Кіріспе
Диппе карталары - 1540-1550 және 1560 жылдары Франциядағы Диппе қаласында жасалған әлем карталары мен атластарының сериясы. Олар үлкен көлемде қолмен жасалған, бай және патшалық меценаттар үшін тапсырылған, соның ішінде Франция корольдері Генрих II және Англия корольдері Генрих VIII. Дипп карташыларының мектебінде Пьер Дессельер, Жан Ротц, Гийом Ле Тесту, Гийом Брускон және Николя Деслиенс болды.
The Dieppe maps are a series of world maps and atlases produced in Dieppe, France, in the 1540s, 1550s, and 1560s. They are large hand produced works, commissioned for wealthy and royal patrons, including Kings Henry II of France and Henry VIII of England. The Dieppe school of cartographers included Pierre Desceliers, Jean Rotz, Guillaume Le Testu, Guillaume Brouscon and Nicolas Desliens.
Диппе карта жасау мектебі
Диппе карталарындағы жазулардың көбі француз, португал немесе галлицизделген португал тілдерінде жазылғандықтан, Диппе карта жасаушылар мектебі қазір жоқ португал тіліндегі дереккөздерден жұмыс істеді деп жиі болжанады. Португалиялық картографтарға соңғы ашылулар туралы ақпарат үшін пара берілді деп болжанады, ресми португалдық "Politica de sigilo" (тыныштық саясаты) дегенге қарамастан. 1502 жылғы Кантино картасы (Диепп мектеп картасы емес) португалдық қосалқы көздердің дәлелін көрсетеді, және мұны кейбіреулер осы болжамды растайтын дәлел ретінде қабылдады. Дипп карталарының көпшілігінің ортақ ерекшеліктері (Вальярд 1547, Десселье 1550 қараңыз) - бұл теңіз картасын білдіретін компас розалары мен навигациялық ломбардтар. Алайда карталар көркем шығарма ретінде түсініледі, олар үстелге жайып, мифологиялық сілтемелер мен суреттермен қатар соңғы табылған мәліметтер туралы ақпараттарды қамтиды. Мысалы, Деселье картасында 1550 жылы Канаданы отарлауға француздардың алғашқы әрекеті, Перуді испандықтар басып алуы және дәмдеуіш аралдары арасындағы португал теңіз саудасы сипатталған. Сол картада аңыздардағы Катай, Эфиопиядағы патша Престер Джон және Ресейдегі Амазонка нәсілі туралы сипаттамаларды табуға болады. Дипптің басқа карталарында да ойдан шығарылған белгілер бар, мысалы Марко Поло Занзибар / Îles des Geanz-ке шабыттанды. (Вальярд 1547, Роц 1542 және Дофин 1536-42 ж. қараңыз). 17 ғасырдан бұрын жасалған басқа карталар сияқты, Дипп карталары да бойлық туралы білімді көрсетпейді. Шіліндік астролябик немесе квадрантпен байқалғандай градустармен белгіленсе, шығысты қашықтықта ғана беруге болады. Меркатордың проекциясы алғаш рет 1568 жылы пайда болды, бұл Диппе картографтарына әсер ету үшін тым кеш болды. Дипп карталарының көпшілігі қазіргі Индонезия мен Антарктида аралығында орналасқан Jave la Grande немесе terre de lucac (Locach) деп аталатын үлкен жер массасын бейнелейді. Ағылшын тілінде сөйлейтін әлемде соңғы 150 жыл ішінде Дипп карталарына академиялық және көпшілік қызығушылық карталардың осы ерекшелігіне көбіне бағытталған. Себебі кейбір жазушылар Жаве-ла-Грандеді 1520 жылдары Австралия жағалауларын португалдықтардың барлауына мүмкіндік беретін сылтау ретінде қарастырады. Дегенмен, Дипп карталары туралы Кариль (1997), Брунель (2007) және Кинг (2009) атты соңғы ғылыми еңбектер карталарды тұтастай қарастыру керектігін және карта жасаушыларға әртүрлі әсерлер туралы, сондай-ақ француздық ұмтылыстар туралы не білдіретінін ескеру керектігін көрсетті. Жазушылар тобы карталар сөзбе-сөз зерттеу сапарларының жазбалары емес деп санайды. Гийом Брусконның 1543 жылғы әлем картасында TERRE OSTRALE (Terra Australis) жерінің солтүстік бөлігі terre de lucac (Locach) деп аталады; осы картада la Jave grande Яваны білдіреді, ал Jave оның шығысындағы аралды білдіреді (Бали, Ломбок немесе Сумбава). Сол сияқты, синусоидты проекцияны ойлап тапқан Жан Коссеннің 1570 жылғы "Carte cosmographique ou Universelle description du monde" картасында бұл нысан "Terre de lucac" деп аталады, оны өзінің картасында Жак де Волькс те атаған. Пастерот атласында (Британ кітапханасы MS Egerton 1513) ол Локаштың басқа бір түрі IOCAT деп аталады. Магелланның 1522 жылы Тынық мұхиты арқылы жасаған сапары кезінде ашылған Бақытсыз аралдар (Islas Infortunadas) Дипп карталарында пайда болып, оның есімінің бұзылған нұсқасымен ysles de magna және ye de saill немесе оның кейбір кішкене түрлеріне қайта аталды және Jave la Grande / Lucach маңындағы жерлерге көшті.
