Кіріспе
Ұлы Манчестердегі ғимарат, Англия Брамолл залы - Ұлы Манчестердегі Брамхолл қаласындағы Тюдор дәуіріндегі сарай. Ғимараттың ағаштан жасалған шеңберлері бар, оның ең көне бөліктері 14 ғасырдан, 16 және 19 ғасырлардағы қосымшалармен. Үй мұражай ретінде жұмыс істейді және оның көрікті саябағы (Брамхолл паркі) жұртшылыққа ашық. Брамлл иеленуші жері алғаш рет 1086 жылы "Домсдей кітабында" Massey отбасы иеленген кезде сипатталған. 14 ғасырдың аяғынан бастап ол қазіргі үйді салған және 500 жыл бойы иелік еткен Дэвенпорттарға тиесілі болды. 1877 жылы олар Манчестердің мүлкін тұрғын үй құрылысын дамыту үшін мүлкін пайдалану үшін құрылған мүлкі бар компанияға сатты. Зал мен оның қалған бөлігін Фрихольдерлер табысты индустриялдар Невилл отбасына сатып жіберді. 1925 жылы оны Джон Генри Дэвис сатып алды, содан кейін 1935 жылы Хазел Гроув және Брамхолл қалалық округтік кеңесі сатып алды. 1974 жылы жергілікті үкімет реорганизациясынан кейін Брамхолл залы қазір Стокпорт Метрополитен қалашығы кеңесіне тиесілі, ол оны "Брамхолл паркінің қорғау аймағындағы ең беделді және тарихи маңызды ғимарат" деп сипаттайды. Брамоллдың әулеті англосаксон кезеңінен басталады, ол екі бөлек иелік ретінде англосаксон еріктілері Брун мен Хакунға тиесілі болды. Уильям Англияның солтүстік-батысын жаулап алғаннан кейін, жер оның ізбасарлары арасында бөлінді және Брамл шамамен 1070 жылы Хамон де Массиге берілді. 12 ғасырдың алғашқы бөлігінде қожалық екінші бароннан Маттью де Бромельге өтті. Диннің айтуынша, Мэтьюдің әкесі де Бромал отбасын құрды, өзін есімін есімге алды, және ол де Массилердің туысы немесе ізбасары болуы мүмкін. Ол да бір кездері осы қораны иеленген болуы мүмкін. Де Бромалдар 1370 жылға дейін иелік еткен, ол кезде Алиса де Бромал Джон де Давенпортқа үйленген, сондықтан игілік 19-ғасырдың аяғына дейін Давенпорттар отбасына тиесілі болды. 1160 жылы отбасы Макклсфилд орманына жауапты болды, ал 13 ғасырдың басында Вивиан Дэвенпорт оның Ұлы сержанты болды. Отбасылық жетістіктің гербінде қылмыскердің мойнына арқан байланған басы бар, бұл осы кезеңде отбасының өмір мен өлімге билігін білдіреді. Давенпорттар бүкіл аймақта, әсіресе Уэлтроу, Хенбери, Вудфордта және ақырында Брамхоллда жер алды. және Макклсфилд грамматикалық мектебінің алғашқы қамқоршыларының бірі. Ол Розалар соғысының Босворттағы соңғы шайқасына қатысқан болуы мүмкін, осылайша Генрих VII-ге таққа ие болу үшін маңызды рөл атқарды, ол оны өмір бойы жылына 20 марка зейнетақымен марапаттады. Диннің айтуынша, бұл бірінші Уильямның өкілеттігі кезінде Брамллді Рэндл Хассалл есімді адам бұзған болуы мүмкін, ол тоғыз үйді түгелдей немесе ішінара қиратып, ағаштарды ұрлаған. Бұл Брамл ескі ғимаратты ауыстыру немесе ішінара ауыстыру арқылы қайта салынған деген теорияға сену береді. Бесінші Уильям Дэвенпорт 1585 жылы Брамолл қаласын өзінің ата-анасынан мұра етті және 50 жылдан астам уақыт бойы әйелі Доротимен бірге өмір сүрді. Брамлл шіркеуіндегі алғашқы неке 1599 жылы Уильям (15 жаста), бесінші Уильям мен Доротидің үлкен ұлы және Франсис Уилбрахам (11 жаста) арасында тіркелген. 1603 жылы 22 сәуірде бесінші Уильям Дэвенпортты Джеймс I және VI Ньюаркта (патша Эдинбургтен Лондонға сапарында тұрған) ерлік атады, кейіннен ол Чеширдің жоғары шерифі және Макклсфилд жүзінің комиссары болды. Ішкі безендірулер де қабырға суреттері мен портреттер сияқты қосымшалармен жаңартылды. Алтыншы Вильгельм 1639 жылы, Англияда Азамат соғысы басталар алдында, әкесі орнына патша болды. Ол Роялист еді, бірақ ерекше адал емес деп айтылады. Оның көптеген жалға алушылары парламенттік сарбаздарға айналды, ал келесі үш жылда парламенттік сарбаздар оған көптеген сапарлар жасады, көбінесе соғыс үшін аттар мен қару-жарақ сияқты тауарларды сатып алуға және үйді сарбаздарды бөлмелеуге пайдаланды. Брамолл сонымен қатар Роялист сарбаздарға қонақ болды, олар соғыста пайдалану үшін Дэвенпорттың кейбір меншігін тәркіледі. Уильям Дэвенпорт бір кезде қылмысқа кінәлі деп танылып, 750 фунт стерлинг айыппұл төлеуге бұйырылды.
