Жүздік нерв ауруына микрохирургиялық декомпрессия жасау әдісі
Microvascular decompression
Микрохирургиялық декомпрессия (MVD) – жүзбелгі нервтің ауыруы, жарымбетке түйілу және құлақ шуына ем. Тарихы, әдістері мен жаңа қолданылуы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Микроқан тамырлық декомпрессия (МҚД), сондай-ақ Джанетта процедурасы деп те аталады, – бұл тригеминальды невралгияны (сондай-ақ басқа бас сүйек нервтерінің невралгиясын) емдеу үшін қолданылатын нейрохирургиялық процедура. Тригеминальды невралгия – беттегі қатты және ұзақ ауыру эпизодтарымен, гемифациальды спазммен сипатталатын ауырсыну синдромы. Бұл процедура вестибулокохлеарлық нервке қан тамырларының қысылуынан туындаған құлақ шуы мен бас айналуды емдеу үшін тәжірибелік түрде де қолданылады.
Microvascular decompression (MVD), also known as the Jannetta procedure, is a neurosurgical procedure used to treat trigeminal neuralgia (along with other cranial nerve neuralgias), a pain syndrome characterized by severe episodes of intense facial pain, and hemifacial spasm. The procedure is also used experimentally to treat tinnitus and vertigo caused by vascular compression on the vestibulocochlear nerve.
Тарих
Николас Андре 1756 жылы тригеминальды невралгияны алғаш рет сипаттады. 1891 жылы сэр Виктор Хорсли бұл ауруға қатысты тригеминальды нервтің преганглиондық тамыршаларын кесуді қамтитын алғашқы ашық хирургиялық процедураны ұсынды. 1925 жылы Уолтер Данди артқы бас сүйегі қуысында нервті ішінара кесуді жақтады. Осы процедура барысында ол нервтің қан тамырларымен қысылуын байқады және 1932 жылы тригеминальды невралгияның себебі нервтің қан тамырларымен, әдетте жоғары мишаша артериясымен қысылуы екенін айтты. Операциялық микроскоптың енгізілуімен Питер Дж. Джаннета 1967 жылы бұл теорияны одан әрі растап, тригеминальды невралгияны емдеу үшін қысым жасап тұрған қан тамырын жылжытуды және тамыр бастапқы орнына қайта оралмауы үшін аралыққа сүңгіш орнатуды ұсынды.
Nicholas Andre first described trigeminal neuralgia in 1756. In 1891 Sir Victor Horsley proposed the first open surgical procedure for the disorder involving the sectioning of preganglionic rootlets of the trigeminal nerve. Walter Dandy in 1925 was an advocate of partial sectioning of the nerve in the posterior cranial fossa. During this procedure he noted compression of the nerve by vascular loops, and in 1932 proposed the theory that trigeminal neuralgia was caused by compression of the nerve by blood vessels, typically the superior cerebellar artery. With the advent of the operative microscope, Peter J. Jannetta was able to further confirm this theory in 1967 and advocated moving the offending vessel and placing a sponge to prevent the vessel from returning to its native position as a treatment for trigeminal neuralgia.
Пациенттерді таңдау
Микроқан тамырларын декомпрессиялаудан ең көп пайда көретін науқастарда тригеминальды невралгияның классикалық түрі болады. Бұл аурудың диагнозы науқастың белгілері және неврологиялық тексеру нәтижелеріне сүйенеді. Бұл ауруды анықтау үшін қан талдауы немесе генетикалық маркерлер жоқ. МРТ басқа диагноздарды жоққа шығаруға көмектеседі. Жаңа МРТ техникалары нервтің қан тамырларымен қысылуын көруге мүмкіндік береді. Микроқан тамырларын декомпрессиялаудан жақсарған науқастарда ауырсыну көбінесе эпизодтық, тұрақты емес болады. Ауырсыну әдетте электр тогындай сезіледі және өте күшті. Ауырсыну көбінесе белгілі бір факторлармен туындайды. Осы факторлардың ішінде жеңіл тиісу, тамақтану, сөйлесу немесе макияж жасау сияқтылары бар. Микроқан тамырларын декомпрессиялаудан бет ауруы басылған көптеген науқастар, дәрілердің көмегімен де уақытша болса да жақсаруды сезінген. Микроқан тамырларын декомпрессиялауға үміткерлер ауырсынудың дұрыс түріне ие болумен қатар, операцияға төтеп беруге жеткілікті денсаулыққа ие болуы керек. Операция жасау қаупі науқастың жасы ұлғайған сайын артады.
Patients most likely to benefit from a microvascular decompression have a classic form of trigeminal neuralgia. The diagnosis of this disorder is on the basis of the patients' symptoms and from a neurological examination. No blood test or genetic marker exists to diagnose the disease. An MRI scan can help eliminate other diagnoses. Newer MRI techniques may allow for the visualization of vascular compression of the nerve. Patients who improve with an MVD are likely to have pain which is episodic rather than constant. The pain typically has an electrical quality to it and is intense. The pain can usually be triggered. Common triggers include light touch, eating, talking or putting on make up. Most patients whose face pain improved with an MVD also improved at least temporarily with medication. In addition to having the proper type of pain, candidates for an MVD must also be healthy enough to undergo surgery. The risk of surgery may increase with increasing patient age.