Гейл К. Брунеллдің шығармалары
Калифорния мемлекеттік университетінің профессоры Гейл К. Брунелл Дипп карта жасаушылар мектебі тек бір буын үшін ғана белсенді болғанмен, оған байланысты картографтар 1535 жылдан 1562 жылға дейін жаңа әлемдегі француздық географиялық білім мен аумақтық талаптардың пропагандашылары ретінде әрекет еткенін дәлелдеді. Диппе мектебінің гүлденген онжылдықтары сонымен қатар 16 ғасырда жаңа әлеммен француз саудасының ең жоғары деңгейінде болды, бұл Солтүстік Атлантикадағы балық саудасы, әлі де өркендеген тері саудасы және картографтар үшін ең маңыздысы, Бразилия жағалауларын бақылау үшін португалдармен бәсекелестік және Бразилияның табысты ағашын жеткізу. Брунель Диппе картографтары картографиялық дағдылар мен географиялық білімді Португалиялық теңізшілерден, ұшқыштардан және Францияда жұмыс істейтін географтардан, сонымен бірге олар Ньюфаундлендте де, Бразилияда да жаңа әлемдегі француз билігін атап өту үшін карталар жасап жатқан кезде, португалдар да талап еткенін айтады. Португал стиліне тән карталар Еуропаның барлық соттарына арналған басқа картографтардың жұмысына негіз болды, сондықтан кейбір итальяндық, француз, неміс немесе фламанд карталарын жасаушылар португал карталарынан "қарыз алған" португал жазбаларын аударудың қажеті жоқ. Брунель Дипп мектеп карталарының дизайны мен сәндік стилі Еуропадағы соңғы географиялық және теңіздік білімнің (және жағалауларды бейнелеудің портландық стилі) бірігуін, Птолемейден және Марко Поло сияқты ортағасырлық картографтар мен зерттеушілерден шыққан әлем географиясының ескі концептуализацияларын білдіретінін атап өтті. Диппедегі сияқты қайта өрлеу дәуірінің карта жасаушылары бір-бірінің жұмысына, сондай-ақ алдыңғы ұрпақтардың карталарына қатты сүйенді, сондықтан олардың карталары ескі және жаңа деректердің қоспасын және тіпті кеңістіктің әртүрлі тұжырымдамаларын білдірді, көбінесе бір картада бір-бірімен бірге өмір сүреді.
Басқа жазушылар
Дипп карталарының барлығы гипотетикалық оңтүстік материкті бейнелейді, Terra Australis, солтүстікке қарай созылған "Jave la Grande" деп аталатын үлкен батыс жерді қамтиды. Француз географы Нума Броктың айтуынша, Terra Australis өзінің ең көп иллюстраторды Гаврдің ұшқыш картографы Гийом Ле Тестуден тапты. 1556 жылы Францияның ұлы адмиралы Гаспар II де Колиньиге ұсынған Ле Тестудің "Космографиялық универсал" атласы сол кездегі географиялық және этнографиялық білімнің нағыз энциклопедиясын құраған. Француз тарихшысы Франк Лестрингант былай дейді: "Le Testu атты кеме туралы көркем шығармасы техникалық құралдың талаптарын орындап, Генрих II патша мен оның министрі адмирал Колиньиге құрылатын империяның алдын ала бейнесін берді". Космографияда он екі түрлі-түсті карталар Terra Australis ойдан шығарылған құрлығын зерттеуге арналған. Бұл карталарда Ле Тесту жер шарының оңтүстік бөлігін алып жатқан және Үнді мұхитының едәуір бөлігін толтырған ауқымды оңтүстік материктің контурларын сызды. Бұл елестетілген жер гректердің Антихтонынан алынған және оны математик және космограф Оронс Файн (1531) және Ле Тестудің Дипп мектебінің алдыңғылары қайта жандандырған. Португалиялық тарихшы Паоло Карильдің айтуынша, Ле Тестудің ұстанымы оның кальвинистік сенімінің қатаңдығынан әсер еткен ескі космографиялық сенімдер мен географиялық және этнографиялық білімнің эмпирикалық тұжырымдамасының талаптары арасындағы мәдени қақтығысты ашады. Карильдің айтуынша, иконографиялық жағынан Ле Тесту таңғажайып тропикалық жағдайлары бар Оңтүстік континентті бейнелесе, басқа жағынан ол фантазия мен ескі аңыздардан алынған аңдарды қамтиды, ал екінші жағынан ол Terra Australis бөлігі ретінде көрсетілген жер әлі де белгісіз екенін және оның картасында белгіленген жерлер тек қиялға және болжамға негізделгенін мойындауы арқылы қиялдың бұл секірулерін жоққа шығарады.
