Lotus 107: 1992-1994 жылдары Lotus командасы қолданған Formula One машинасы. Дизайны Крис Мерфиге тиесілі, бұрынғы Leyton House машинасының өңделген нұсқасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Формула-1 машинасы
Formula One car
Lotus 107 – Team Lotus командасы қолданған Формула-1 машинасы. 1992 жылғы Формула-1 маусымы үшін жобаланған және 1992, 1993 жылдарының көп бөлігінде, сондай-ақ 1994 жылдың бір бөлігінде пайдаланылған бұл машина команданың Формула-1-дегі соңғы, бірақ қысқа ғана сақталатын бәсекеге қабілетті кезеңін сыйлады.
The Lotus 107 was a Formula One car used by Team Lotus. Designed for the 1992 Formula One season, and used throughout most of 1992, 1993 and part of 1994, it brought in a final, albeit short lived period of competitiveness for the team in Formula One.
Дизайн
107 машинасының дизайны Крис Мерфи мен оның командасына жатқызылады. Мерфи Акира Акаги тұтқындалғаннан кейін "Лотос" командасына қосылды, ал оның иелігіндегі "Лейтон Хаус" командасы қырсыққа ұшырады. Мерфи 1991 жылғы машинаны жобалаған; 107 оның бұрынғы дизайнына өте ұқсас болды, соның салдарынан жаңа "Лотос" жай ғана қайта ат қойылған "Лейтон Хаус" екендігі айтылды. 107 бастапқыда "жылдам биіктік реттегіші" деп сипатталған жүру биіктігін басқару жүйесімен жұмыс істеу үшін жобаланған. Бұл "Лотос" компаниясы он жыл бұрын ұсынған белсенді аспадан өзгеше. "Жылдам биіктік реттегіші" тұжырымдамасы жақсы болды және келесі маусымда көптеген командалар оны көшірді, бірақ 107 машинасының орнатылуында түбегейлі кемшіліктер болды және машина тек Имола дебютінде және Монакодағы жаттығуларда осы түрде жарысты. Осыдан кейін ол маусымның қалған бөлігінде қолданылмай қалды. Сөзсіз әдемі 107 машинасының тегіс, ағынмен келген сызықтары 1990 жылғы Формула-1 маусымынан бастау алатын, ұзақ жылдар бойы дамыған және көнеріп қалған "Лотос 102D" моделінен мүлдем өзгеше болды. "Benetton" командасында қолданылатын, ұқсас, бірақ ескірек сипаттамаға ие "Ford Cosworth HB V8" қозғалтқыштары 1992 жылғы Сан-Марино Гран-присінде машина таныстырылған кезде толыққанды орнатылды. Джонни Герберт машинаны өте ұнатып, оны жүргізу керемет және параметрлерге жауапты екенін айтты, бірақ ол машинаның сенімді емес екенін мойындады.
The 107 is attributed to the design work of Chris Murphy and his design team. Murphy joined Lotus after Akira Akagi's arrest and the Leyton House team he owned was thrown into turmoil. Murphy had designed the 1991 car; the 107 looked very similar to his earlier design leading some to say that the new Lotus was simply a rebadged Leyton House. The 107 was designed from the outset to run a ride height control system which Lotus described as "fast ride height". This used conventional helical spring/concentric damper units in series with single acting hydraulic actuators and should not be confused with the Lotus active suspension, pioneered by Lotus ten years before. Whilst the "fast ride height" concept was good and copied by many other teams the following season, the 107 installation was fundamentally flawed and the car only ran in this form at its debut in Imola and practice in Monaco. After that it was disabled for the remainder of the season. Unquestionably beautiful the 107 had smooth sweeping lines a world away from the long developed and antiquated Lotus 102D whose heritage can be traced to the 1990 Formula One Season. The installation of the Ford Cosworth HB V8 engines, of a similar if older specification to those being used by Benetton, was complete by the unveiling of the car at the 1992 San Marino Grand Prix. Johnny Herbert liked the car very much, saying it was sublime to drive and responsive to set up changes, but admitted it was not reliable.
Даму
Джонни Герберт және болашақ екі мәрте Формула-1 әлем чемпионы Мика Хаккиненнен тұратын мықты жүргізушілер тобымен Lotus жақсы нәтижелерге қол жеткізді: бірнеше жарыста екі машина жарыстың басындағы көшбасшылардың артынан бірігіп, формацияда жүре алды. Сенімділік деңгейі төмен болды. Хаккинен Лотустың соңғы жылдардағы ең жақсы көрсеткішін Венгрия Гран-приінде көрсетті, онда ол Герхард Бергердің McLaren машинасымен үшінші орынға таласты. Португалияда жарыстың соңына қарай жаңа шиналар алмастыруға мәжбүр болғанға дейін екінші орынға дейін көтерілді. Жапонияда да подиумға шығу мүмкіндігінен айырылды.
With a top notch driving squad of Johnny Herbert and a future double F1 World Champion Mika Häkkinen, the Lotuses were able to bring in some good results: at several races the twin cars were able to run in formation on the tail of the leading pack, at least in the early parts of the races. Reliability was limited. Häkkinen provided Lotus' best showing for several years at the Hungarian Grand Prix where he diced for the final podium position with Gerhard Berger's McLaren. In Portugal he ran as high as second before having to pit for new tyres late in the race. A further potential podium place in Japan was also lost.
Нұсқалар
Автомобиль келесі маусымдарда B және C нұсқаларына дейін жетілдірілді, соңғысы Cosworth қозғалтқышының орнына Mugen Honda қуатымен жабдықталды. Сол кездегі қалыпты практика бойынша, команда 1987 жылы F1-ге енгізген белсенді аспалы технологиясын кейінгі нұсқаларда қолданды, бірақ оны толыққанды жұмыс істеуі үшін жеткілікті қаржы болмады, және бұл қабілет енді бірегей емес еді. Алекс Занардидің "Менің тарихым" автобиографиясында айтылғандай, осы жүйеге назар аудару автомобильдің басқа да маңызды бөліктеріне кері әсер етті. Команданың қаржылық қиындықтары 1994 жылдың соңында оны банкротқа әкеп соқты. 1994 жылдың соңғы кезеңінде жарысқа қатысқан Lotus 109, команданың Формула 1-дегі соңғы машинасы, осы дизайнның келесі туындысы болды.
The car was developed over succeeding seasons into B and C variants, the latter with Mugen Honda power in place of the Cosworth. As was standard practice at the time, the team employed the active suspension technology that they had introduced to F1 back in 1987 on later variants, but the budget was not enough to make it really work, and besides, it was now far from being a unique capability. According to Alex Zanardi's autobiography My Story, the focus on this system was to the detriment of other aspects of the car. The team's financial difficulties dragged it under at the end of 1994. The Lotus 109, the last Formula One car of the team, which ran in the latter part of 1994, was a further derivative of this design.