Лондонның Бевис Маркс синагогасы – Ұлыбританиядағы ең көне, үздіксіз жұмыс істеп келе жатқан еврей ғибадатханасы. 1701 ж. салынған, сефардтық қауымның орталығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондондағы синагога, Біріккен Корольдік
Synagogue in London, United Kingdom
Бевис Маркс синагогасы, ресми түрде Қахал Кадош Шаар ха Шамайим (קָהָל קָדוֹשׁ שַׁעַר הַשָׁמַיִם), – православиелік яһуди қауымы мен синагогасы, Англияның Лондон қаласындағы, Біріккен Корольдіктегі Бевис Маркс көшесінен жақын жерде орналасқан. Бұл қауым Лондонның тарихи испан және португалдық еврей қауымымен байланысты және сефардтық дәстүр бойынша құлшылық етеді. 1701 жылы салынған, I санаттағы ғимарат Ұлыбританиядағы үздіксіз қолданылып келе жатқан ең көне синагога болып табылады. Бұл Еуропада 320 жылдан астам уақыт бойы үзбей діни қызметтер өткізіліп келе жатқан жалғыз синагога ғимараты.
Bevis Marks Synagogue, officially Qahal Kadosh Sha'ar ha Shamayim (קָהָל קָדוֹשׁ שַׁעַר הַשָׁמַיִם), is an Orthodox Jewish congregation and synagogue, located off Bevis Marks, Aldgate, in the City of London, England, in the United Kingdom. The congregation is affiliated to London's historic Spanish and Portuguese Jewish community and worships in the Sephardic rite. Built in 1701, the Grade I listed building is the oldest synagogue in the United Kingdom in continuous use. It is the only synagogue building in Europe that has continuously held regular services for more than 320 years.
Құрылыс
Қоғамның бастауы XVII ғасырдың басында Испания мен Португалиядан Лондонға келген крипто-жүйттерге, немесе Маррано деп аталатын адамдарға байланысты. Олар негізінен Амстердамдағы дамып келе жатқан Сефарди еврей қауымы арқылы келді. Бұл яһудилер Оливер Кромвельдің билігі кезінде Англияға еврейлердің қоныс аударуына мүмкіндік туған соң дінін ашық түрде өркендетуге кірісті. 1657 жылы Кричерч-Лейндегі шағын синагогада құлшылық ету басталды. 1663 жылы Симхат Тора мерекесінде күнделік жазушы Сэмюэл Пеппс осы жерге келіп, қызметтен алған әсерлерін жазды. 1698 жылы раввин Дэвид Нието «испандық және португалдық яһудилердің» (сефардтардың) қауымын рухани басқаруға кірісті. Яһудилердің көптеп келуіне байланысты, оларға кеңірек жайғасу қажет болды. Осы мақсатта Антонио Гомес Серра, Менасс Мендес, Альфонсо Родригес, Мануэль Нуньес Миранда, Андреа Лопес және Понталеао Родригестен тұратын комиссия құрылды. Олар шамамен бір жыл бойы мәселені зерттеді және 1699 жылдың 12 ақпанында квакер Джозеф Ависпен 2650 фунт стерлингке ғимарат салу туралы келісімге келді. Аңыз бойынша, Авис Құдай үйін салудан пайда табудың дұрыс еместігіне байланысты толық төлемақыны алудан бас тартты. Сондай-ақ, сол кездегі ханшайым Анна синагога төбесі үшін ағаш сыйлаған деген әңгіме де расталмаған. 1699 жылдың 24 маусымында комиссия Сэр Томас және Леди Пойнтс (сонымен қатар Литлтон деп те аталады) иелігіндегі Плуг Ярдтағы жер учаскесін Бевис Маркста 61 жылға жалға алды, оны тағы 38 жылға жыл сайын 120 фунт стерлингке жаңарту мүмкіндігімен. Құрылыс 1701 жылдың қыркүйегінде аяқталып, пайдалануға берілді. Синагоганың ішкі безендірілісі, жиһазы және орналасуы 1675 жылғы Амстердамдағы португалдық синагоганың ықпалын көрсетеді. Бұл жобаға жақын жердегі Сент-Пол соборының сәулетшісі Кристофер Реннің де ықпалы тиген деген болжам бар. 1738 жылы төбе өртеніп, 1749 жылы жөндеуден өтті. Лондон бомбалау кезінде синагоганың күмісі, жазбалары мен жиһазы қауіпсіз жерге көшірілді, ал синагога аз ғана зақым көрді. Синагога 1992 жылы ИРА және 1993 жылғы Бишопсгейт бомбалауынан зардап шекті, бірақ олар қалпына келтірілді. Осылайша, ғимараттың бастапқы құрылымы бүгінге дейін сақталған. 