Оронс Файн мен Йоханнес Шоннердің космографиясы
Дипп мектебінің картографтары дүние карталарына Париждегі Корольдік колледждің (қазіргі Франция колледжінің) математиканың алғашқы профессоры Оронс Файнның космографиялық тұжырымдамаларын енгізді. Оның 1531 жылғы әлем картасы 1532 жылы Novus Orbis Regionum ac Insularum басылымында жарияланды. Финнің космографиясы неміс математигі Йоханнес Шоннердің космографиясынан алынған. Франц фон Визер Шённер глобустарын зерттегенде, Финнің карталық әлемінің олардан алынғандығы "unverkennbar" ("қателеспейтін") екенін анықтады. Люсьен Галлоа 1890 жылы Франц фон Визердің өзінен бұрын жасағандай, Финнің 1531 жылғы карталық әлем мен Шёнердің 1533 жылғы глобусы арасындағы "респеранс парфайт" ("түгел ұқсастық") жоққа шығара алмайтындығын атап өтті. 1523 жылғы Шёнер глобусы да Фине картасына өте ұқсас болды, бұл Шёнердің космографиялық тұжырымдамалары Фине тұжырымдамаларынан бұрын болғандығын дәлелдеді. Альберт Антиум 1911 жылы былай деп жазды: Дипп карталарында бір орын атауы, атап айтқанда, солтүстік-батыс жағалаудағы baie bresille 1542 жылғы Ротц картасының Ява Ландесі, ол Гарлеанда Baye bresille, Десселиерлерде Baye bresill және 1556 жылғы Ле Тестудің Grande Jave-де Baie Braecillie ретінде көрінеді, бұл олардың жасаушыларының Шёнер / Фине космографиясына арқа сүйегенін көрсетеді. Арман Рено 1893 жылы бұл атау "Шонердің глобустары мен Оронс Файнның карталарынан шыққанына күмән жоқ" деп атап өтті. Финедің 1531 жылғы картасында БРАЗИЯЛЫҚ АЛТА Африканың шығысында және Яваның оңтүстігінде жатқан Terra Australis бөлігі ретінде көрсетілген, дәл сол жерде Шёнер БРАЗИЯЛЫҚ АЛТАны 1523 жылғы жер шарында орналастырды және Дипп карталары олардың Брейзильді мекендеуін көрсетеді. Бұл сенімнің тағы бір белгісі - КАТИГАРАНЫ (Каттигара) Оңтүстік Американың батыс жағалауында 1540-шы жылдардың ортасында Гарлеан картасында және Ле Тестудің 1556 жылғы Оңтүстік Американың батыс картасында орналастыруы: ол Финнің 1531 жылғы картасында және Шёнердің 1523 және 1533 жылғы глобустарында орналасқан. Каттигара немесе Каттигара 2-ғасырдағы Александрия географы Птолемейдің түсінігі бойынша Синус Магнустың ("Ұлы шығанақ") шығыс жағындағы порт және емпория, нақты Таиланд шығанағы. 1507 жылғы Вальдсеймуллер картасында Катигара осы жерде орналасқан. 1519-1521 жылдары Фердинанд Магеллан бастаған экспедиция әлемді айналып, оның өлімінен кейін Филиппинде Себастьян де Хуан Себастьян Элькано аяқтағаннан кейін, Шёнер Тынық мұхитты Птолемейдің Синус Магнуспен сәйкестендірді, оны ол 1523 жылғы жер шарында SINUS MAGNUS EOV [um] MARE DE SUR (Ұлы шығанақ, Шығыс теңіз, Оңтүстік теңіз") деп атады. Шоннердің Катигара орналасқан Индия-Юж (Индокитай) түбегі деп санаған Синус Магнустың шығыс жағы, сондықтан ол Оңтүстік Америкамен сәйкестендірді, оның 1533 жылғы жер шарында Америка, Индия superioris et Asiae continentis pars ("Америка, Индияның жоғарғы және Азия құрлығының бөлігі") деген жазу бар. Осыған сәйкес Катигара Оңтүстік Американың батыс жағалауындағы Шёнердің 1523 және 1533 жылдардың глобустарында орналасқан. CATIGARA Файнның карталық картасында, сондай-ақ Дипп мектеп карталарында, 1540-жылдардың ортасында Гарлеан картасында және Ле Тестуның 1556 жылғы оңтүстік Оңтүстік Америка картасында бірдей орынды иеленді.