Bramall Hall is a largely Tudor manor house in Bramhall, Greater Manchester, England. The building is timber framed and its oldest parts date from the 14th century, with additions from the 16th and 19th centuries. The house functions as a museum and its of landscaped parkland (Bramhall Park) are open to the public. The manor of Bramall was first described in the Domesday Book in 1086, when it was held by the Massey family. From the late 14th century, it was owned by the Davenports, who built the present house and remained lords of the manor for about 500 years. In 1877, they sold the estate of nearly to the Manchester Freeholders' Company, a property company formed to exploit the estate's potential for residential building development. The hall and a residual park of over was sold on by the Freeholders to the Nevill family of successful industrialists. In 1925, it was purchased by John Henry Davies and then, in 1935, acquired by Hazel Grove and Bramhall Urban District Council. Following a local government reorganisation in 1974, Bramall Hall is now owned by Stockport Metropolitan Borough Council, which describes it as "the most prestigious and historically significant building in the Bramhall Park Conservation Area." The manor of Bramall dates from the Anglo Saxon period, when it was held as two separate estates owned by the Anglo Saxon freemen Brun and Hacun. After William subdued the north west of England, the land was divided among his followers and Bramall was given to Hamon de Massey in around 1070. In the first part of the 12th century, the manor passed from the second Baron of Dunham Massey to Matthew de Bromale. According to Dean, Matthew's father is said to have founded the de Bromale family, naming himself after the manor, and he may have been related to or a follower of the de Masseys. He may have also held the manor at some point. The de Bromales held the manor until 1370 when Alice de Bromale married John de Davenport, and so the estate came to be held by the Davenport family until the late 19th century. In 1160, the family became responsible for Macclesfield Forest, and in the early 13th century Vivian Davenport became its Grand Sergeant. The family's achievement of arms has, as the crest, a felon's head with a rope around the neck, which is said to represent the family's power over life and death during this period. The Davenports acquired land throughout the area, notably at Wheltrough, Henbury, Woodford and lastly at Bramhall through marriage. and one of the first recorded trustees of Macclesfield Grammar School. It is possible that he was heavily involved in the final battle of the Wars of the Roses at Bosworth and thereby instrumental in gaining the crown for Henry VII, who rewarded him with a pension of 20 marks per year payable for his lifetime. According to Dean, it was during this first William's tenure that Bramall may have been vandalised by a man named Randle Hassall, who destroyed all or part of nine houses and stole the timber. This gives credence to the theory that Bramall was rebuilt, replacing or partially replacing an older building. The fifth William Davenport inherited Bramall in 1585 from his father of the same name, and lived there with his wife Dorothy for over 50 years. The first marriage in Bramall's chapel was recorded in 1599, between William (aged 15), eldest son of the fifth William and Dorothy, and Frances Wilbraham (aged 11). On 22 April 1603, the