Кіріспе

Псевдоспециация - бұл басқаларға ұқсатудың бір түрі, әртүрлі адам топтарын әртүрлі биологиялық түрлер ретінде қарау. Бұл мәдениеттің әртүрлілігі адамдардың әртүрлі әлеуметтік топтарға бөлінуіне себеп болады, әртүрлі тіл, киім, әдет-ғұрып және т.б. Бұл мәдени айырмашылықтар әр түрлі биологиялық түрлердің пайда болуына ұқсас деп айтылады (түрлену). Ашықтықтан, псевдоспециация басқа мәдени топтарды (шығыс топтарды) адамгершіліктен айыруға әкеледі. Оксфорд ағылшын сөздігіне сәйкес псевдоспециация - бұл топтардың мүшелері өздерінің мүшелері генетикалық жағынан басқа, бөлек және өздеріне қарағанда төмен түрлерге айналды деп санайтын үрдіс. Терминді алғаш рет Эрик Эриксон 1966 жылы, оның өмірбаянының авторы Лоуренс Фридманның айтуынша қолданған. Адамгершіліктен арылу - этникалық кемсітушілік немесе геноцид сияқты жалған түрлендірудің бір мүмкін нәтижесі. Франсиско Гил Уайт 2001 жылы адамдар мидың әртүрлі этникалық топтарды әртүрлі биологиялық "түрлерге" тең деп қабылдауымен дамыды деп ұсынды, осылайша псевдоспециация туа біткен деп болжайды. Оның гипотезасы әлі де кеңінен эмпирикалық қолдау таба алмай отыр. Оның теориясы мен деректері Current Anthropology, Vol. 42-ші, Жоқ. 4, 515-бет 554-бет. Псевдоспециация - этноцентризмнің аса қауіпті түрі. Карл Марлантес өзінің "What It Is Like to Go to War" (Grove Press, 2011) атты кітабында Екінші дүниежүзілік соғыста және Вьетнам соғысында американдық сарбаздардың жалған түрлендіруін жапондық және вьетнамдық сарбаздармен басқаша күресу механизмі ретінде атады. Псевдоспециацияның негізгі қағидасы - жауды адамгершіліксіз ету, ол жауынгерлерге өздерінің нәсілі мен мәдениеті жағынан көрнекі және контексттік жағынан өзгеше жауынгерлерге қатысты варварлық немесе әлеуметтік жағынан қабылдамас мінез-құлықты ақылға қонымды етуге көмектеседі. Марлантес тұтқындарға қатысты жағдайды мысалға келтіреді, немесе оны жасақшылардың өзін ұстап беруге тырысуы ретінде сипаттауға болады.