One place name in particular on the Dieppe maps, the baie bresille on northwest coast the 1542 Rotz map's Lande of Java, which appears as Baye bresille on the Harleian, Baye bresill on the Desceliers and Baie Braecillie on Le Testu's Grande Jave of 1556, illustrates the reliance of their makers on the Schöner/Finé cosmography. Armand Rainaud noted in 1893 that this appellation, "without doubt comes from the globes of Schoener and the maps of Oronce Fine". On Finé's 1531 mappemonde, BRASIELIE REGIO is shown as part of the Terra Australis lying to the east of Africa and to the south of Java, just where Schöner located BRASIELIE REGIO on his 1523 globe, and where the Dieppe maps locate their Baye Bresille. Another indication of this reliance is given by the placement of CATIGARA (Kattigara) on the western coast of South America on the mid 1540s Harleian mappemonde and on Le Testu's 1556 map of western South America: the same location it occupied on Fine's 1531 mappemonde and on Schöner's 1523 and 1533 globes. Kattigara or Cattigara was understood by the 2nd century Alexandrian geographer Ptolemy to be a port and emporium on the eastern side of the Sinus Magnus ("Great Gulf"), the actual Gulf of Thailand. The 1507 Waldseemüller map shows Catigara in this location. Following the 1519–1521 circumnavigation of the world by the expedition led by Ferdinand Magellan and completed after his death in the Philippines by Sebastian de Juan Sebastián Elcano, Schöner identified the Pacific Ocean with Ptolemy's Sinus Magnus, which he labelled on his 1523 globe, SINUS MAGNUS EOV[um] MARE DE SUR (the Great Gulf, Eastern Sea, South Sea"). The eastern side of the Sinus Magnus, which Schöner took to be the peninsula of India Superior (Indochina) where Cattigara was located, was therefore identified by him with South America, which on his 1533 globe bears the inscription, America, Indiae superioris et Asiae continentis pars ("America, a part of India Superior and of the Asian continent"). Cattigara was accordingly located on Schöner's 1523 and 1533 globes on the western coast of South America. CATIGARA occupied the same location on Fine's mappemonde, as it also did on the Dieppe school maps, the mid 1540s Harleian mappemonde and Le Testu's 1556 map of western South America.
Португалдардың Австралияны ашқаны туралы теория бойынша пікірталастар
Дипп карталарының қазіргі Австралиядағы талқылауы (Роберт Дж. King) тек Jave la Grande ерекшелігіне ғана шектелген. Кейде бұқаралық ақпарат құралдарында карталар португал картасы ретінде қате сипатталады. Бұл карталарды португалдардың Австралияны ашқанына дәлел ретінде ұсынған алғашқы жазушы 1786 жылы Александр Далримпл болды, оның "Чагос және іргелес аралдар туралы" мемуарларына қысқаша жазба. Далримпл 200 данада Dauphin картасын басып шығаруға қызықты. Содан бері Дипп карталарында көрсетілген "Хаве-ла-Гранде" жері туралы пікірталасқа басқа да жазушылар өз үлестерін қосты. Бұларға мыналар жатады:
19 ғасыр және 20 ғасырдың басындағы жазушылар
Француз дипломаты және географы Шарль Этьен Кокеберт де Монбрет 1802 жылы Британ мұражайында Гарлеан әлем картасын және Ротц атласын зерттегеннен кейін, 1803 жылы Париж Филоматикалық қоғамына берген дәрісінде оның Ява Ландесі Австралияның шығыс жағалауын Молукка аралдарында орналасқан португалдардың ашқанына дәлел болды деп ұсынды. Оның бұл пікірін Фредерик Метц 1805 жылы 11 қарашада "Revue Philosophique, Littéraire et Politique" журналына жазған хатында жоққа шығарды. Метц Жаңа Гвинея мен Карпентария шығанағының жоқтығын атап өтті және Австралияның шығыс жағалауының оңтүстік шеттеріне дейін барған кемешілердің саяхаттарын жазған карта Австралия мен Яваны бөліп тұрған теңіздің енін көрсетіп үлгермеген болуы мүмкін емес, ал Роц картасы екеуінің арасында тек тар арнаны көрсетті. 