Екінші дүниежүзілік соғыстағы Ұлыбритания армиясының әйелдер бөлімі – Auxiliary Territorial Service (ATS) тарихы. WAAC-тан бастау алып, 1949 ж. таратылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ армиясының әйелдер бөлімшесі
Канада армиясының әйелдер бөлімшесі
Британ армиясының әйелдер бөлімшесі
the women's branch of the United States Army the women's branch of the Canadian Army
Women's branch of the British Army
Қосалқы аумақтық қызмет (ATS; көбінесе аббревиатура ретінде айтылады) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Британ армиясының әйелдер бөлімшесі. Ол 9 қыркүйек 1938 жылы құрылды, бастапқыда әйелдердің еріктік қызметі ретінде, және 1949 жылдың 1 ақпанына дейін, Әйелдердің Корольдік армия корпусына (Women’s Royal Army Corps) біріктірілгенге дейін өмір сүрді. АТС-тің тамыры 1917 жылы еріктік қызмет ретінде құрылған Әйелдердің көмекші армия корпусында (WAAC) жатыр. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде оның мүшелері түрлі жұмыстарда қызмет етті, оның ішінде кеңсе қызметкерлері, аспаздар, телефонистер және официанттар. WAAC төрт жылдан кейін 1921 жылы таратылды. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін үкімет әйелдер үшін жаңа корпус құру туралы шешім қабылдады, және Аумақтық армияның (TA) өкілдерінен, Әйелдер көлік қызметінің (FANY) бөлімінен және Әйелдер легионынан тұратын кеңесші кеңес құрылды. Кеңес АТС-ті Аумақтық армияға бекітуді және қызмет ететін әйелдерге еркек сарбаздардың жалақысының үштен екі бөлігін төлеуді шешті. Армиядағы барлық әйелдер ATS-ке қосылды, тек медбикелер ғана патшайым Александраның Императорлық әскери медбике қызметіне (QAIMNS) қосылды, медициналық және стоматологиялық офицерлер тікелей Армияға тағайындалды және армия шеніне ие болды, ал FANY-де қалғандары, «еркін FANY» деп аталды.
The Auxiliary Territorial Service (ATS; often pronounced as an acronym) was the women's branch of the British Army during the Second World War. It was formed on 9 September 1938, initially as a women's voluntary service, and existed until 1 February 1949, when it was merged into the Women's Royal Army Corps. The ATS had its roots in the Women's Auxiliary Army Corps (WAAC), which was formed in 1917 as a voluntary service. During the First World War its members served in a number of jobs including clerks, cooks, telephonists and waitresses. The WAAC was disbanded after four years in 1921. Prior to the Second World War, the government decided to establish a new Corps for women, and an advisory council, which included members of the Territorial Army (TA), a section of the Women's Transport Service (FANY) and the Women's Legion, was set up. The council decided that the ATS would be attached to the Territorial Army, and the women serving would receive two thirds the pay of male soldiers. All women in the army joined the ATS except for nurses, who joined Queen Alexandra's Imperial Military Nursing Service (QAIMNS), medical and dental officers, who were commissioned directly into the Army and held army ranks, and those remaining in the FANY, known as Free FANYs.
Әрекетте
АТС-қа алғашқы қабылданғандар аспаз, кеңсе қызметкері және дүкен сатушы болып жұмыс істеді. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, 300 АТС мүшесі Францияға орналастырылды. Неміс әскері Франция арқылы жылдам ілгерілегендіктен, британдық экспедициялық корпусы Англияға қарай кері шегінді. Бұл 1940 жылдың мамыр айында Дюнкерктен әскерлердің эвакуациялануына әкелді, және кейбір АТС телефонистері елден соңғылардың қатарында кетті. Соғысқа көбірек ер адамдар қатысқан сайын, АТС-тің қатарын арттыру туралы шешім қабылданды, 1941 жылдың қыркүйегіне қарай саны 65 000-ға жетті. 17 мен 43 жас аралығындағы әйелдерге қатысуға рұқсат берілді, алайда WAAC ардагерлеріне 50 жасқа дейін қосылуға мүмкіндік беру үшін бұл талаптар жеңілдетілді. АТС мүшелерінің міндеттері де кеңейтілді, олар санитарлар, жүргізушілер, пошта жөнелтушілер және оқ-дәрі инспекторлары болып жұмыс істеді. Соғыстың алты жылдық кезеңінде шамамен 500 АТС қызметкері Cinetheodolite-ті пайдалануға оқытылды, олардың ең көп саны 1943-1944 жылдары болды, сол кезде 305 АТС осы құралды қолдана отырып, активті қызметте болды. Бұл арнайы камераның бір қолданылуы – артиллериялық оқуларда, онда белгілі бір арақашықтықта орналасқан екі Cinetheodolite, ұшақтармен сүйретілген мақсаттарға қарсы зениттік артиллерияның снарядтарының жарылуын түсірді. Снарядтардың жарылу орнын және мақсатты салыстыру арқылы олардың өзара орналасуын дәл есептеуге болады, бұл қарудың мерзігіндегі кез келген жүйелі қателерді анықтауға көмектеседі.
