Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фридрих Карл Бидерманн (25 қыркүйек 1812 жылы Лейпцигте, Саксония Корольдігі – 5 наурыз 1901 жылы) – неміс профессоры, саясаткер және баспагер, Германия бірігу процесінде Германиядағы либералдық қозғалыстың дамуына зор үлес қосты.
Friedrich Karl Biedermann (25 September 1812 in Leipzig, Kingdom of Saxony – 5 March 1901) was a German professor, politician, and publisher who greatly aided the Liberal movement in Germany during the process of German Unification.
Ерте өмір және білім
Фридрих Карл Бидерманн 1812 жылдың 25 қыркүйегінде Лейпцигте дүниеге келген. Ол анасымен бірге өмір сүрді, ал әкесі туралы көп болжамдар бар. Бидерман жас кезінде білімге құмар болды және тоғыз жасында Дрездендегі еркін масондар басқаратын мектепке түсті. Бидерманның бұл мектепте болған уақыты оған қатты әсер етті, ол кейін ешқашан толыққанды жазылмайтынын жазды. Ричард Базиллионның пікірінше, оның зұлымдық пен қанаушылыққа деген жек көруі осы ертедегі зорлық-зомбылықтан туындаған. Бидерманн 1830 жылы Лейпциг университетіне қабылданды, ал 1833 жылы Гейдельберг университетінде оқыды, онда ол ғылыми мансапқа ұмтыла бастады. Ол 1835 жылдың мамырында Лейпцигте докторлық диссертациясын қорғап, философиядан сабақ беруге кірісті, 1838 жылы профессор атанды.
Friedrich Karl Biedermann was born in Leipzig on September 25, 1812. He lived with his mother and his father is the source of much speculation. Biedermann was an avid scholar at a young age and at the age of nine he entered a school in Dresden that was run by Free Masons. Bierdermann's stay was so traumatizing for him later wrote that he never fully recovered. Richard Bazillion suggests that his hatred of tyranny and oppression stems from this early abuse. Biedermann attended the University of Leipzig in 1830 and in 1833 attended the university in Heidelberg where he began to aspire towards a career in academics. He received his doctorate in May 1835 back in Leipzig and began to teach philosophy, becoming professor in 1838.
Әлеуметтік мәселе
1830 және 1840 жылдары Бидерман және көптеген басқа либералдар индустрияландыру мен қарқынды қалалану салдарынан жұмысшы және бай таптар арасындағы айырмашылықтың тез өсіп келе жатырғанын байқады. Оның туған жері Саксония осының салдарынан ең ауыр зардап шеккен және ең тығыз халқы бар неміс мемлекеті болды. Қалалардағы тұрмыс деңгейі мен өмір сапасы орасан зейінсіздікке ұшырады. Өндірістік жұмысшыларды қорғаған дәстүрлі цехтар фабрикаларға арзан өнім шығару үшін аз білімді жұмыс күші қажет болмағандықтан таратылып жатты. Карл Бидерман және басқа да қалалық зиялылар тұрмыс жағдайларын жақсарту және жаңадан пайда болған жұмысшы табының лайықты тұрмыс деңгейін қамтамасыз ету үшін жылдам жаңару қажеттігін түсінді. Қоғамдық тәртіпсіздік күшейіп, қалаларда көтерілістер басталғанда, Бидерман "қоғамдық бейбітшілік жұмысшы табына әділдік орнатуға байланысты" дегенге көз жеткізді. Оның Әлеуметтік мәселе туралы еңбегінде, егер үкімет тиімді басқару және әлеуметтік көмек көрсету саясатын қолданса, жұмысшы табына жүктелген ауырлықты азайтуға болатынын айтты. Ол әлеуметтік мәселе туралы көптеген мақалаларын тоқсандық журналында жариялады және 1846 мен 1847 жылдар аралығында Лейпциг пен Дрезденде осы тақырыпта бірнеше лекция оқыды. Ол көптеген социалистік ойшылдарды зерттеді, олардың әлеуметтік теңдікке берілгендігіне құрмет көрсеткенмен, либерализмді және мемлекеттің әлеуметтік көмек көрсетудегі рөлін шектеуді жақтады.
