Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Итальяндық композитор
Italian composer
Ильдебрандо Пиццетти (20 қыркүйек 1880 – 13 ақпан 1968) – итальяндық классикалық музыка композиторы, музыка зерттеушісі және музыка сыншысы.
Ildebrando Pizzetti (20 September 1880 – 13 February 1968) was an Italian composer of classical music, musicologist, and music critic.
Өмірбаян
Пиццетти 1880 жылы Пармада дүниеге келген. Ол Отторино Респиги, Джан Франческо Малипиеро және Альфредо Каселламен бірге "1880 жылдардың ұрпағы" құрамына кірді. Олар операдан басқа да шығармалар жасаған алғашқы итальян композиторларының бірі болды. Италия музыкасында аспаптық және капелла дәстүрлері ешқашан тоқтап қалған жоқ және мысалы, Антонио Сконтриноның (1850–1922) саптық квартеттері және Респигидің мұғалімі Джузеппе Мартуччидің шығармалары осы дәстүрлерді жалғастырды; бірақ "1880 жылдардың ұрпағы" осы дәстүрлерді одан да нығайтты. Ильдебрано Пиццетти – пианист және пианино мұғалімі Одоардо Пиццеттидің ұлы. Бастапқыда Пиццетти драматург болуға бейімделген сияқты – ол бірнеше пьеса жазды, оның екеуі сахнаға қойылды, бірақ 1895 жылы музыкалық мансапты таңдап, Парма консерваториясына түсті. Онда ол 1897 жылдан бастап Джованни Тебальдиниден сабақ алды және Италияның ерте музыкасына өмір бойы қызығушылық танытты, бұл оның өзінің музыкасында және жазбаларында көрінді. Ол Флоренция консерваториясында (1917–1923 жылдары директор), 1923 жылдан бастап Милан консерваториясын басқарды және 1936 жылдан 1958 жылға дейін Римдегі Святая Сецилия ұлттық академиясында Респигидің орнын басты. Оның шәкірттерінің арасында Марио Кастельнуово Тедеско, Ольга Рудж, Маноа Лиде Тедеско, Франко Донатони және Амаури Верей болды. Сонымен қатар музыкалық сыншы болған ол Италия және Грекия музыкасы туралы бірнеше кітап жазды және музыкалық журналдың құрылуына қатысты. Пиццетти фашизмді белсенді қолдады және 1925 жылы фашистік зиялылардың манифестіне қол қойды. Ақын, драматург және революционер Габриэль д'Аннунционың ізбасары Пиццетти оның пьесаларына қосымша музыка жазды және д'Аннунционың қараңғы неоклассикалық тақырыптарына зор ықпал етті. Пиццеттидің кейінгі операларының бірі – La figlia di Jorio – 1904 жылғы д'Аннунционың осы аттас пьесасының музыкалық бейнелеуі. 1939 жылы Италия Корольдік академиясының мүшесі атанды. Sciannameo атап өткендей, оның 1940 жылдардағы фашистік үкіметпен қарым-қатынасы көбінесе оң, кейде аралас болды; ол бір кезде жоғары наградалар алды, ал оның есейген кезеңіндегі бір симфониясы «Жапон империясының құрылғанына XXVI ғасыр толуына» арналған жапондық одақтастарының тапсырысы бойынша жазылды (Бенджамин Бриттеннің «Синфония да Реквием» де осы оқиғаға арналған еді, бірақ оның финалына байланысты қабылданбады; оның түпнұсқа финалы Бриттеннің қайтысынан кейін қайта табылды және тек содан кейін ғана қойылды). Пиццеттидің А симфониясы мақалада айтылғандай премьераланды және 1940 жылы жазылды, сондай-ақ Наксос өзінің Гарфалық концертімен қайта жазды (Naxos 8573613, 2017). Оның А форматындағы скрипка концерті 1944 жылы Гиоконда де Вито орындауында тұсаукесерге ие болды; бұл оның XX ғасырдағы жалғыз скрипка концерті болып көрінеді. Кейбір шығармалары «Ильдебрандо да Парма» деген атпен жарық көрді.
Pizzetti was born in Parma in 1880. He was part of the "Generation of 1880" along with Ottorino Respighi, Gian Francesco Malipiero, and Alfredo Casella. They were among the first Italian composers in some time whose primary contributions were not in opera. The instrumental and a cappella traditions had never died in Italian music and had produced, for instance, the string quartets of Antonio Scontrino (1850–1922) and the works of Respighi's teacher Giuseppe Martucci; but with the "Generation of 1880" these traditions became stronger. Ildebrando Pizzetti was the son of Odoardo Pizzetti, a pianist and piano teacher who was his son's first teacher. At first Pizzetti seemed headed for a career as a playwright—he had written several plays, two of which had been produced—before he decided in 1895 on a career in music and entered the Parma Conservatory. There he was taught from 1897 by Giovanni Tebaldini and gained the beginnings of his lifelong interest in the early music of Italy, reflected in his own music and his writings. He taught at the Florence Conservatory (director from 1917 to 1923), directed the Milan Conservatory from 1923, and was Respighi's successor at the National Academy of St Cecilia in Rome from 1936 to 1958. His students included Mario Castelnuovo Tedesco, Olga Rudge, Manoah Leide Tedesco, Franco Donatoni and Amaury Veray. Also a music critic, he wrote several books on the music of Italy and of Greece and co founded a musical journal. Pizzetti was an active supporter of fascism and signed the Manifesto of the Fascist Intellectuals in 1925. A disciple of poet, playwright and revolutionary Gabriele d'Annunzio, Pizzetti wrote incidental music to his plays, and was highly influenced by d'Annunzio's dark neoclassic themes. One of Pizzetti's later operas, La figlia di Jorio, is a setting of d'Annunzio's 1904 eponymous play. He was named to the Royal Academy of Italy in 1939. As noted by Sciannameo, his relations with the Fascist government of the 1940s were often positive, sometimes mixed; he received at one point high awards, and the one symphony of his mature years was the product of a commission from their Japanese allies to celebrate the "XXVI Centennial of the foundation of the Japanese Empire" (Benjamin Britten's Sinfonia da Requiem was also commissioned for this event, though it was rejected on account of its finale; its original finale was rediscovered after Britten's death and only premiered then.) Pizzetti's Symphony in A was premiered as noted in the article, and recorded in 1940, and again by Naxos with his Harp Concerto (Naxos 8573613, 2017). His Violin Concerto in A was premiered in 1944 by Gioconda de Vito; this seems to be the only 20th century violin concerto she ever played. Some of his works were published under the name "Ildebrando da Parma".