1747 жылы Бенджамин Мендес да Коста ғимарат тұрған жерді жалға алып, оны қауымға сыйлады, құжаттарды Габриэль Лопес де Брито, Дэвид Абоаб Озорио, Мозес Гомес Серра, Дэвид Франко, Джозеф Джессурун Родригес және Мозес Мендес да Костадан тұратын комиссия атынан тіркеді. Қоғам XVII және XVIII ғасырларда инквизициядан қашып Португалиядан келген крипто-жүйттердің көптеп келуін бастан өткерді. Неке және сүндеттеу тізімдерінде жұбайлар «Виндос де Португалия» немесе сирек жағдайларда «Виндос де Испания» деп тіркелді, олардың дінін ашық түрде ұстануға немесе ересектерге сүндет жасауға мүмкіндік алғандықтан, олардың сертін қайта бекіту мақсатында. Амстердам және Ливорно сияқты сефард орталықтарынан көші-қонмен қатар, 1735 жылға дейін Португалиядан босқындар ағыны болды, содан кейін ол азайды, Португалиядан келген соңғы тіркелгендердің кейбіреулері 1790 жылға дейін тіркелді. Тізімдерде негізінен Лиссабон немесе Порто сияқты ірі қалалардан және Испанияның алыс шекаралық аймағынан, мысалы, Селорико да Бейра, Гуарда, Браганса немесе Белмонтеден қашып келгендер тіркелген. Осы көші-қонның нәтижесінде Бевис Маркстағы уағыз 1833 жылға дейін португал тілінде жүргізілді, содан кейін ол ағылшын тіліне ауыстырылды.
The origins of the community date from an influx to London of crypto Jews, or so called Marranos, from Spain and Portugal, mostly via the growing Sephardi Jewish community in Amsterdam, in the early seventeenth century. These Jews began practising their religion openly once it became possible to do so through Jewish resettlement in England under the rule of Oliver Cromwell. Services at a small synagogue in Creechurch Lane began in 1657. In 1663, it was visited on the festival of Simchat Torah by the diarist Samuel Pepys, who recorded his impressions of the service. In 1698 Rabbi David Nieto took spiritual charge of the congregation of "Spanish and Portuguese Jews" (Sephardim). A considerable influx of Jews made it necessary to obtain more commodious quarters. Accordingly, a committee was appointed, consisting of António Gomes Serra, Menasseh Mendes, Alfonso Rodrigues, Manuel Nunez Miranda, Andrea Lopez, and Pontaleão Rodriguez. It investigated matters for nearly a year and, on 12 February 1699, signed a contract with Joseph Avis, a Quaker, for the construction of a building to cost £2,650. According to legend, Avis declined to collect his full fee, on the ground that it was wrong to profit from building a house of God. Also unsubstantiated is the story that a timber was donated by the then Princess Anne for the roof of the synagogue. On 24 June 1699, the committee leased from Sir Thomas and Lady Pointz (also known as Littleton) a tract of land at Plough Yard, in Bevis Marks, for 61 years, with the option of renewal for a further 38 years, at £120 a year. The structure was completed and dedicated in September 1701. The interior decor and furnishing and layout of the synagogue reflect the influence of the great Portuguese Synagogue of Amsterdam of 1675. It has been claimed that the design was also influenced by Christopher Wren, the architect of the nearby St Paul's Cathedral. The roof was destroyed by fire in 1738 and repaired in 1749. During the London Blitz the synagogue's silver, records and fittings were removed to a place of safety; the synagogue suffered only minor damage. The synagogue suffered some collateral damage from the IRA in 1992 and the 1993 Bishopsgate bombing, but this was restored. The essential original structure of the building thus remains today. In 1747 Benjamin Mendes da Costa bought the lease of the ground on which the building stood, and presented it to the congregation, vesting the deeds in the names of a committee consisting of Gabriel Lopez de Britto, David Aboab Ozorio, Moses Gomes Serra, David Franco, Joseph Jessurun Rodriguez, and Moses Mendes da Costa. The community saw a significant influx of crypto Jews from Portugal fleeing the inquisition during the seventeenth and eighteenth century. Marriage and circumcision records record couples as "Vindos de Portugal," or more rarely "Vindos de Espanha," for the purpose of reconsecrating their vows now they were free to practice Judaism openly or undertaking an adult circumcision. Alongside migration from Sephardi centres such as Amsterdam and Livorno there was a steady influx of refugees from Portugal up until around 1735, after which it diminished, with some of the last recorded arrivals from Portugal as late as 1790. Records show arrivals escaping principally from major cities such as Lisbon or Porto and the remote borderland region from Spain, such as from Celorico da Beira, Guarda, Braganza or Belmonte. As a result of this migration the sermon at Bevis Marks took place in Portuguese until as late as 1833 when they switched to English.