1859 жылы Британ мұражайының карталар сақтаушысы Р. Х. Мейджор "Терра Аустралиске ертедегі саяхаттар" атты еңбегін жазды. Дипп карталарының Ротц (1547), Харлеан немесе Дофин (1540-шы жылдардың ортасы) және Деселиер (1550) Британ мұражайы 1885 жылы жариялады, оларды Жозеф Мейден 1886 жылы мақаласында сипаттады. Ол олардың Австралияны көрсеткенін және португалдық екенін мойындады. Джеймс Р. МакКлимонт Дипп карталарындағы "Хаве-ла-Гранде" Австралияның нақты ашылуының нәтижесі емес, теориялық конструкция деп сенді. 1892 жылы ол Дипп карталарының "Jave la Grande" картасының Оңтүстік Америка жағалауларының контурларымен ұқсастығына назар аударды және онда америкалық жер атауларының орналасуын атап өтті, мысалы, Baye bresill, және мұны "Терра Аустралистің теориясы мен Австралия құрлығының географиялық фактісі арасындағы барлық байланыстардың толық болмауы" дәлелі ретінде ұсынды. Оның айтуынша, "бұл екі құбылыстың арасында әлі күнге дейін бір-біріне ұқсамайтын түсінік бар, бұл Австралияның ертедегі тарихын бүлдіреді". МакКлимонт Франко-португалдық кемеші және космограф Жан Альфонсті келтірді, ол 1544 жылы жазған "Космография" еңбегінде Кіші Яваны (Суматра) арал ретінде, ал Үлкен Яваны (Ява) Антарктика полюсі мен Магеллан бұғазына дейін созылған Terra Australis құрлығының бөлігі ретінде анықтады. Марко Полоның қате түсінуіне сүйене отырып, Альфонс "Космография" атты еңбегінде былай деп жазды: "Гранд-Жаве - Антарктика полюсінің астына дейін және батыстағы Терре-Австральден шығыстағы Магеллан бұғазының жеріне дейін созылатын жер. Кейбіреулер оны аралдар дейді, бірақ мен көргеннен кейін бұл материк [terre ferme] Жаве Майнор деп аталатын арал, бірақ la Гранд Жаве - бұл terra firma ". Джордж Коллингридж 1895 жылы "Австралияның ашылуы" атты кітап жазды және бірнеше Дипп карталарының "Жаве-ла-Гранде" бөлімдерінің бірнешеуін ағылшын тілді аудитория үшін қайта шығарды. Ол сондай-ақ "Jave La Grande" негізінен Австралияның жағалауы деп дәлелдеді. Коллингридж бұл кітаптың қысқа нұсқасын Жаңа Оңтүстік Уэльс мектептерінде қолдану үшін шығарды; 1906 жылы Австралия мен Жаңа Гвинеяның алғашқы ашылуы. Ол қолданылмаған. Лондондағы Корольдік географиялық қоғамның кітапханашысы Эдвард Хьювуд 1899 жылы Австралия жағалауы 16 ғасырдың басында табылған деген дәлелдің негізінен "16 ғасырдың басында белгілі бір белгісіз карта жасаушы Австралия орналасқан жер шарының төрттен бір бөлігінде оның жағалауларын нақты білетінін көрсететін үлкен жерді сызған" дегенге негізделгенін айтты. Ол "атап өткендей, қиындық ең болмағанда екі түрлі зерттеу сапары, әр жағалауда бір-бірінен, бірақ мұндай ешқандай жазба жоқ деп болжау қажеттілігінен туындайды". Ол былай деп қорытындылады: "Ең алыс жерлер туралы француз карталарына аз ғана сенім артуға болатынын және ежелгі жазушылардың әлі де ықпал ететінін олардың Жапонияны белгілеуі, Оңтүстік Үнді мұхитындағы Гигант аралын және Оңтүстік Американың батыс жағалауындағы Катигараны енгізуі, сондай-ақ оңтүстік құрлықтың ойдан шығарылған жағалау сызығы көрсетеді. Кейіннен Хьювуд Австралияны 16 ғасырдың басында табу идеясының "әдеттегідей аз негіздері" бар деп ойлағандығын айтты. "Оның оңтүстік жердің белгіленуі белгісіз екенін және бұл Австралияның орналасуымен шектелмейтінін, бірақ кейбір карталарда (соның ішінде ең ертедегі) оңтүстік жарты шардың айналасына толықтай созылатынын ескерсек". Бұл ең солтүстікке, Австралияға келгені, Явамен кездейсоқ қиылысуына байланысты болды, оның оңтүстік жағалауы сол кезде белгісіз болды және Марко Поло заманында өте үлкен көлемде болды деп ойланды. Хьювуд 1536 және 1550 жылдардағы Пьер Деселье карталарының Жаве-ла-Грандедегі каннибальдардың суреті бар...
Қазіргі жазушылар