fifth William Davenport was knighted by James I and VI at Newark (where the king was staying on his journey from Edinburgh to London) and later became the High Sheriff of Cheshire and a commissioner of the Hundred of Macclesfield. The internal decorations were also updated with additions such as wall paintings and portraits. The sixth William succeeded his father in 1639 shortly before the English Civil War broke out. He was a Royalist, though said not to have been a particularly dedicated one. Many of his tenants became Parliamentarian soldiers, and over the next three years he had numerous visits from Parliamentarian soldiers, mostly seeking to acquire goods such as horses and weapons for the war, and using the house for quartering soldiers. Bramall was also host to Royalist soldiers, who confiscated some of the Davenport property for use in the war. William Davenport was at one point charged with delinquency, and ordered to pay a fine of £750 (equivalent to £ in ),
Кейінгі Давенпорттар
Алтыншы Вильямның орнын қысқа ғана уақытқа оның ұлы Питер басты, ал жетінші Вильямның ұлы сегізінші Вильям Дэвенпорт болды. Оның екі үлкен ұлы мүлкіне ие болды, бірақ екеуі де жас кезінде, мұрагер қалдырмай қайтыс болды. Оныншы және соңғы Вильям Дэвенпорт төрт жасында әкесі Уорреннен мұрагерлікке ие болды. Оның билік ету кезеңінде үйге көп өзгерістер енгізілді, оның ішінде ауланың қақпа ғимараты мен ұзын галерея бұзылды, соңғысы қауіпсіз емес деп есептелгендіктен жасалған болуы мүмкін. Вильямтың ұлдары болмағандықтан, мүлік оның заңды емес қызы Марияның күйеуі Салусбери Прайс Хамфриске өтті. Ол Стокпорт аймағында кеңінен құрметке ие болды, бірақ 1829 жылы мүлікке ие болғаннан кейін, Давенпорт отбасының басқа мүшелері мүлікке құқығы бар екенін талап ету арқылы дау тудырды. Пётрдің үшінші ұлы Томас Дэвенпорттан тегін шығарған Эдмунд Дэвенпорт екі сотта мұрагерлікке қарсы шықты, бірақ сәтсіз аяқтады; Эдмунд әкесқорлық ақысын төлемегені үшін түрмеге қамалды. Хэмфрис 1834 жылы қызметтері үшін рыцарь атағына ие болды, ал 1838 жылы Дэвенпорт әулетін жалғастыру үшін өзінің атын Дэвенпортқа өзгертті. Келесі он жылдық ішінде үй жалдамаға берілген болуы мүмкін, өйткені Мария Дэвенпорт басқа жерде тұруды қалаған. Оның үлкен ұлы Вильям Дэвенпорт ең алдымен Камилла Мария Гаттке, содан кейін Диана Хэндлиге үйленді. Вильям билік ететін кезеңде Брэмоллға жиі халық келіп тұратын, ал капеллада діни қызметтер жалғастырылды. Алайда, 1869 жылы қайтыс болғаннан кейін, мүлік Christys & Co Hatting компаниясынан Уэйкфилд Кристиге жалға берілді, осылайша Дэвенпорт отбасының тікелей қатысуы аяқталды. Бұл Вильямның ұлы Джонның мүлікке ие болуға тым жас болғандықтан болды. Джонның Кристидің жеті жылдық мерзімінде қайда болғаны белгісіз, бірақ ол 1871 жылы Брэмоллға қонақ ретінде тіркелген, ал 1874 жылы Брэмхолл мектеп кеңесінің алғашқы төрағасы болды. 1876 жылы, үйге оралғанға дейін, ол Брэмхоллдағы Ак-Лейнде тұрғандығы тіркелген.
Кейінгі тарих