Ықпал
Сефардтық яһудилер үшін Бевис Маркс синагогасы бір ғасырдан астам уақыт бойы Англия-яһуди әлемінің діни орталығы болды және бүкіл әлемдегі қауымдық және жеке еврей мәселелерін шешу үшін арнайы орталық ретінде қызмет етті. Олардың ішінде Ямайкадағы яһудилердің салықтарды төмендету туралы өтініші (1736), Барбадостағы яһудилер арасындағы жанжал (1753) және 1777 жылы христиан дініне мәжбүрлеп көнуден қашу үшін Гибралтардан қашқан жеті жасар Мозес де Пасқа көмек көрсету болды. Қауым Ирландиядағы еврей қауымына Баллибог зиратының айналасына қабырға тұрғызуға қаржылай көмек көрсету арқылы және жұмысты бақылау үшін өкіл жіберу арқылы көмектесті. Зираттың құжаттары кейін Бевис Маркс синагогасына тапсырылды. Синагоганың жетекші мүшесі Мұса Монтефиоренің араласуымен, синагога 19 ғасырда Дамаск ісі мен Мортара ісіне қатысты, бұл екі оқиға еврейлердің құқықтары мен абыройы туралы кең ауқымды халықаралық талқылауға себеп болды. Ол Жақып Сассонның Шанхайдағы Охель-Рейчел синагогасын салуға шабыт берді, ол Қиыр Шығыстағы ең ірі синагога болып табылады. Бевис Маркста қызмет еткен Англия-сефард қауымының бас раввиндері (Хахамим) қатарында Дэниел Ниэто (1654–1728), Бенджамин Артом (1835–1879), Абрахам Халива (Халуа) (1791–1853) және Мозе Гастер (1856–1939) болды. Синагога қауымының басқа да көрнекті мүшелері боксшы Дэниел Мендоса және синагога төлемақысы туралы даудан кейін қауымнан шығып кеткен Исаак Д’Исраэли (Бенджамин Дизраэлидің әкесі) болды.
For Sephardic Jews, the Bevis Marks Synagogue was a religious centre of the Anglo Jewish world for more than a century, and served as a clearing house for congregational and individual Jewish problems all over the world. These included the appeal of Jews in Jamaica for a reduction in taxation (1736), the internecine quarrel among Jews in Barbados (1753), and the aiding of seven year old Moses de Paz, who escaped from Gibraltar in 1777 to avoid a forced conversion to Christianity. The congregation came to the aid of the Jewish community in Ireland by donating funds to build a wall around the Ballybough Cemetery and providing an agent to oversee the works. The deeds for the cemetery were then lodged at Bevis Marks Synagogue. Through the actions of the leading synagogue member Moses Montefiore the synagogue was also involved in the 19th century in the Damascus Affair and the Mortara Affair, two events provoking much international discussion of Jewish rights and reputation. It was part of the inspiration for Jacob Sassoon's Ohel Rachel Synagogue in Shanghai, the largest synagogue in the Far East. Amongst the Chief Rabbis of the Anglo Sephardic Community (Hahamim) who have served at Bevis Marks have been Daniel Nieto (1654–1728), Benjamin Artom (1835–1879), Abraham Haliva (Halua) (1791 1853) and Moses Gaster (1856–1939). Amongst other notable members of the synagogue's congregation have been the boxer Daniel Mendoza, and Isaac D'Israeli (father of Benjamin Disraeli), who resigned from the congregation after an argument over synagogue fees.