1963 жылы профессор Эндрю Шарп Диппе картографтары Жаваның масштабы жоқ түпнұсқа португал карталарын қате жинап, "Жаве-ла-Гранде" деп атады. Шарп оның батыс жағалауы соңғы аталатын орынға дейін, Кост Браку, Яваның оңтүстік батыс және батыс шетінің жағалауының теңізші картасының көшірмесі болды; Кост Бракудан оңтүстікке қарай кездейсоқ қосымша болды. Батыс жағалаудың осы құрама картасын құрастырған картограф түпнұсқаның салыстырмалы масштабтары туралы білмеді және оның Жаве-ла-Грандеді Марко Полоның Жава-Мейорымен сәйкестендіруіне әсер етіп, жағалауды Суматра мен Жаваның солтүстік жағалауының қалыптасқан картографиясына қатысты тым үлкен көрсетті. Шығыс жағалауға келетін болсақ, ол Сумбаның оңтүстік-шығыс жағалауының бір бөлігінің, оның шығыс шетінің және солтүстік-шығыс жағалауының, барлығы Сумбаваға қосылған теңізші картасының көшірмесі болды. Батыс жағалаудағыдай, Жаве-ла-Гранде шығыс жағалауы да Марко Полоның Java Major әсерінен өте үлкен масштабта қайта өндірілді. Жаве-ла-Гранде Жаведен Р. Гранде сағасымен бөлініп, Марко Полоның Жава-ла-Грандеден ерекше Java (Jave) жауын жасады. Оңтүстікке қарай ойдағыдай үлкен жер Марко Полоның Жава Майорын әлемдегі ең үлкен арал ретінде сипаттауын қанағаттандыруға және оңтүстікке қарай одан әрі кеңейтудің өзегіне айналуға жеткілікті болды. 1977 жылы заңгер Кеннет МакИнтайр "Австралияның құпия ашылуы" атты кітап жазды. Португалиялықтардың бастамасы 200 жыл бұрын басталған. Бұл кітап Австралияда кеңінен танымал болды. Бұл кітап Жаве-ла-Гранде - Австралия екенін дәлелдеуге тырысқан кітаптардың ең танымал болып қала береді. МакИнтайр "Java la Grande" картасындағы сәйкессіздіктерді географиялық ұзындықты анықтаудың сенімді әдісі жоқ жағдайда, позицияны дәл жазудың қиындықтары мен карталарды әртүрлі проекцияларға түрлендіру үшін қолданылатын әдістермен байланыстырды. Роберт Лэнгдон "Австралияның құпия ашылуы" атты еңбегін қайта қарастырып, Эндрю Шарптың "Австралияның ашылуы" атты кітабындағы Дипп карталарын қанағаттанарлықтай түсіндіргеніне сенген: "Олар Индонезияның әртүрлі бөліктерінің карталарын, сонымен қатар оның оңтүстігіндегі кейбір жерлерді, әртүрлі адамдармен әр түрлі уақытта, мүлдем әртүрлі масштабтарда суреттелген. Қазір оларда Австралияға ұқсастықтар тек кездейсоқ болып табылады. Париждегі Франция Ұлттық кітапханасының карта кітапханашысы Роджер Херве Дипп карталары негізінен 1525 жылы Сан-Лесместе Жоао Афонсоның бір сапарына негізделген деп мәлімдеді. Герве Афонсо Магеллан бұғазының батысынан оңтүстікке қарай айдалды деп мәлімдеді және оны өте ерекше жел батысқа қарай Жаңа Зеландия жағалауына, содан кейін Австралия жағалауына дейін, онда Сан Лесмес кемесі құлады (Уоррнамбол кемесі деп аталатын Уоррнамбол кемесі). Афонсо мен экипаж содан кейін шығыс жағалаудан Рокхэмптон кеңдігіне дейін құрлықпен немесе қайықпен сапар шекті, онда ол Молукка аралдарын зерттеген португалдық Гомес де Секеираның экипажымен кездесті. Герве нұсқасында Дипп карталарының көпшілігінде жағалаудың шығыс проекциясы ретінде көрінетін Фремозе шаңырағы Жаңа Зеландияның Шығыс шаңырағы ретінде анықталады. 1980 жылдары Британ кітапханасының карталар жөніндегі кураторы Хелен Уоллис 1529 жылы Жан Парментье мен оның ағасы Суматраға жасаған француз сапары Дипп карталарына жол ашқан ақпаратты жинаған болуы мүмкін деп болжады. Бұл туралы дәлелдің айқын болғанын мойындаған ол экспедицияға Жан Ротц сияқты Дипп картографы еріп кеткен болуы мүмкін деп болжады. 1980 жылы француз географы Нума Брок Уоллис ұсынысына қатысты былай деп пікір білдірді: "Өкінішке қарай, Парментье ағайындылары мен Жан Альфонс сияқты теңізшілердің әңгімелері тым тұжырымдалмаған, сондықтан [олар Австралияға жетті ме, жоқ па] деген шешімді қабылдау мүмкін емес. Брок Дипп картографтарының Оронс-Файнның Regio Patalis орнын Гранде-Джав және Пети-Джавке ауыстырғанын, аз-кем ауқымды оңтүстік құрлық массасына қосылғанын және олардың "ла Гранде-Джав" туралы айтуы португал немесе француздардың 1520 және 1530 жылдар аралығында Австралияны "олған дейін табуы" гипотезасын құруға мүмкіндік бергенін атап өтті. Луис Ваэз де Торрес туралы толық зерттеуінде Квинсленд тарихшысы капитан Бретт Хилдер Дипп карталарында бейнеленген "Хаве-Ла-Гранде" тек қана мифтік материк болған деп болжады. 1984 жылы бригадир (резидент) Лоуренс Фицджеральд Java La Grande (sic) деп жазды. Бұл кітапта ол "Jave la Grande" жағалауын Dauphin (153642) және Desceliers (1550) карта...
