Кіріспе

VI ғасырдағы христиан қасиеттісі Мавр (512–584) – Нурсиялық Бенедикттің алғашқы шәкірті. Ол Грегорий Ұлының Бенедикт өмірбаянында жас бала кезінде оның асыл римдік ата-анасы монастырь өмірінде тәрбиелену үшін ұсынған алғашқы облат ретінде еске алынады. Грегорий баяндаған Маврға қатысты төрт оқиға бенедиктин монахының үлгілі тәрбиесінің қалыптасуына негіз болды. Олардың ең танымал оқиғасы – Маврдың Бенедиктке Маврмен бірге ұсынылған кіші жас Плацидті құтқаруы. Бұл оқиға орта ғасырлық және Ренессанс кезеңдеріндегі көптеген суреттерде бейнеленген. Мавр 15 қаңтарда Римдік мартирологиясында және Бенедиктин конфедерациясының арнайы миссаларында Плацидпен бірге құрметтеледі.

Сент-Мауридің аңыз өмір жолы

Маврдың ұзақ өмірі 9-шы ғасырдың аяғында пайда болды, оны Маврдың 6-шы ғасырдағы замандастарының бірі жазған деп есептеледі. Осы мәліметке сәйкес, Францияның батысындағы Ле-Ман қаласының епископы Бенедиктке Монте-Кассинодағы жаңа аббаттан монахтардың тобын жіберіп, Францияда Сент-Бенедикт ережесі бойынша монастырьлық өмірді орнатуды сұрады. «Өмір» Маурус пен оның серіктерінің Италиядан Францияға дейінгі ұзақ саяқатын, сондай-ақ Маурус Бенедикттің жас шәкіртінен өзінің жеке күшті, кереметтер жасайтын қасиетті адамға айналған көптеген оқиғалар мен кереметтерді баяндайды. Осы мәліметтерге сәйкес, Францияға жасаған үлкен қажылықтан кейін Мавр Гланфеуль аббаттығын Галлиядағы алғашқы бенедиктин монастыры ретінде құрды. Ол Анжеден бірнеше шақырым шығысқа қарай Луара өзенінің оң жағалауында орналасқан. Оның 13-шы ғасырдағы ғимараттың негізгі бөлігі мен кейбір жүзімдіктері бүгінге дейін сақталған (дәстүр бойынша, осы монастырда ченин жүзімі алғаш өсірілген). Гипполит Делехае сияқты ғалымдар осы Маурус туралы жазылған өмірбаянының 9-шы ғасырдың аяғында Гланфеуль аббаты Одо жасаған жалғандық екенін айтады. Ол, Каролингтер Франциясындағы көптеген қасиеттілердің өмірі сияқты, жергілікті қасиеттілерге құрмет көрсетуді кеңінен тарату мақсатымен жазылған. Маурустың сүйектері Гланфеульде Одоның тікелей ізашары Гаузлин 845 жылы «табылды». Гаузлин, Бенедикттің шәкіртіне құрмет көрсетуді ойластырған немесе оны күшейте түскен, Луара аймағындағы екі белгілі және гүлденген бенедиктин мәдениет орталықтарына Гланфеульдің жақындығынан пайдаланды: Флеридегі Бенедикт сүйектеріне және Ле-Мандағы Сколастиканың қабірлеріне көрсетілген құрмет.

Бенедиктин дәстүрі

Мавр шамамен 510 жылы римдік дворян Эквицийдің ұлы болып дүниеге келді. Шамамен он екі жасында Мавр Субиакодағы Бенедиктке білім алу үшін тәрбиеге берілді. Ұлы Григорийдің «Диалогтарында» жас облат Плацидті көлден су алуға жіберген, бірақ оны ағыспен сүйірген оқиға айтылады. Бенедикт оны байқаған соң, Маврды баланы құтқаруға жіберді. Плацидке жету үшін асығысқан Мавр су бетімен жүгіріп барды. Плацидті жағаға әкелгеннен кейін, Мавр кереметті Бенедикттің дұғаларына байланысты деп есептеді, ал абат – шәкіртінің мойынсұнуына. Мавр диакон қызметіне бекітілді, ал Бенедикт Монте-Кассиноға аттанғанға дейін оны Субиакодағы коадъютор етіп тағайындады. Оның қызмет еткен кезінде оның дұғаларының арқасында көптеген керемет жазылулар тіркелді.

Құрмет

Маурус бастапқыда Гланфюйльдегі аббат шіркеуіне жерленген. 868 жылы Одо мен Гланфейль монахтары Луара бойындағы викингтердің шабуылынан қашуға мәжбүр болып Парижге келген кезде, Маурустың қабір қалдықтары Сен-Пьер-де-Фоссе аббатханасына көшірілді, кейіннен ол Сен-Маур-де-Фоссе деп аталды. 1750 жылы қасиетті дереліктер Сен-Жермен-де-Преске көшірілді.

Сен-Маур қауымы оның атымен аталады. "Сеймур" тегі Сент-Маурдан шыққан.

Иконография

Өнерде ол монах киімін киген жас жігіт ретінде бейнеленеді, көбінесе абат айқышын ұстап тұрады немесе кейде қазықпен (Сант-Маур-де-Фоссе монастырына сілтеме, әдеби мағынада "Құдықтардың қасиетті Мауры"). Маурустың тағы бір белгісі – мүгедектерді қорғауына байланысты таяқ. Ол әсіресе қызба, ревматизм, эпилепсия және подаграға қарсы дұға етіп тілеу үшін шақырылған. Сонымен қатар, ол кейде монахтың күнделікті нан рационын өлшеуге арналған таразымен бейнеленеді, бұл таразыны Бенедикт оған Монтекассинодан Францияға кеткен кезде берген. Париж маңындағы Фоссе монастырының монахтары (Гланфель қауымы 868 жылы викингтерден осы жерге қашқан) орта ғасырлар бойы осы құралды көрсетіп келді.