During the 1830s and 1840s, Biedermann and many other liberals saw the divide between the working and the upper classes rapidly expand because of industrialization and rapid urbanization. His native Saxony was one of the most severely affected by this and was the most overpopulated German kingdom. Standards of living in urban areas and quality of life were overwhelmingly on the decline. The traditional guilds that protected pre industrial workers were being dismantled as factories needed less skilled labor to produce a cheaper product. Karl Biedermann and other urban intellectuals saw the need to modernize quickly to improve living conditions and ensure that the emerging working class had decent standards of living. As social unrest developed and cities began to riot, Biedermann became more and more convinced "the social peace depended on social justice for the working class." His treatise on the Social Question stated that much of the burden placed on the working class could be lessened if the government used proper management and policies of social welfare. He published many articles about the Social Question in his quarterly journal and gave several lectures in Leipzig and Dresden between 1846 and 1847 on the subject. He studied many socialist thinkers and while he respected their commitment to social equality, he sided with liberalism and a reduced role of the state in social welfare.
Германияның бірігуіндегі саяси рөлі
1848 жылы Франкфурт Парламентіне қосылғанда, Бидерман бұрыннан-ақ беделді либерал ретінде танымал болған. Ол 1845 жылы шектен тыс цензураны сотқа салғандықтан, сөз бостандығын жақтаушы ретінде кеңінен белгілі болған саяси және әлеуметтік сыншы болды. Оның сотының үлкен даңқының арқасында көптеген адамдар оны Саксониядағы либералдық партияның жетекшісі деп мойындады. Парижбен ақпан революциясынан кейін, ол Лейпцигтік делегацияны Саксонияның билеушісі Фридрих Август II қабылдауына алып барды, мақсаты – оны Бундестагқа халық өкілдігін ашуға көндіру болатын. Фридрих мұны тыңдамады және Саксония наурыз революциясын бастады. Режим құлағаннан кейін Бидерман уақытша үкімет ретінде жұмыс істейтін Елулік комитеттегі қызметке кірісті. Ол пруссиялық монархияны және Англиядағыдай конституциялық жүйені қолдады. Бүкіл процестің бойымен ол пролетариаттың мүддесін қорғайтын әлеуметтік реформаның тұрақты жақтаушысы болды.
When he joined the Frankfurt Parliament in 1848, Biedermann had already developed a reputation as a strong liberal. He was a political and social commentator who was well known as an advocate of free speech, largely in part because of his prosecution of excessive censorship in 1845. Many recognized him as a leader of the liberal party in Saxony because of the acclaim of his trial. After the February Revolution in Paris, he led a Leipzig delegation to an audience with the ruler of Saxony, Frederick Augustus II, with the purpose of convincing him to open the Bundestag to popular representation. Frederick did not listen and Saxony began its March revolution. After the regime collapsed, Biedermann assumed a role on the Committee of Fifty that would serve as an interim government. He pushed for a Prussian monarch and a constitutional system similar to that of England. Throughout the entire process he was a staunch supporter of social reform in favor of the proletariat.
Франкфурттан кейін
1863 жылы Лейпцигке оралғаннан кейін ол Deutsche Allgemeine Zeitung газетін басқарды және 1865 жылы профессорлық лауазымына қайта орналасты. Ол қайтадан Саксония Жоғарғы Палатасының мүшесі болды, ал 1871 жылдан 1874 жылға дейін Германия Рейхстагының депутаты болды. 1901 жылдың 5 наурызында Лейпцигте қайтыс болды. Бидерманның ең маңызды еңбектері: "Пауль шіркеуінен естеліктер" (Лейпциг, 1849); "18 ғасырдағы Германия" (Лейпциг, 1854–1880); "Фридрих Ұлы және неміс рухани өмірінің дамуымен қарым-қатынасы" (Брансвик, 1859); "Германия тарихы 1815–1871" (Берлин, 1891); "Неміс халықтарының мәдени тарихы" (Висбаден, 1901). Ол сонымен қатар "Кайзер Генрих V" (Веймар, 1861); "Кайзер Отто III" (Лейпциг, 1862) және "Страсбургтың соңғы бургомистрі" (Лейпциг, 1870) атты пьесаларды жазды.
Returning to Leipzig in 1863 he edited the newspaper Deutsche Aligemeine Zeitung and regained his professorship in 1865. He was again a member of the Saxon Upper House, and from 1871 to 1874 a member of the German Reichstag. He died at Leipzig on 5 March 1901. Biedermann's chief works are: Erinnerungen aus der Paulskirche (Leipzig, 1849); Deutschland im 18. Jahrhundert (Leipzig, 1854–1880); Friedrich der grosse und sein Verhaltnis zur Entwickelung des deutschen Geisteslebens (Brunswick, 1859); Geschichte Deutschlands 1815 1871 (Berlin, 1891); Deutsche Volkessend Kulturgeschichte (Wiesbaden, 1901). He also wrote the dramas, Kaiser Heinrich V. (Weimar, 1861); Kaiser Otto III. (Leipzig, 1862); and Der letzte Burgermeister von Strassburg (Leipzig, 1870).