Қоғамның кеңейуі
Испан және португалдық еврей қауымы өсіп, Лондонның Сити және Ист-Энд аймақтарынан Вест-Эндке және қала шеттеріне көшіп барған сайын, оның мүшелері Вест-Эндте жаңа синагог салуды талап етті. Көшбасшылар бұл талапты қабылдамағандықтан, бір топ мүше Бёртон-стритте өздерінің синагогын құрды, ол кейін Батыс Лондон синагогы деп аталды. 1853 жылы Вигмор көшесінде филиалдық синагог ашылды, ал 1866 жылы ол Брайанстон көшесіне, Бейсуотерге көшірілді. Бевис Марксқа барушылардың саны азайып, 1886 жылы оның жерін сату мәселесі көтерілді. Г. Гуадала мен А. Х. Ньюманның қолдауымен «Бевис Марксты бұзуға қарсы лига» құрылды, соның нәтижесінде бұл жоспардан бас тартылды. 1896 жылы Майда Вейлдегі Лаудердейл жолында Брайанстон көшесіндегі синагогтың орнын басатын жаңа синагог салынды. 1960 жылдары Уэмблидегі 46 Forty Avenue мекенжайында тағы бір филиалдық қауым құрылды.
As the Spanish and Portuguese Jewish community grew and moved out of the City and East End of London to the West End and the suburbs, members demanded a new synagogue to be built in the West End. When the leadership refused this, some members formed a breakaway synagogue in Burton Street, which later became the West London Synagogue. In 1853 a branch synagogue was opened in Wigmore Street; in 1866 this moved to Bryanston Street, Bayswater. Attendance at Bevis Marks declined so much that in 1886 a move to sell the site was contemplated; a "Bevis Marks Anti Demolition League" was founded, under the auspices of H. Guedalla and A. H. Newman, and the proposed move was abandoned. In 1896 a new synagogue was built at Lauderdale Road, Maida Vale, as successor to the Bryanston Street synagogue. A second satellite congregation was established at 46 Forty Avenue, Wembley during the 1960s.
ХХ ғасырдағы оқиғалар
1992 жылғы 10 сәуірде синагогаға ИРА-ның Балтық биржасына жасаған террористік шабуылының әсері тиді. Бомба үлкен ақ жүк көлігінде орналасқан және Семтекс материалынан жасалған детонациялық сыммен оралған тыңайтқыш құрылғысынан тұрды. Испан және португал қауымының ғимараттар төрағасы, мырза Барри Музикант, полиция сүйемелдеуімен, қорғаныш каска киіп, синагогаға келтірілген зақымды тексеру үшін көшелердің жабық аймағына кірген алғашқы адамдардың бірі болды. Ол, сақтандыру компаниясымен келісім бойынша, он бес аптаға созылған жөндеу бағдарламасын іске қосты, бұл ғимаратты оның қызының үйлену тойына дейін қалпына келтіруге мүмкіндік берді. Келесі жылы синагогаға Bishopsgate шабуылы да жасалды. Жаңадан құрылған ғимаратты бұрынғыдай жақсы күйге келтіру үшін жөндеу жұмыстарына көмектесу мақсатында шамамен 200 000 фунт стерлинг көлемінде қайырымдылық қаражаты жиналды. 2019 жылдың маусым айында Ұлттық лотереядан консервациялық жұмыстарды жүргізуге және жаңа діни-мәдени орталықты салу шығындарының жартысын жабуға 2,7 миллион фунт стерлинг бөлінді. 2021 жылдың басында ол Үкіметтің Мәдениетті жаңғырту қорынан "маңызды заттар жинағын қорғау және осы орынның тарихын жарыққа әкелу" үшін 497 000 фунт стерлинг алды. 2020 және 2021 жылдары синагогаға табиғи жарықтың келуіне кедерес келтіріп, күнделікті қызметтерді жүргізуіне қауіп төндіретін жақын жердегі екі жоғары ғимаратты салу жоспарларына қарсылық болды. Қоғамдық кеңес тарихи синагоганың жабылу қаупі бар екенін, себебі жарықтың жоғалуы қызметтерді "іс жүзінде мүмкін емес" етеді деп мәлімдеді. Екі мұнараны салу жоспарлары Лондон қаласы кеңесінің мүшелері тарапынан мақұлданбады. 2023 жылы Кричерч консервациялық аймағы бекітілді, ол Бевис Маркс және ІІ* санаттағы Сент-Ботольфты Олдгейтсіз дамытудан қорғауы тиіс.