Джон Дэвенпорт 1876 жылы 25 жасында Брэмаллға оралды, бірақ 1877 жылдың 24 қаңтарында иелік сатылатындығы жарияланды. Жиһаздар аукционға шығарылды, ал үйдің өзі және Брэмалл иелігінің қалған бөлігі (барлығы) 1877 жылдың 3 тамызында Манчестердегі жылжымайтын мүліктерді дамыту компаниясы Freeholders Company Limited-ке 200 000 фунт стерлингке (шамамен £200,000) сатылды. Сатудың себебі қаржылық қиындықтар және ғимаратқа жеке қарсылық болды деген болжам бар. 1882 жылға дейін үй бос тұрды, содан кейін жергілікті өнеркәсіпші Томас Невилл оны ұлы Чарльз үшін сатып алды, оның байлығы калико басудан келді. Чарльз Невилл үйінде тұрғанда, сәулетші Джордж Фолкнер Армитаждың басшылығымен ғимараттың сыртқы түрін сақтай отырып, ішкі жағын жаңарту және қайта жабдықтау жұмыстарын тапсырды, осылайша оны ыңғайлырақ етіп жасады. Сол маңайда Холл Коттедж деп аталатын тағы бір ғимарат салынды, онда Сайдботтом отбасы тұрды. 1916 жылы Чарльздің жүрегінен туған немересі және асырап алған ұлы Томас Невилл иелікке ие болды, бірақ үйді сатып алуға ешкім қызығушылық танытпады. Сол онжылдықта Брэмаллды бөлшектеп, АҚШ-қа тасымалдау туралы әңгімелер тарады, бұл 1890 жылы Брэмаллға сапар шеккені туралы естеліктерін сипаттаған Кейт Дуглас Виггиннің автобиографиясынан тараған болуы мүмкін. 1925 жылы үй аукционға қойылды, егер сатып алушы табылмайтын болса, оны бұзып, материалдарын сату туралы шарт қойылды. Бір кезде көршілес Стокпорт округі кеңесі иелікті сатып алуды ұсынды, бірақ Невилл олардың ұсынысын "қанағаттандырмайды" деп қабылдады. Аукционға қанағаттандырарлық ешқандай ұсыныс түспеді. Алайда, қатысушылардың бірі, Манчестер Юнайтедтің президенті Джон Генри Дэвис, үй үшін 15 000 фунт стерлинг (шамамен £200) ұсынды, бұл қабылданды. Ол 1927 жылы қайтыс болғанға дейін үйде тұрды, ал оның әйелі Эми 1935 жылға дейін онда қалды. Кеңестің меншігінде үйді күзетші басқарды, бірақ ғимараттың көп бөлігі жұртшылыққа ашық болды. Үй және оның аумағы әртүрлі шараларға пайдаланылды, мысалы, король Эдуард VIII-нің орнына Джордж VI-ның таққа отыруы туралы жариялау. Ол кезде кеңес көп жиһаз ала алмағандықтан, үйде жиһаз аз болды. Кеңес жасаған алғашқы жобалардың бірі – 19 ғасырдың соңында қолданыстан шығып қалған капелланы қалпына келтіру болды. Ол Дэвенпорттар соңғы рет Брэмаллда болған кездегідей болу үшін қалпына келтірілді және жұмыс аяқталғаннан кейін 1938 жылдың 30 қазанында киелендіру рәсімі өтті. 1947 жылы Брэмалл Холлдың достары қоғамы құрылды, негізінен үйге жиһаз табу үшін, сондай-ақ үйді және аумақты күтіп-ұстауға жарнамалау және көмектесу үшін құрылды. Жылдар өте келе, үйге тиесілі көптеген жиһаздар, соның ішінде үйде тұрғандардың портреттері қайтарылды. Қазір бұл үй Стокпорт қалалық округі кеңесінің (SMBC) меншігінде, ол 1974 жылы жергілікті басқаруды қайта ұйымдастырудан кейін сатып алды.
Under council ownership, the house was occupied by a caretaker, though most of the building was open to the public. The house and grounds were used for various functions, such as the proclamation of George VI succeeding his brother King Edward VIII to the throne. At that time, the house was sparsely furnished as the council was unable to afford much furniture. One of the council's earliest projects was the restoration of the chapel, which had fallen out of use towards the end of the 19th century. It was restored to resemble how it would have been when the Davenports were last at Bramall, and a service of consecration was held on 30 October 1938 once the work had been completed. In 1947, an association called the Friends of Bramall Hall was set up, primarily to find furnishings for the house, but also to advertise and assist in the upkeep of the house and grounds. Over the years, many furnishings which had once belonged to the house were returned, including portraits of the occupants. The estate is now the property of Stockport Metropolitan Borough Council (SMBC), which acquired it in 1974, following local government reorganisation.