Хирургиялық әдіс
Пациенттер жалпы анестезия арқылы ұйықтатылады және басын бұра отырып немесе симптомдар байқалатын жағы үстіне қарап жатып, арқаларына жатады. Беттік функция мен естудің электрлік мониторингі қолданылады. Құлақтың артында екі саусақ енінен, құлақтың ұзындығындай тік сызық кесіледі. Шамамен 30 мм (1,2 дюйм) диаметрінде бас сүйегінің бөлігі алынып, мидың астындағы қабық – dura ашылады. Dura ашылып, мишақша көрінеді. Мишақша ығыстырылып, ми сабасының бүйірін ашуға мүмкіндік беріледі. Микроскоп және микрохирургиялық аспаптарды қолданып, арахноидальды мембрана тіліміне дейін бөлінеді, соның арқасында 8-ші, 7-ші және соңында үштік жүйке көрінеді. Қан тамырының зиян келтірген тізбегі босатылады. Көбінесе жүйкеде, қан тамырының тиген жерінде ойыс немесе із табылады. Сирек жағдайда жүйке жұқа да, бозғылт түсті болады. Қан тамыры босатылғаннан кейін, тамыр бастапқы орнына қайта оралмауы үшін жүйке мен қан тамыры арасына губка тәрізді материал салынады. Декомпрессия толыққаннан кейін жара физиологиялық тұз ерітіндісімен шайылады. Dura тігіліп жабылады. Бас сүйегі қалпына келтіріліп, үстіндегі тіндер бірнеше қабаттап жабылады. Пациент оянып, жансақтау бөліміне немесе басқа да қатаң бақылаудағы бөлімшеге жіберіледі.
Patients are put to sleep using general anaesthesia and are positioned on their back with their head turned or on their side with the symptomatic side facing up. Electrical monitoring of facial function and hearing is used. A straight incision is made two finger breadths behind the ear about the length of the ear. A portion of the skull around 30 mm (1.2 inches) in diameter is removed exposing the underlying brain covering known as the dura. The dura is opened to expose the cerebellum. The cerebellum is allowed to fall out of the way exposing the side of the brainstem. Using a microscope and micro instruments, the arachnoid membrane is dissected allowing visualization of the 8th, 7th and finally the trigeminal nerve. The offending loop of blood vessel is then mobilized. Frequently a groove or indentation is seen in the nerve where the offending vessel was in contact with the nerve. Less often the nerve is thin and pale. Once the vessel is mobilized a sponge like material is placed between the nerve and the offending blood vessel to prevent the vessel from returning to its native position. After the decompression is complete, the wound is flushed clean with saline solution. The dura is sewn closed. The skull is reconstructed and the overlying tissues are closed in multiple layers. The patient is allowed to wake up and is taken to an intensive care unit or other close observation unit.
Нәтижелер
Жанетта ең ірі МДС сериясын баяндады, ол 1996 жылы «The New England Journal of Medicine» журналында жарияланды. Бастапқы табыстылық деңгейі толық жеңілдік үшін 82% құрады, ал тағы 16% жартылай жеңілдік алды, нәтижесінде бастапқы табыстылық деңгейі 98% болды. 10 жылдық бақылаудан кейін, 68% пациенттерде жақсы немесе өте жақсы нәтижелер байқалды. 32% симптомдардың қайталануы тіркелді. Басқа зерттеулер де ұқсас немесе одан да жақсы нәтижелерді көрсетіп отыр.
The largest reported series of MVDs was reported by Jannetta and published in The New England Journal of Medicine in 1996. The initial success rate was 82% for complete relief with an additional 16% having partial relief for a combined initial success rate of 98%. At 10 year follow up, 68% had excellent or good relief. 32% had recurrent symptoms. Other series report similar or better results.
Асқынулар
МДС-ның (ми қабығының декомпрессиясы) ауыр асқынуларына өлім (0,1%), инсульт (1%), есту қабілетінің жоғалтылуы (3%) және бет әлсіздігі (0,5%) жатады. Д. Джанетта бет парализін (әлсіздіктен өзгеше) "МДС-ның маңызды және жиі кездесетін асқынуы" деп атады. (2 жеке куәлік антпен берілді: Леви Дженеттаға қарсы, CCP Аллегей округі, GD 81–7689. Басқа асқынуларға жұлын сұйықтығының ағуы және жараның инфекциялануы (1%) жатады. Көптеген пациенттер хирургиялық тілістен және жұлын сұйықтығының қанмен шашырауынан уақытша мойын ауыруы мен қатаю сезінеді.
Serious complications from an MVD include death (0.1%), stroke (1%), hearing loss (3%) and facial weakness (0.5%). Dr. Jannetta has called facial paralysis (as opposed to weakness) a "major and common complication of the MVD." (2 separate depositions under oath: Levy v Jannetta, CCP Allegheny County, GD 81–7689. Other complications include leakage of spinal fluid and wound infection (1%). Most patients will have transient neck pain and stiffness from the surgical incision and from seeding of the spinal fluid with small amounts of blood.
Басқа процедуралар
Тригеминдік нейралгияны емдеу үшін тағы бірнеше хирургиялық процедуралар бар, оның ішінде тері арқылы жасалатын ризотомия, тері арқылы глицерин енгізу, тері арқылы баллонмен қысу, ризотомия және стереотаксистік радиохирургия (SRS). Басқа процедуралармен салыстырғанда, МВЖ ұзақ мерзімді сәттілік деңгейі ең жоғары, бірақ сонымен қатар ең жоғары тәуекелмен байланысты.
Several other surgical procedures exist for the treatment of trigeminal neuralgia, including percutaneous rhizotomy, percutaneous glycerol injection, percutaneous balloon compression, rhyzotomy and stereotactic radiosurgery (SRS). When compared to the other procedures, MVD carries the highest long term success rate, but it also carries the highest risk.