Roger Hervé, map librarian at the Bibliothèque Nationale de France, Paris, argued the Dieppe maps were mainly based on the single voyage of Joäo Afonso in 1525 27, in the San Lesmes. Hervé claimed that Afonso was driven south from west of the Straits of Magellan, and that he was driven by very unusual winds west to the coast of New Zealand, then on to the coast of Australia, where the San Lesmes was wrecked (becoming the Warrnambool wreck known as the Mahogany Ship). Afonso and the crew then travelled by land or boat up the east coast to the latitude of Rockhampton, where he met up with the crew of the Portuguese, Gomes de Sequeira, who had been exploring the Moluccas. In Hervé's version, Cap de Fremose, which appears on many of the Dieppe maps as an easterly projection of the coast, is identified as New Zealand's East Cape. In the 1980s, Helen Wallis, then Curator of Maps at the British Library, suggested that the French 1529 voyage to Sumatra of Jean Parmentier and his brother may have collected information that found its way onto the Dieppe Maps. While admitting the evidence for this was circumstantial, she suggested that perhaps a Dieppe cartographer such as Jean Rotz may have accompanied the expedition. In 1980, the French geographer Numa Broc commented on Wallis's suggestion: "Unfortunately, the accounts of sailors such as the Parmentier brothers or of Jean Alfonse are couched in much too imprecise terms for it to be possible to decide [whether they reached Australia]. Broc noted that the Dieppe cartographers replaced the Regio Patalis of Oronce Fine with a Grande Jave and a Petite Jave, more or less attached to an enormous austral land mass, and that their insistence on speaking of "la Grande Jave" permitted the erection of the hypothesis of a Portuguese or French "pre discovery" of Australia between 1520 and 1530. In his exhaustive work on Luis Váez de Torres, Queensland historian Captain Brett Hilder suggested "Jave La Grande" as depicted on the Dieppe maps was simply a mythical continent. In 1984, Brigadier (ret'd) Lawrence Fitzgerald wrote Java La Grande (sic) In this book he compared the coastlines of "Jave la Grande" as shown on the Dauphin (1536–42) and Desceliers (1550) maps with the modern Australian coastline, arguing the Dieppe mapmakers had incorrectly assembled Portuguese charts. He also suggested some of the Dieppe map illustrations found on "Jave la Grande" may relate to Australia. In 1421: The Year China Discovered the World, published in 2002, English writer Gavin Menzies suggested the "Jave La Grande" landform of the Dieppe maps relates to discoveries of Chinese explorer Zheng He and his admirals. Menzies suggested the Dieppe mapmakers worked from Portuguese charts of Australia, which were in turn copied from Chinese sources. In his 2004 survey of mapping of the Pacific, Thomas Suarez suggests Jave La Grande is most likely a "whimsy sparked by medieval texts, which suggested a vast Java " He also points out that some Dieppe chartmakers such as Pierre Desceliers on his 1546 world chart, "accompany it with an inscription stating that it has never been discovered." In 2007, journalist Peter Trickett's book Beyond Capricorn was published. This stated that an assembly error had been made by cartographers working on the Vallard Atlas of 1547, and that if part of it was rotated 90 degrees, it became an accurate map of the Australian coasts, and New Zealand's north island. He also suggested some of the illustrations and embellishments on "Jave La Grande" may relate to Australia. Some media publicity at the time of the book's release incorrectly suggested the Vallard map is not well known. Associate Professor William A. R. (Bill) Richardson was former reader in Portuguese and Spanish at Flinders University, South Australia. Since 1983 Richardson has written more than 20 articles on the "Jave La Grande" question for academic journals. Richardson has also criticized Gavin Menzies assertion the Dieppe maps provide clues as to a possible Chinese discovery of Australia. In 2007 he also criticized Trickett's book. In 2006 his book Was Australia charted before 1606? The Jave La Grande inscriptions was published. Richardson devotes much of this book to considering the "Jave La Grande" connection to Australia and in particular the information that toponymy (the study of placenames) can provide in identification. His conclusion is that "Jave La Grande" is unmistakably connected to the coast of south west Java and the southern coast of Vietnam. A difficulty with the explanation put forward by Richardson is that, as he acknowledges, there is no surviving Portuguese chart that bears "an immediately obvious resemblance" to either the west coast of Jave la Grande south of R: Grande or to its east coast. He therefore suggests that the Portuguese charts that he says were the source for the Dieppe mapmakers "could well have been captured at sea" by French pirates or privateers, or possibly taken by "one of the renegade Portuguese who went to work abroad" to France, where they came into the hands of the Dieppe cartographers. Richardson's many writings have attracted academic support and criticism. Emeritus Professor Victor Prescott argued that Richardson "brilliantly demolished the argument that Java la Grande show(s) the east coast of Australia." However, Helen Wallis observed: "The place name interpretations of Bill Richardson are ingenious, but the concept of Java la Grande as a composite of southern Java and Indochina is in my view far fetched and not proven." Australian historian Alan Frost has also written that Richardson's argument is "so speculative and convoluted as not to be credible". The Portuguese historian Luis Filipe Thomaz has described Richardson's interpretation as "preposterous". In his 2010 book on maps, Australian writer Matthew Richardson devoted a chapter to challenging Professor Bill Richardson's thesis. He characterizes Richardson's theory that toponymy shows Jave la Grande to be a map of Java joined to Vietnam, as "far fetched". Yet, he says, it has not been treated as such by the scholarly community, but has found "a warm reception among experienced researchers". He examines sceptically Bill Richardson's place name explanations one by one. On the explanation of Havre de Sylla on the west coast of Jave la Grande as being a corruption of "Cilacap" (Chilachap) on the south coast of Java, Richardson thinks Collingridge's explanation, that it matches Egtis Silla on Martin Behaim's globe, is more likely. He notes that "Syllacap", with a sibillant initial and a "c" is an improbable derivative from Chilachap. He concludes that not one place name on the west coast invites identification with the south of Java and that, if