Қазіргі күн
Үй және оның аумағы жұртшылыққа ашық және SMBC басқарады. Келушілер үйді ресми түрде аралап көруге немесе өздігінен экскурсияға шығуға болады. Халық кез келген уақытта аумаққа еркін кіре алады. Үй мен аумағында жыл бойы іс-шаралар мен клубтық жиналыстар өткізіледі, сондай-ақ ол Prank Patrol, Cash in the Attic, Coronation Street, The Making of a Lady және The Last Vampyre сияқты телесериалдар мен фильмдерде түсірілім алаңы ретінде пайдаланылды. Қазіргі уақытта үй "Брамл" деп, ал саябақ "Брамхолл" деп аталады, бірақ жергілікті жерлерде кейбір айырмашылықтар кездеседі. Дегенмен, екеуі де тарихта "Брамхолл", "Брамаль" және басқа да түрленулермен жазылған. "Domesday Book" кітабында "Bramale" деп жазылған, соның салдарынан Чарльз Невилл "Брамл" атауын ұнатқан, және Хейзел Гроув және Брамхолл қалалық округтік кеңесі мүлікті сатып алғанда осы атауды қолдаған. Бүгінде үйдің оңтүстік және шығыс жағында шағын аңғарлар орналасқан. Бұл I санаттағы ескерткіш, ең көне бөліктері 14 ғасырдың соңына, ал кейінгі жөндеу жұмыстары 16 және 19 ғасырларға жатады. Алғашқыда үйге шығыс жағынан кірген – жол Ladybrook өзенінің бойымен өтіп, содан кейін оңтүстік жағындағы шіркеуге қарай көтеріліп, аулаға жеткен. 1888 жылы жол қайта құрылғандықтан, қазіргі негізгі кіреберіс ауланың батыс жағында орналасқан. 19 ғасырға дейін аула қақпа ғимаратымен қоршалған, ол 1774 және 1819 жылдар аралығында қажеттілік болмағандықтан және сәнге сай келмегендіктен алынып тасталған. Бұл қақпа ғимараты, шамасы, 14 ғасырдың соңында, Давенпорттар осы жердің иелері болған кезде салынған. Ол қауіпсіз емес деп есептелген. Уильям Харрисон Эйнсворт өзінің 1834 жылғы "Rookwood" романында Ұлы зал арқылы өту құқығы туралы айтқан. Ол саяхатшының Ұлы зал арқылы өтіп, қонақ күтіп, тіпті сыбаға алуға болатынын сипаттаған. Ол Брамл үйін "[оның класының ең жақсы үлгісі] – біздің ойымызша, бұл кластың Чеширде кездесетін ең жақсы түрі" деп атаған. Мұндай құқыққа ешқандай дәлел жоқ. Тағы бір әңгімеге сәйкес, майлы сарайдан азық-түлік кедейлерге таратылған, олар үйдің сыртында жиналған. Диннің пікірінше, бұл үйдің ең көне бөлігі. Оның солтүстік қабырғасы, әдетте, үйдің ең көне бөлігі болып саналады, себебі ол ауланың қалған қабырғалары сияқты жөнделмеген. Оның бар екендігі алғаш рет 1541 жылы, екінші Уильям Давенпорттың өсиетіне жазылғанда белгілі болды. Сондай-ақ Невилл бөлмесі де бар. Бұл бөлме бұрын мемлекеттік жатын бөлмесі мен антре бөлмесі болып бөлінген, бірақ 19 ғасырдың соңында дерлік толығымен біріктіріліп, үлкен бөлмеге айналдырылған. Шатырдың жанындағы жабық есікті діни қызметкердің жасырынышы деп есептеген, бірақ бұл, көбінесе, 16 ғасырдың соңында немесе 17 ғасырдың басында қанатты қайта құру кезінде үйдің бірінші қабатына сыртқы баспалдақтан кіретін есік болған. Бұл шіркеу мен шіркеу бөлмесіне жақын діни қызметкердің жасырынышы болуы мүмкін. Кем романтикалық нұсқа бойынша, ол гардероб немесе дәретхана болған. Бұл бөлме 19 ғасырда арбалардың көрінуімен байланысты болды, сонымен қатар бөлмеден сыртқа немесе шіркеуге апаратын құпия жол туралы әңгімелер пайда болды, бірақ мұндай жолдар жоқ. Бірінші қабаттағы ең үлкен бөлме – Ұлы залдың үстінде орналасқан қонақ бөлмесі. Онда әсем жапсырмалы төбесі бар, ал камин үстіндегі безендіруде Елизавета I патшаның гербі бейнеленген.
Негіздер
Үй 17 ғасырға дейін егіс жері ретінде пайдаланылған, саябақтың арасында орналасқан. Парк арқылы екі арна өтеді: Ледибрук, ол саябақтан сәл әрі Микер Брукке айналып, содан кейін Мерси өзеніне құяды, және Карр Брук деп аталатын бұлақ. 1880 жылдары Чарльз Невилл саябақты романтикалық Виктория стилінде қайта жаңартып, Ледибрук арнасын өзгертіп, саябақтағы ағаштарды көбейтті. 1888 жылы үйден оңтүстікке қарай бірнеше метр жерге, бұрынғы жолдан сәл төменірек саябақ арқылы жаңа жол салынды, ал үйдің шығыс жағына Невилл террасалар жасады. Саябақ жұртшылыққа ашық, онда орман, ашық жасыл алаңдар, бақтар, кафе, боулинг алаңы және балалар ойын алаңдары бар.