Кіріспе
Вавилондық еврей Талмудшы Рабба бар Нахмани (б.з.б. 320 жылы қайтыс болды) Ол Сурадағы Рав Хунаның және Пумбедитадағы Иуда бар Езекиелдің оқушысы болды. Хуна маңызды мәселені онымен кеңеспей-ақ шешкен. Оның Сирия Палестинасындағы Талмуд академиясындағы ағалары оның Азорстанда тұрғанына риза болмады және оған Палестинаға келуін сұрап хат жазды, онда ол Жоханан бар Наппахадан мұғалім табады, өйткені ол оқуларында өзіне сенуден гөрі, оған басшылық жасау әлдеқайда жақсы болар еді. Алайда Рабба Бабылдан ешқашан шықпады. Яһуда бар Езекиелдің өліміне байланысты Рабба Пумбедитаның "академиясының басшысы" ретінде қызметте болды және 22 жылдан кейін қайтыс болғанға дейін осы лауазымда болды. Ол сондай-ақ кедей өмір сүрді, бірақ оның жеке өмірі туралы көп нәрсе белгісіз. Раббаның алаяқтықпен айналысуын сынға алған Пумбедита қаласының тұрғындары оны жек көреді, бірақ оның шәкірттері оны жақсы көреді. Оның басшылығымен академия өзінің жетістіктеріне қол жеткізді және көптеген жаңа студенттерді өзіне тартты. Ол екі жылда бір рет өткізілетін "Калла" атты оқу жиынын ұйымдастырды, нәтижесінде студенттер салық жинау кезінде сабаққа қатыспай қалады. Сасанид императоры оны тұтқындауға сот орындаушыларын жіберді; ол қаладан қалаға қашып, ақырында батпаққа түсіп, оның денесі бұталы ормандардан табылды. Калла айларында ол 12000-ға жуық студентті өзіне тартты. Шерира бен Ханинаның айтуынша, ол императорға жазғы Елул айында және қысқы Адар айында он екі мың адамды бос қалдырғаны үшін айып тағылған. Талмудта ол өлгеннен кейін жеті күн бойы мақтау айтылғаны жазылған. Раббаның немере інісі - ұлы ғалым Абай (280340), жетім бала. Оның орнын ұлы Рабба биледі. Рабба мен Абай екеуінің де өлімі өмірлерінің гүлденуінде болды, өйткені олар ұрпақтары жас өлетіндігіне қарғысқа ұшыраған Ели Шофеттің ұрпақтары болды. Алайда, Рабба Тораны оқығандықтан, 40 жасқа дейін өмір сүруге лайық еді, ал Тораны оқып, мейірімділікпен әрекет еткен Абай 60 жасқа дейін өмір сүрді.
Rabbah bar Naḥmani (died c. 320 CE) He was a student of Rav Huna at Sura and of Judah bar Ezekiel at Pumbedita and Huna seldom decided a question of importance without consulting him. His brethren in the Talmudic academies in Syria Palaestina were not pleased with his residence in Asoristan and wrote to him to come to Palestine, where he would find a teacher in Johanan bar Nappaha, since it would be far better for him to have a guide than to rely on himself in his studies. However, Rabbah never left Babylonia. Upon the death of Judah bar Ezekiel, Rabbah succeeded asrēš məṯiḇtā "head of the academy" of Pumbedita and held the post until his death 22 years later. He is also said to have lived in poverty, but little else is known about his private life. Rabbah was hated by residents of the city of Pumbedita for his criticism of their practice of fraud, but loved by his students. The academy achieved its height under his leadership and he attracted many new students to the academy. He initiated the Kallah, biannual month long study gatherings, leading to the students being absent at the time of tax collections. The Sasanian emperor sent bailiffs to seize him; he fled from city to city and finally into a marsh, where his body was found in a thicket. During the Kallah months, he is said to have attracted as many as 12,000 students. According to Sherira ben Hanina, he was denounced to the emperor for causing twelve thousand men to be idle during the month of Elul in summer and the month of Adar in winter. The Talmud records that after his death, he was eulogized for seven days. Rabbah's nephew was the great scholar Abaye (280–340), an orphan who he raised. He was succeeded by his son, who as also named Rabbah. Both Rabbah and Abaye were destined to die in the prime of their lives as they were descendants of Eli the Shofet, who was cursed that his descendants would die young. However, because Rabbah studied Torah, he merited to live to the age of 40, whereas Abaye, who studied Torah and performed extra acts of kindness, lived to the age of 60.
Оқыту
Ол үлкен ғалым, мәтіндерді талқылау, қарама-қайшылықтарды шешу және қолдану қабілетімен танымал болды, бұл оған "тауларды түбірден-түбір құлатушы" (עוקר הרים ʿôqer hārîm) деген лақап ат берді, өйткені оның зерттеулері тауларды жинап, оларды бір-біріне ұрып-соғудың күшін көрсетеді. Ол сондай-ақ ерекше ұстаз болды. Ол әр лекцияны оқушыларды жақсы көңіл-күйге бөлеу үшін әзіл-сықақпен немесе күлкілі анекдотпен бастайтын. Ол тыңдаушылардың үкімін сынап, қате халаханы білдіріп, оқушыларының қателікті табуын күтеді. Раббаның аггадикалық ілімдерінің тек онға жуығы ғана жазылған; Ол назарын халахқа аударды, оны мишнаикалық шешімдер мен бараитоттарды түсіндіру арқылы, сондай-ақ түрлі Тора мен раввиндік заңдардың негізгі себептерін анықтау және оларда қамтылған қарама-қайшылықтарды түсіндіру арқылы түсіндіруге тырысты. Ол жиі: "Неге Тора бұны бұйырды?" деп сұрайды. "Неге даналар бұған тыйым салды?" Ол өзінің қызығушылығын Мишнаның практикалық заңдарына шектемеді, бірақ оның ұстазы Иуда бар Езекиел сияқты, барлық алты мишналық тәртіпті зерттеді және негаим мен тахароттың күңгірт тақырыптарында жетекші авторитеті болды. Жаратылыс Раббаның аты Хошаях Раббадан, ал басқалары Жаратылыс Раббадан алынған.