On 10 April 1992, the synagogue was affected by an IRA terrorist attack on the Baltic Exchange. The bomb was contained in a large white truck and consisted of a fertiliser device wrapped with a detonation cord made from Semtex. The Chairman of Buildings for the Spanish & Portuguese Congregation, Mr Barry Musikant, donning a hard hat and escorted by police, was one of the first people to enter the cordoned area of streets to examine the damage to the synagogue. He, with the agreement of the insurance company, put in place a programme of repair which lasted fifteen weeks, but enabled the building to be restored before his daughter's wedding. The following year the synagogue was also affected by an attack on Bishopsgate. Nearly £200,000 was raised by donation to help with the renovations to return it to its former glory. In June 2019, it was awarded £2.7m by the National Lottery for conservation work and to cover half the costs of building a new religious and cultural centre. In early 2021, it received £497,000 from the Government's Culture Recovery Fund "to protect its collection of significant objects and illuminate the history of the site." In 2020 and 2021 there was considerable opposition to planning applications for two nearby skyscrapers which would cut off natural light to the synagogue, threatening its ongoing use for daily services. The community had said the historic synagogue faces a closure threat as the loss of light would render services "almost impossible.". Plans to build both tower blocks were ultimately denied by City of London councilmembers. In 2023, the Creechurch Conservation Area was approved, which should protect Bevis Marks and Grade II* St Botolph’s without Aldgate from development.
Ерекшеліктері
Синагоганың ерекше белгісі – ғимараттың шығыс қабырғасының ортасында орналасқан Ренессанс стиліндегі сандық (Тора орамалары сақталатын). Оның дизайны сол дәуірдегі шіркеулердің рередосына ұқсас. Түсті итальяндық мәрмәрден жасалғандай боялған, бірақ ішінде толығымен еменнен жасалған. Архитектура сыншысы Иан Найрн өзінің «Найрннің Лондон» кітабында синагоганы «үлкен, жарқын бөлме, үлкен, таза шыны терезелер арқылы мұңды жарық құйылатын» деп сипаттаған. Жеті аспалы мыс шам апта күндерін бейнелейді, ал олардың ең үлкені – синагога ортасындағысы – сенбі күнін көрсетеді. Бұл орталық шам қойғышты Амстердамның Ұлы синагогасының қауымы сыйға берген. Шамдар әлі де тойларда және еврей мерекелерінде жанып тұрады. Жылдың қалған уақытында синагога 1928 жылы қосылған электр шамдарымен жарықтандырылады. Нер-тамид (мәңгілік шам) күмістен жасалған және 1876 жылға дейін сақталған. Әйелдер галереясын қолдау үшін Израильдің он екі тайпасын бейнелейтін он екі бағана орнатылған. Синагогада қабырғаларға параллель, ішке қарап орналасқан орындықтар бар, олар Тора орамаларымен шеру үшін екі дәліз қалдырады. Сонымен қатар, 1657 жылға дейін Creechurch Lane-дегі бастапқы синагогадан алынған, арқасы жоқ орындықтар синагоганың арт жағында орналасқан және әлі күнге дейін үнемі қолданылады. Синагогадағы бірнеше орындықтар белгілі тұлғаларға тиесілі болғандықтан немесе олармен байланысты болғандықтан арқанмен белгіленген. Екі орын қауымның баспа бөлімінің ең жоғары лауазымды қызметкерлеріне арналған. Үшінші орындық, аяқ тірегі бар (орындықтардың сол жағындағы, сандыққа ең жақын орындық) Мұса Монтефиореге тиесілі болғандықтан бос қалдырылған. Қазір ол тек өте жоғары лауазымды қонақтар үшін арналған, ерекше құрмет ретінде. 2001 жылы Принц Чарльз синагоганың үш жүз жылдығында осы орындықта отырды. 2006 жылы премьер-министр Тони Блэр Ұлыбританиядағы еврейлердің қайта қоныстануының 350 жылдығын тойлау кезінде осы орындықта отырды, онда Біріккен синагоганың бас раввині сэр Джонатан Сакс және Лондонның лорд-мэрі де қатысты. Синагогада 1679 жылға дейінгі қауымның сүндеттеу және неке туралы маңызды тарихи жазбалары сақталған. Ол рабби Элиезер Сильвердің шөбересі. Принц Чарльз синагоганың демеушісі, 2019 жылы оны мұражай орталығына айналдыру үшін қаржы жинау науқанына басшылық етті. Бұл 1-санаттағы тарихи ескерткіш. 2018 жылы синагога архитекторлар жоспарларын түзеткеннен кейін және құрылысшылар синагогаға қайырымдылық жасағаннан кейін ұсынылған жобаға деген наразылығын қайтарып алды. «Еврей хроникасы» журналында кейбір қауым мүшелерінің шешімге наразы болғаны және басшылықтың этикалық принциптерінің жоқ екенін сезінгені жазылған.
