Кіріспе
Флютина – диатоникалық түймелі аккордеонның ерте түрі. Ол бір немесе екі қатар асқын түймелермен жабдықталған, олардың орналасуы шкаланың тоникасын механың "тартуында" дыбыстау үшін жасалған. Көбінесе бас клавиатурасы болмайды: сол қол ауа клапанын басқарады (тек ауаның қозғалысы естіледі). "Bascule d'harmonie" деп аталатын рокерлік қосқыш клавиатураның алдыңғы жағында орналасқан. Бас бармақпен іске қосылғанда, ол паллетті ашады (суретті қараңыз), қарапайым тоникалық/доминанттық гул үшін: тониканы тартқанда және доминантаны басқанда, мысалы, тоникалық ноталар C/g және доминанттық G/d, ешқандай үлкен немесе кіші терцияларсыз. Көптеген "Флютина" аккордеондары АҚШ-қа импортталды және фотографтар студияларында жиі қолданылды. Бұл оларға "мәдениет" сезімін қосты, сондықтан тинтип, амбротип сияқты көптеген суреттерде "Флютинамен" қолдарында бейнеленген ерлер мен әйелдерді көруге болады, олар оны шын мәнінде ойнаған болуы мүмкін (немесе ойнамаған да). Суреттердің көп бөлігі 1850-ші жылдардан бастап Американдық Азамат соғысы кезеңіне (1861–1865) дейінгі уақытқа жатады. Флютинаның ішкі құрылымы, әдеттегі аккордеон құрылысында қолданылатын "қамыс тізбектеріне" қарағанда, ағылшын Wheatstone концертинасына көбірек ұқсайды. Осы себепті, оның дыбысы концертинаға жақын. Палет/клавиатураның астында тіктөртбұрышты, ағаш тақта, қамыс табасы және ауа өткізбейтін, былғарымен қапталған, жұқа ағаштан жасалған бөлгіштермен жасалған қамыс камералары орналасқан. Бұл бөлгіштер диатоникалық ноталар үшін қамыстардың арасында орналасқан. Латунь қамыс тілдері қамыс табандарына бекітілген, әр тіл бір металл штырьмен қадалады. Бұл қамыс табандары (немесе жақтаулары) табаның жоғарғы жағындағы ласточкин құйрық тәрізді ойықтарға салынады. Егер клавиатурада екі қатар пернелер болса, сыртқы қатар диатоникалық шкаланы ойнайды, ал ішкі қатар диездер мен бемольдерді ойнайды, ал бұл хроматикалық қамыстар панелдің арт жағындағы ойықтарда, бөлгішсіз, механың ішкі жағына қарай орналасқан. Палет/клавиатураның беті шын мәнінде қалам қорабының немесе жапондық жұмбақ қорабының құрылысын еске түсіретіндей, қамыс табасын ашып көрсетеді. Аккордеон мехасының "қозғалысы" өте қысқа (механың максималды созылуы), көптеген аспаптарда тек төрт жиырылу бар. Үлкен үлгілерде мехада 5-7 жиырылу болған. Төрт жиырылымды механы пайдалану нотаның ұзақтығын өте қысқа етіп, дыбыс деңгейін салыстырмалы түрде жұмсақ етті, кейінірек пайда болған "неміс" стиліндегі аккордеондардан айырмашылығы, оларда үлкен, көп жиырылымды мехалар болды.
