Бамбук – Сенегал мен Малидегі тарихи аймақ. Алтын кендерімен, Малинке халқымен және ерекше тілдік диалектісімен танымал. Африка тарихындағы маңызды сауда жолы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сенегал мен Малидегі аумақ. Бамбук (кейде Бамбук немесе Бамбуху) – Сенегалдың шығысы мен Малидің батысындағы аймақтың дәстүрлі атауы. Ол Бамбук тауларын (аймақтың шығыс шетінде), Фалеме өзенінің аңғарын және өзен аңғарының шығысындағы төбелі жерлерді қамтиды. Бұл аймақ бұрын Француз Суданында ресми түрде сипатталған аудан болған, бірақ 1895 жылы Судан мен Сенегал арасындағы шекара Фалеме өзеніне жылжытылды, соның салдарынан ауданның батыс бөлігі Сенегал құрамына кірді. Бүгінгі таңда бұл термин аймақты көрсету үшін қолданыла береді, бірақ осы атпен ресми әкімшілік бірлік жоқ. Бамбук аймағында негізінен малинке халқы тұрады және онда манинкака тілінің ерекше диалектісі қолданылады.
Territory in Senegal and Mali
Bambouk (sometimes Bambuk or Bambuhu) is a traditional name for the territory in eastern Senegal and western Mali, encompassing the Bambouk Mountains on its eastern edge, the valley of the Faleme River and the hilly country to the east of the river valley. It was a formally described district in French Sudan, but in 1895, the border between Sudan and Senegal was moved to the Faleme River, placing the western portion of the district within Senegal. The term is still used to designate the region, but there is no formal administrative area with that name. Bambouk is primarily home to the Malinké people, and a distinctive dialect of the Maninkakan language is spoken there.
Тарих
Мартин Мередиттің айтуынша, карфагендіктер бербер көшпелілерін Сахара арқылы Ликсус пен "Сенегал өзенінің аңғарындағы Бамбук алтын кен орындары арасында шамамен б.з.д. 6 ғасырдан б.з.д. 2 ғасырға дейін" керуен жолын құрды. Диаканкелер Диака ба құрып, 13 ғасырда Бамбук Мали империясы бағындырғаннан кейін Малинке басшылары үшін мұсылман дін қызметкерлері болды. Левционның сөзінше, "Бамбуктағы орталықтарынан Диаканкелер Бонду, Кедугу және Фута Джалонға таралып, еуропалықтармен саудаға монополия құру үшін Ниохол және Дантилиа сияқты жаңа қауымдастықтар құрды". Аймақ сирек қоныстанған, көбінесе дербес ауылдардан тұрды, және таулы жер бедері оны қауіпсіз паналауға ыңғайлы етті. Алайда, бұл ауылдар өзара қорғану үшін көбінесе біріге алмай, 18 және 19 ғасырларда француз Суданының бір бөлігі болғанға дейін Хассо және Бунду сияқты күшті көршілес мемлекеттердің құрбаны болды. Бүгінде Бамбук көбінесе Кениба округіне жатады.
According to Martin Meredith, the Carthaginians used Berber nomads to establish a packhorse trade route across the Sahara between Lixus and "the goldfields of Bambuk in the Senegal River valley roughly 6th century BC to 2nd century BC." The Diakhanke established Diakha ba and became Muslim clerics for the Malinke chiefs after Bambuk was conquered by the Mali Empire in the 13th century. According to Levtzion, "From their centre in Bambuk, the Diakhanke spread to Bondu, Kedougou, and Futa Djallon and established new communities such as Niokhol and Dantilia in order to secure a monopoly over the trade with the Europeans." The area was sparsely populated with a series of largely autonomous villages, and the mountainous terrain made it an ideal refuge. These villages, however, were rarely able to unify for mutual protection, and so were often prey for more powerful nearby states such as Khasso and Bundu in the 18th and 19th centuries, before becoming a part of French Sudan. Today, Bambouk mostly lies with the Kéniéba Cercle.
Алтын
Араб географтары Бамбук, Буре, Лоби және Ашанте алтын кен орындарын Вангара деп атаған. Левционның сөзіне қарағанда, "негізгі үш алтын кен орны болған, басқалары олардан гөрі маңыздырақ емес: Сенегал және Фалеме өзендері арасындағы Бамбук; Жоғарғы Нигердегі Буре; және қазіргі Гана мен Кот-д’Ивуар республикаларының орман жақын жерлеріндегі Акан алтын кен орындары". Ол сондай-ақ, бұл "алтын аралы немесе аллювиалды алтын жиналған Вангара" болуы мүмкін екенін айтады. "Он бірінші немесе он екінші ғасырда алтын кен орындарының өнімділігі ысрапты әдістердің салдарынан төмендеді, сол кезде Судан саудагерлері оңтүстікке қарай бағыт алып, Жоғарғы Нигердегі Буре және Сигири аймағындағы жаңа алтын кен орындарын ашты". Еуропалық державалар ғасырлар бойы кен орындарын бақылауға ұмтылды, бірақ тіпті Луи Файдербе басқарған француздықтар 1860 жылдан кейін оған қол жеткізгенімен де, өнім аз болды және мамандандырылған инженерлер көбінесе аурудан қайтыс болды. Бүгінгі күні Мали шекарасының Мали жағында алтын өндіру жұмыстары жалғасуда.
Arab geographers referred to Bambouk, Bouré, Lobi and Ashante gold fields as Wangara. According to Levtzion there were, " three principal goldfields, besides others of lesser importance: Bambuk, between the Senegal and the Faleme rivers; Bure on the Upper Niger; and the Akan goldfields near the forest of the present republics of Ghana and the Ivory Coast." He further states it may have been the "island of gold or Wangara where alluvial gold was collected." "Wasteful methods reduced the productivity of the goldfields in the eleventh or twelfth century, the Sudanese traders ventured southwards and opened up the new goldfields of Bure on the Upper Niger, in the region of Siguiri." For centuries, European powers aspired to control the mines, but even when the French under Louis Faidherbe finally managed to do so after 1860 output was low and the specialist engineers often died of disease. Some gold mining still takes place on the Malian side of the border.