A prominent feature of the synagogue is the Renaissance style ark (containing the Torah scrolls) located at the centre of the Eastern wall of the building. It resembles in design the reredos of the churches of the same period. Painted to look as though it is made of coloured Italian marble, it is in fact made entirely of oak. The architectural critic Ian Nairn in his book Nairn's London described the synagogue as defined by a "great luminous room, compassionate light streaming in through big clear glass windows." Seven hanging brass candelabra symbolise the seven days of the week, the largest of which – hanging in the centre of the synagogue – represents the Sabbath. This central candelabrum was donated by the community of the Great Synagogue of Amsterdam. The candles are still lit today for weddings and the Jewish Festivals. The rest of the year the Synagogue is lit by the electric lights added in 1928. The ner tamid (sanctuary lamp) is of silver and dates from 1876. Twelve pillars, symbolising the twelve tribes of Israel, support the women's gallery. The synagogue contains benches running parallel to the side walls and facing inward, leaving two aisles for the procession with the Torah scrolls. In addition, backless benches at the rear of the synagogue, taken from the original synagogue at Creechurch Lane, date from 1657 and are still regularly used. A number of seats in the synagogue are roped off as they belong or have belonged to notable people within the community. Two seats were reserved for the most senior officials of the congregation's publishing arm, Heshaim. A third seat, fitted with a footstool, (the seat nearest the Ark on the central row of the left half of the benches) is also withheld as it belonged to Moses Montefiore. It is now only ever occupied by very senior dignitaries as a particular honour. In 2001 Prince Charles used the seat during the synagogue's tercentenary service. Prime Minister Tony Blair used it for the service celebrating the 350th anniversary of the re settlement of the Jews in Great Britain in 2006, when the Chief Rabbi of the United Synagogue Sir Jonathan Sacks and the Lord Mayor of London were also present. The synagogue retains notable historical records, including community circumcision and marriage records dating back to 1679. an American of Ashkenazi descent. He is a great grandson of Rabbi Eliezer Silver. Prince Charles is a patron of the synagogue heading a 2019 conservation appeal for funds to turn it into a heritage centre. It is a Grade 1 listed historic monument. In 2018, the synagogue rescinded its objections to a proposed development after the architects amended the plans and the developers made a donation to the synagogue. The Jewish Chronicle reported that some congregants were unhappy with decision and felt the leadership had lacked ethics.
Даму қаупі
2021 жылдың қыркүйегінде құрылысшылар синагоганың тікелей жанында 21 қабатты және 48 қабатты ғимараттар салуды жоспарлағандығы белгілі болды. Шамасы, бұл ғимараттар синагогаға күніне бір сағаттан басқа уақытта күн сәулесінің түсуіне кедеріс келтіреді. Қазіргі таңда синагога 240-қа дейін шамымен және 1928 жылы орнатылған бірқатар электр шамдарымен жарықтандырылады. Лондон корпорациясы әзірге ешқандай шешім қабылданбағанын мәлімдеп, жобаны тоқтатуға бағытталған науқан қолға алынды. 1500-ге жуық наразылық хаты түскен. Бұл мәселе туралы "Нью-Йорк Таймс" газеті британдық баспасөздің көп бөлігі хабарлағанға дейін ескерткен, сондай-ақ журналистер Джонатан Фридланд пен Бен Джуда да бұл жайтты қозғады. "Нью-Йорк Таймс" газетінің мәліметінше, құрылысшылар тапсырыс берген есепте бұл ғимараттың синагогаға түсетін күн сәулесінің мөлшеріне ешқандай әсер етпейтіні айтылған.