The first recruits to the ATS were employed as cooks, clerks and storekeepers. At the outbreak of the Second World War, 300 ATS members were billeted to France. As the German Army advanced through France, the British Expeditionary Force was driven back towards the English Channel. This led to the evacuation of troops from Dunkirk in May 1940, and some ATS telephonists were among the last British personnel to leave the country. As more men joined the war effort, it was decided to increase the size of the ATS, with numbers reaching 65,000 by September 1941. Women between the ages of 17 and 43 were allowed to join, although these rules were relaxed in order to allow WAAC veterans to join up to the age of 50. The duties of members were also expanded, seeing ATS orderlies, drivers, postal workers and ammunition inspectors. Over the six year period of the War, about 500 ATS personnel were trained to operate the Cinetheodolite, with the highest number being in 1943–44, when 305 ATS were in active service using this equipment. One application of this specialist camera was in gunnery practice, where a pair of Cinetheodolites a known distance apart filmed the shell bursts from anti aircraft artillery against target drones towed by an aircraft. By comparing the filmed location of the shells' detonation and the target, accurate calculations of their relative position could be made that would reveal any systematic error in the gunsights.
Ұлттық қызмет туралы заң
1941 жылдың желтоқсанында парламент 20-30 жас аралығындағы үйленбеген әйелдерді қосымша қызметтердің біріне шақыратын «Ұлттық қызмет туралы» заң қабылдады. Бұл ATS, Әйелдердің Корольдік теңіз күштері (WRNS), Әйелдердің қосымша әуе күштері (WAAF) және Әйелдердің көлік қызметі болды. Кейіннен тұрмысқа шыққан әйелдер де шақырылды, бірақ жүкті әйелдер мен кішкентай балалары барлар босатылды. Заң бойынша басқа да мүмкіндіктердің ішінде, үйдегі төтенше жағдайларға көмектесетін Әйелдердің ерікті қызметіне (WVS) қосылу немесе шаруа қожалықтарында көмектесетін Әйелдердің жер армиясына қатысу бар еді. Заңда сонымен қатар, діни нанымдарына байланысты қызметтен бас тарту мүмкіндігі де қарастырылды, себебі наразылық білдіргендердің шамамен үштен бірі әйелдер еді. Кейбір әйелдер осы заң бойынша сотталды, ал кейбіреулері тіпті түрмеге қамалды. Дегенмен, 1943 жылға қарай әйелдердің тоғызынан сегізі соғысқа белсенді қатысты. Әйелдерге тікелей шайқаста қызмет етуге тыйым салынды, бірақ ерлердің жетіспеуіне байланысты ATS мүшелері және басқа әйелдердің қосымша қызметтерінің мүшелері радар операторлары сияқты көптеген қолдау жұмыстарын, сондай-ақ зениттік артиллерия экипаждарының және әскери полицияның бір бөлігін атқарды. Алайда, бұл рөлдер қауіпсіз болған жоқ, және Императорлық соғыс мұражайының мәліметінше, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 717 адам қаза тапты. Корольдік артиллерияның алғашқы «аралас» ауыр зениттік батареясы (435 (аралас) ААА батареясы) 1941 жылдың 25 маусымында құрылды және тамыз айында Лондонның оңтүстік-батысындағы Ричмонд паркіндегі операциялық қару-жарақ орнын иеленді. Ол осы сияқты жүздеген бөлімшелердің алға басушысы болды, АТС құрамның екі үшін бір бөлігін қамтамасыз етті: 1943 жылы зениттік команданың ХАА батареяларының үштен екісі аралас болды. 1944-1945 жылдары Солтүстік-Батыс Еуропаға 21-ші армия тобымен бірге жіберілген бірнеше ауыр зениттік полктер «аралас» полктер болды. 1941 жылдың сәуірінде өткізілген құпия тәжірибе («Ньюарк эксперименті») әйелдердің ауыр іздеу шамдарын басқаруға және көбінесе шөл далалардағы іздеу посттарының жағдайларына төтеп беруге қабілетті екенін көрсетті, сондықтан ATS мүшелері іздеу полктеріндегі ерлерді алмастыру үшін Райлде оқуға басталды. Бастапқыда олар іздеу әскері штабында жұмыс істеді, бірақ 1942 жылдың шілдесінде 26-шы (Лондон электр инженерлері) іздеу полкі, Корольдік артиллерия алғашқы «аралас» полк болды, оған жеті әскерлік бөлімшеге АТС әйелдері орналастырылды, олар 301 батареяның толық құрамын және 339 батареяның жартысын құрады. Сол жылдың қазан айында толық әйелдерден тұратын 301 батареясы жаңа 93-ші (аралас) іздеу полкіне ауыстырылды, ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде құрылған соңғы іздеу полкі болды және 1943 жылдың тамызына қарай 1674 орынның 1500-і әйелдермен толтырылды. Көптеген басқа іздеу және зениттік полктер де ішкі қорғанысқа қосылды, бұл 30 жасқа дейінгі А1 медициналық санатындағы ерлерді жаяу әскерге ауыстыруға мүмкіндік берді. Сол сияқты, 1943 жылға қарай АТС Корольдік сигнал корпусының 10 пайызын құрады, соғыс кеңсесі мен ішкі командалық бөлімдердегі сигнал кеңсесінің және операциялық міндеттердің басым бөлігін өз қолына алды, сонымен қатар АТС компаниялары белсенді шетелдік театрлардың байланыс желілерінде жұмыс істеуге жіберілді. VE күніне дейін және британдық қарулы күштердің демобилизациясына дейін Әйелдердің қосымша аумақтық қызметінің 190 000-нан астам мүшесі болды. ATS-тің танымал мүшелері премьер-министр Уинстон Черчилльдің кіші қызы Мэри Черчилль және корольдің үлкен қызы, кейіннен королева Елизавета II, жүк көлігінің, жедел жәрдемнің және механик ретінде оқыған.