The Flutina is an early precursor to the diatonic button accordion, having one or two rows of treble buttons, which are configured to have the tonic of the scale, on the "draw" of the bellows. There is usually no bass keyboard: the left hand operates an air valve (silent except for the rush of air). A rocker switch, called a "bascule d'harmonie" is in the front of the keyboard. When this switch is thumb activated, it would open up a pallet (a pad that covers a tone hole, at the other end of the key button(s), (see photo) for a simple Tonic/Dominant drone: Tonic on the draw and Dominant on the press, e. g. Tonic notes C/g, and Dominant G/d, without any major or minor thirds. Many of these "Flutina" accordions were imported into the United States and were common photographers' studio props. This imparted a touch of "culture" to the sitter, hence the many tintype, ambrotype, etc. images of men and women, with their hands poised over "Flutinas", which they may (or may not) have actually played. Many of the images date from the 1850s through the American Civil War period (1861–1865). The internal construction of the flutina resembles the English Wheatstone concertina more than the "reed banks" used in regular accordion construction. Thus, it has a concertina like sound. Underneath the pallet/keyboard face, there is a rectangular, wooden board, reed pan, with reed chambers, made with airtight, leather covered, thin wooden dividers. These dividers are between the reeds, for the diatonic scale notes. The brass reed tongues are mounted on reed shoes, with each tongue nailed on with a single metal pin. These reed shoes (or frames) are inserted into dovetail shaped slots into the top side of the pan. If the keyboard has two rows of keys, the outside row plays the diatonic scale, while the inside row plays the sharps and flats, and these chromatic reeds face the interior of the bellows, in dovetailed slots on the backside of the pan board, without any dividers. The face of the pallet/keyboard actually slides out to reveal the inset reed pan, reminiscent of the construction of a pencil box, or a Japanese puzzle box. The accordion bellows has a very short "throw" (the maximum extension of the bellows, when drawn out), with most instruments having only four folds. Larger versions had 5 to 7 folds in the bellows. The use of the 4 fold bellows made the duration of the note played very short, and the volume of the note comparatively soft, in contrast to the later "German" style accordions, with their larger, multi fold bellows.
Тарих
Ең алғашқы нұсқасы Clavier Melodique ("мелодиялы пернетақта") деп аталды, шамамен 1831 жылы. Оны Пишенот Жюне ("Жас Пишенот") жасаған, және бұл әуен ойнауға қабілетті алғашқы аккордеонның бірі болды. Ең алғашқы фабрика Париждегі Наполеон Фурноның фабрикасы болды. Кирилл Демианның аккордеоны (1829), оның Австрия (Венада) патенттік өтінішінде сипатталған, 10 аккордты (музыкалық триадалар) 5 паллеттен тұрды. Бәрі ойыншының қай бағытта иілгішті жылжытуына байланысты болды. Бір перне басылғанда 2 аккорд естілді: біреуі "басу" (ішке), екіншісі "тарту" (сығу) кезінде. Демиан сондай-ақ "тарту" немесе "басу" арқылы әр түймеге бір ғана нотасы бар аккордеондарды да жасады. Оның бір үлгісінде бір ноталар және екі қатар пернелер болды: бірінші қатарда диатоникалық гамма, екінші қатарда – жарты тондықтар ойнатылды. 1833 жылы Адольф Мюллердің (Австрия Ұлттық кітапханасы) жариялаған аккордеон оқулығында көптеген түрлі модельдердің суреттері мен сипаттамаларын қамтитын мысал келтірілген. 1831 жылы жарық көрген Париж музыка журналында Парижде аккордеон өндірісінің басталуы туралы көптеген мәліметтер бар. Мақаланың басында бірінші аккордеон Демианның аспабынан көшірілгені айтылады, кейін Демиан көптеген түрлі гамма жүйелерін ойлап тапты, бірақ тек кейінірек француз модельдерінде екінші қатардағы кейбір түймелер ортасынан бөлінді. Бұл туралы толыққанды ақпарат неміс Уикипедиясындағы "de:Französisches Akkordeon" мәтінінде бар. Ескерту: Демианның 1829 жылғы патентинен кейін аккордеонның келесі өнертабыстарының нақты мерзімі және өндіріс уақыты туралы пікірлер қарама-қайшы. Сондықтан музыкалық аспаптар тарихын зерттеушілер арасында әлдеқандай дау бар.