part of Java is represented, both scale and orientation are grossly in error. He notes that comparing Jave la Grande with any map of Vietnam, the disparity of scale may quickly be seen. South Vietnam could only have been mistaken for Jave la Grande by an early sixteenth century cartographer if there were no indications on the prototype chart of what in the world it represented. And no answer is given to how they chose a scale which gave it a similar length to Australia's east coast. On the east coast, he says of the explanation of Cap de fremose as a corruption of Cabo decamboja: "So all you have to do is read fr for dec, change a to e, delete the b, change j to s, change a to e, and add de. Both other letters stay the same. In six easy steps of this magnitude, you can derive any name you see from a name you would rather see". He concludes: "One has to ask how the Richardson analysis has gained the credence of experts, despite being easy to discredit". In a contribution to the University of Chicago's History of Cartography, Sarah Toulouse concluded regarding the Jave la Grande of the Norman charts: 'Our present knowledge of the available source material seems to support the idea that this large promontory was as fictional as the rest of Terra Australis. In fact, the Norman cartographers themselves refer to these regions as ones of "land not at all discovered," and in his Cartographie universelle Le Testu is even clearer on the matter when he says that he includes imaginary lands so as to alert navigators to the political dangers that might lie ahead in these unknown seas [folio 34]. Nevertheless, mystery remains—especially as some of the place names on this imaginary coast are of Portuguese origin, but no known Portuguese map shows Jave la Grande as such'. Writing in the Journal of Northern Territory History in 2012, Pat Zalewski argues that the Dieppe maps are of the Northern Territory and Western Gulf of Carpentaria. He claims the origin for these maps were the Macassans, who were hunting turtle shell in the pre trepang era, but fails to identify the path by which this information found its way on to the Dieppe maps. Chet van Duzer concluded in his study of Pierre Desceliers' world map of 1550 that the Jave la Grande on the Norman world maps of the sixteenth century did not represent a pre discovery of Australia but was "merely an elaboration of the southern land mass as it appeared on Mercator's 1541 globe". Andrew Eliason has noted that the islands ylhas de magna and ye de saill that appear off the east coast of Jave la Grande on the Harleian mappemonde of c.1546, and on other Dieppe Maps under similar names, appear as I. de Mague and I. de Sally on André Thevet's map, Quarte Partie du Monde (1575), where they represent two islands discovered by Magellan in 1520, ylhas de magna being a corruption of ysles de maguaillan (Magellan's isles). In a 2019 article in The Globe, Professor Brian Lees and Associate Professor Shawn Laffan from the University of New South Wales analysed the projections used on the 1542 Jean Rotz mappa mundi (world map). They come to the conclusion that the mappa mundi in Jean Rotz's atlas is a good "first approximation" of the Australian continent and also suggest that the "extension of the east coast may reflect early knowledge of New Zealand." They also say that whoever was responsible for knowledge of the Australian continent being carried back to Europe in the early part of the 16th Century, which led to the construction of Rotz's map, is unknown. In 2020, local historian Ray Blackwood argued the Dauphin Map shows Australia's coastline from Joseph Bonaparte Gulf in the west to the vicinity of Groote Eylandt in the east. He supports his argument by providing a list of "Identifiers" by which he equates named features in the maps with actual features on the Northern Territory coast. He asserts that the promontory "Simbana" on the north of Java la Grande equates with the Cobourg Peninsula with the Tiwi Islands to the west and Croker Island to the east. He puts forth the view that Cape Fremose is a contrivance of convenience by the cartographers of the time whereby they have lumped together the Wessel Islands and the complex of islands around Cape Arnhem because the tidal influences of the area made navigation among them too hazardous for boats of the time. At an international workshop at the Biblioteca Nacional, Lisbon, cartographic historian Robert King said that there was no evidence in Portuguese records and charts of the early 16th century that their navigators discovered Australia. He said that the large southern land, called Jave la Grande, or Terre de Lucac , on the world maps of the Dieppe school of marine cartography, which proponents of an early Portuguese discovery adduced in support, could be explained by setting those maps in the context of the development of cosmographic theory and its cartographic expression from Henricus Martellus to Gerard Mercator, 1491 1569. The southern continent of the Dieppe cartographers, like Mercator’s southern continent with its promontory of Beach (Locach), were the product not of actual discovery by French or Portuguese navigators but of imaginative extrapolation from a few mis identified or misplaced coasts in the southern hemisphere. Following Magellan’s expedition of 1519 1522, mis identification of Marco Polo's Java Minor (Sumatra) with the island of Madura allowed the southern coast of Java Major (Java) to remain undefined, despite the survivors of Magellan’s expedition having made their return voyage to Spain by the south of Java (Java Major) rather than through the strait between Madura and Java as was understood from Antonio Pigafetta's account of the voyage. This permitted cartographers to identify Java Major as a promontory of Terra Australis and with Marco Polo’s Locach. An adaptation of Oronce Fine’s map of 1531 formed the basis of the world maps of Gerardus Mercator and the Dieppe cartographers. With them, the Regio Patalis, shown as a promontory of the Terra Australis on Fine’s map, was identified with Marco Polo's Java Major, or Locach (also known as Beach). The ysles de magna and ye. de saill, shown off the east coast of Jave la Grande on the Harleian map, which appear as I. de Mague and I. de Sally on André Thevet’s Quarte Partie du Monde, represent the two islands discovered by Magellan during his voyage across the Pacific in 1522, which he called the Desventuradas, or Islas Infortunatos (Unfortunate Isles). The Jave la Grande and Terre de Lucac of the Dieppe maps represented Marco Polo's Java Major and Locach, displaced by the map makers who misconstrued the information on Southeast Asia and America brought back by Portuguese and Spanish navigators.