In December 1941, Parliament passed the National Service Act, which called up unmarried women between 20 and 30 years old to join one of the auxiliary services. These were the ATS, the Women's Royal Naval Service (WRNS), the Women's Auxiliary Air Force (WAAF) and the Women's Transport Service. Married women were also later called up, although pregnant women and those with young children were exempt. Other options under the Act included joining the Women's Voluntary Service (WVS), which supplemented the emergency services at home, or the Women's Land Army, helping on farms. There was also provision made in the act for objection to service on moral grounds, as about a third of those on the conscientious objectors list were women. A number of women were prosecuted as a result of the act, some even being imprisoned. Despite this, by 1943 about nine out of ten women were taking an active part in the war effort. Women were barred from serving in battle, but due to shortages of men, ATS members, as well as members of the other women's voluntary services, took over many support tasks, such as radar operators, forming part of the crews of anti aircraft guns and military police. However, these roles were not without risk, and there were, according to the Imperial War Museum, 717 casualties during World War II. The first 'Mixed' Heavy Anti Aircraft (HAA) battery of the Royal Artillery (435 (Mixed) HAA Battery) was formed on 25 June 1941, and took over an operational gun site in Richmond Park, south west London, in August. It was the forerunner of hundreds of similar units with the ATS supplying two thirds of the personnel: at its height in 1943 three quarters of Anti Aircraft Command's HAA batteries were mixed. Several Heavy Anti Aircraft regiments deployed to North West Europe with 21st Army Group in 1944–45 were 'Mixed' regiments. A secret trial (the 'Newark Experiment' in April 1941) having shown that women were capable of operating heavy searchlight equipment and coping with conditions on the often desolate searchlight sites, members of the ATS began training at Rhyl to replace male personnel in searchlight regiments. At first they were employed in searchlight Troop headquarters, but in July 1942 the 26th (London Electrical Engineers) Searchlight Regiment, Royal Artillery became the first 'Mixed' regiment, with seven Troops of ATS women posted to it, forming the whole of 301 Battery and half of 339 Battery. In October that year the all women 301 Battery was transferred to the new 93rd (Mixed) Searchlight Regiment, the last searchlight regiment formed during World War II, which by August 1943 comprised about 1500 women out of an establishment of 1674. Many other searchlight and anti aircraft regiments on Home Defence followed, freeing men aged under 30 of medical category A1 for transfer to the infantry. Similarly, by 1943 the ATS represented 10 per cent of the Royal Corps of Signals, having taken over the major part of the signal office and operating duties in the War Office and Home Commands, and ATS companies were sent to work on the lines of communications of active overseas theatres. By VE Day and before demobilization of the British armed forces, there were over 190,000 members of the women's Auxiliary Territorial Service. Famous members of the ATS included Mary Churchill, youngest daughter of the prime minister, Winston Churchill, and Princess Elizabeth, later Queen Elizabeth II, eldest daughter of the King, who trained as a lorry driver, ambulance driver and mechanic.
Соғыстан кейінгі
Жаулық әрекеттер тоқтағаннан кейін әйелдер АТС, WRNS және WAAF құрамында қызмет етуді жалғастырды. Оның орнына 1949 жылдың 1 ақпанында 6-армиялық бұйрық бойынша Әйелдер Корольдік Армия Корпусы (WRAC) құрылды.
After the cessation of hostilities women continued to serve in the ATS, as well as in the WRNS and WAAF. It was succeeded by the Women's Royal Army Corps (WRAC), which formed on 1 February 1949 under Army Order 6.
Санаттары
Бастапқыда шендер әскердегідей мүлдем басқаша болды, бірақ бірдей шен белгілерін пайдаланды, алайда тәж лавр шоғымен ауыстырылды. Мүшелер өздерінің жоғары тұрған офицерлеріне сәлем беруге міндетті болды, бірақ басқа ұйымдардың офицерлеріне сәлем бермейтін, алайда оған сәлем беруді сыпайылықтың белгісі деп есептеді.
Initially ranks were completely different from those of the army, but used the same rank insignia, although the crown was replaced by a laurel wreath. Members were required to salute their own superior officers, but not other organisations' officers, although it was considered courteous to do so.