In September 2021, it emerged that developers planned to build 21 storey and 48 storey buildings right next to the synagogue. It is claimed this would block natural light from the building for all but one hour a day. The synagogue is currently only lit by up to 240 candles and some electric lighting which was installed in 1928. A campaign has been launched to block the development with the Corporation of London saying no decision has been made. It is reported to have received 1,500 letters of objection. The alarm was raised by an article in The New York Times ahead of reporting by most of the British press. and journalists Jonathan Freedland and Ben Judah. According to The New York Times, a report commissioned by the developers claims that the building would have no impact on the amount of natural light the synagogue receives.
Қосымша ақпарат
Гастер, раввин Мұса (1901). Испан және португалдық еврейлердің ежелгі синагогасының тарихы. Грин, Ричард Аллен. "300 жылдық мерейтойда Ұлыбританияның ең ескі синагогасы жаңа бейне жасағысы келеді", – деп хабарлады Jewish Telegraphic Agency, Jweekly арқылы, 2001 жылдың 12 қазанында, 2010 жылдың 23 қарашасында қарастырылды. Хаймсон, Мозес (1951). Англияның сефардтары: 1492–1951 жылдардағы испандық және португалдық еврей қауымдастығының тарихы, Лондон. Хаймсон, Мозес (1951). Лондон ғибадатханасының қазыналары: Лондонның Бевис Маркс ауданындағы испандық және португалдық еврейлер синагогасының діни тақталарының, киімдерінің және жиһаздарының сипаттамалық каталогы. ASIN B0000CI83D. Кадиш, Шарман; Боуман, Барбара; және Кендалл, Дерек (2001). Бевис Маркс синагогасы 1701–2001: ғимараттың қысқаша тарихы және оның архитектурасын бағалау, English Heritage. Кринский, Кэрол Херселл (1996). Еуропа синагогалары: архитектура, тарих, мағына, Courier Dover Publications, 412–415 беттер. Пол, Линдсей (1993). Лондон синагогалары, Vallentine Mitchell. Пиччиотто, Джеймс (1875). Англо-еврей тарихының очерктері, Trübner & Co. "Бевис Маркс синагогасы", Jewish Communities and Records – UK, jewishgen.org сайтында орналасқан, 2003 жылдың 17 наурызында жасалған, кейіннен жаңартылған, 2010 жылдың 24 қарашасында қарастырылды.
Gaster, Rabbi Moses (1901). History of the Ancient Synagogue of the Spanish and Portuguese Jews. Greene, Richard Allen. "At 300, Britain's oldest shul wants a brand new image", Jewish Telegraphic Agency via Jweekly, 12 October 2001, accessed 23 November 2010. Hyamson, Moses (1951). The Sephardim of England: A History of the Spanish and Portuguese Jewish Community 1492–1951, London. Hyamson, Moses (1951). Treasures of a London temple: A descriptive catalogue of the ritual plate, mantles and furniture of the Spanish and Portuguese Jews' Synagogue in Bevis Marks, London. ASIN B0000CI83D. Kadish, Sharman; Bowman, Barbara; and Kendall, Derek. (2001). Bevis Marks Synagogue 1701–2001: A Short History of the Building and an Appreciation of Its Architecture, English Heritage. Krinsky, Carol Herselle (1996). Synagogues of Europe: architecture, history, meaning, Courier Dover Publications, pp. 412–415. Paul, Lindsay (1993). The Synagogues of London, Vallentine Mitchell. Picciotto, James (1875). Sketches of Anglo Jewish History, Trübner & Co.
"Bevis Marks Synagogue", Jewish Communities and Records – UK'', hosted by jewishgen. org, page created 17 March 2003 with subsequent updates, accessed 24 November 2010.