, Representative William Natcher, chairman of the Subcommittee on Appropriations for the District of Columbia of the House Committee on Appropriations, threatened to withhold money for the construction of the Washington Metro if the bridge were not built. Natcher was a strong advocate of highway construction, and used his subcommittee position to win support for public works projects in his home district; it was the House Public Works Committee which had first approved the bridge. A bitter eight year political battle occurred, during which Natcher repeatedly deleted money for Metro from the federal budget. Repeatedly District of Columbia and United States Department of Transportation (USDOT) officials would agree to build the bridge, causing the Metro money to be restored, and then reasons for not building the bridge would be found. Finally, in December 1971, Representative Robert Giaimo led a successful revolt on the House floor which restored the Metro funding over Natcher's vehement opposition. Without the threat of losing Metro money, D. C. and USDOT officials quietly deleted the bridge from their construction plans. The bridge project was declared dead by The Washington Post in May 1977.
Танымал мәдениетте
Аралдар Брина Кларктың 1925 жылы Вашингтон қаласының Джорджтаун ауданында өтетін, бестселлер болған "Өзен, менің жүрегімді кесіп өт" романының сюжетіне тікелей қатысты. "Өзен, менің жүрегімді кесіп өт" романында, сондай-ақ Дэвид Балдаччидің "Түйе клубы" романында осы ескерткіш туралы жалған аңыз айтылады (үш қарындас аралдарында үш монах қыз суға батып, аралдарға осы атты бергені туралы). Бұл аралдар Кароливия Херронның 1992 жылғы "Одан кейін, Джонни" романында және Маргарет Трумэннің 1995 жылғы "Потомак бойындағы кісі өлтіру" детективтік романында да кездеседі.
The islets are integral to the plot of Breena Clarke's best selling novel River, Cross My Heart, set in the Georgetown neighborhood of Washington, D. C., in 1925. A false legend about the landmark (that three nuns drowned at the Three Sisters, giving the rocks their name) is given in River, Cross My Heart, and also by David Baldacci in his novel The Camel Club. The islets also appear in Carolivia Herron's 1992 novel Thereafter, Johnnie, and in Margaret Truman's 1995 murder mystery novel Murder on the Potomac.