Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1988 жылғы "Тур де Франс" – 4-24 шілде аралығында өткен "Тур де Франс" жарысының 75-ші шығарылымы. Жарыс 22 кезеңнен тұрды. Педро Дельгадо жарысты жеңіп алды, ал жарыс соңындағы үш үздік орынды тауға маманданған велошабандылар иеленді. Бұл "Тур" алдыңғы бірнеше шығарылымдардан шамамен 1000 км-ге қысқа болды, олардың ұзындығы 4000 км-ден асып түсетін, бірақ бұл оны оңайлатпады, себебі ол бес бір-бірінен кейін келетін тау кезеңдерін, соның ішінде таулық уақытты сынауды қамтыды. Ұпайлар бойынша есепте Эдди Планкаерт жеңіске жетті, ал Стивен Рукс тау және біріктірілген есеп бойынша жеңді. Жас велошабандылардың есебінде Эрик Брюкинк жеңіп алды, ал аралық спринттерде Франс Маассен жеңіске қол жеткізді. Екі командалық есепте де ПДМ командасы жеңіп шықты. Жарыс барысында Дельгадо допинг тестілеуден өтпеді, бірақ бұл зат Халықаралық Велосипедтік Одақтың допинг тізіміне енбегендіктен, ол жазаланбады.
The 1988 Tour de France was the 75th edition of the Tour de France, taking place from 4 to 24 July. It consisted of 22 stages over The race was won by Pedro Delgado with the top three positions at the end of the race being occupied by specialist climbers. This Tour was nearly 1,000 km shorter than the previous few editions, which were over 4,000 km, but by no means easier as it included five consecutive mountain stages including a mountain time trial. The points classification was won by Eddy Planckaert, while Steven Rooks won the mountains classification and the combination classification. The young rider classification was won by Erik Breukink, and Frans Maassen won the intermediate sprints classification. Both team classifications were won by the PDM team. During the race, Delgado failed a doping test, but because the product was not yet on the doping list from the Union Cycliste International, he was not penalised.
Жарысқа дейінгі фавориттер
1987 жылғы «Тур де Франс» жеңімпазы Стивен Рош тізесіне жасалған операциялардан кейін қалпына келгенімен, титулын сақтап қала алмады. 1986 жылғы жеңімпаз Грег Лемонд 1987 жылғы «Тур де Франс» жарысына қатыса алмаған аң аурудан әлі толық жазылмағандықтан, бұл жарысқа қатыспады. Басты үміткерлер қатарында 1987 жылы екінші орын алған Педро Дельгадо және «Тур де Франс» жарысынан бірнеше апта бұрын 1988 жылғы «Италия гиросының» жеңімпазы атанған Эндрю Хэмпстен болды.
The winner of the 1987 Tour de France, Stephen Roche, was unable to defend his title as he was coming back from knee surgeries. The winner from 1986, Greg LeMond, had still not fully recovered from the hunting accident that caused him to miss the 1987 Tour, and did not start this Tour. Remaining favourites were Pedro Delgado, who had finished in second place in 1987, and Andrew Hampsten, the winner of the 1988 Giro d'Italia, several weeks before the Tour.
Жарыс туралы жалпы түсінік
Алдын ала жарысты Гвидо Бонтемпи жеңіп алды, ал алғашқы ресми кезеңді Стив Бауэр ұтты. Бауэр келесі кезеңдегі командалық уақыт сынағында Тюн ван Влиетке есе жіберіп, көшбасшылықтан айырылды. Жалпы жеңіске үміткерлер алғашқы кезеңдерде уақыт жоғалтпады. Алтыншы кезеңнің жеке уақыт сынағы жағдайды өзгерте қоймады, алайда кейбір аутсайдерлер (Шон Келли және Лоран Финьон) екі минутқа қалып қойды. Он бірінші кезеңде, таулы жағдайда, алғашқы күрделі шабуылдар орын алды. Көптеген үміткерлер басты топта қала алды, бірақ Лоран Финьон мен Жан-Франсуа Бернард көп уақыт жоғалтып, енді үміткерлер қатарында қарастырылмады. Он екінші кезеңде биікке көтерілулер болды. Дельгадо Гландон тауынан жол ашып, Стивен Рукс оған қосылды. Түсіп келе жатқанда Герт Ян Теуниссе мен Фабио Парра да қосылды; басқа велоспортшылар оларға жете алмады. Мараға жақындағанда Рукс қашып, кезеңді жеңіп алды, ал Дельгадо жалпы есептегі жаңа көшбасшы болды. Дельгадо келесі кезеңді жеңіп, жеке уақыт сынағында өзінің көшбасшылығын нығайтты. Он төртінші кезеңде фавориттер бірге болды, ал басқа велоспортшыларға кезең жеңісі үшін мүмкіндік берілді. Алдыңғы екі таудан бастап келген Филипп Буватие мен Роберт Миллар жеңіске жету үшін соңғы спринтке дайындалып жатқанда, Буватие мараға 200 метр қалғанда жандармның қате бағыттауына ұшырады (команда машиналары велоспортшылардан бөлінген жерде), содан кейін Миллар да қателесіп, жеңіс Массимо Гироттоға бұйырды. Гиротто өз жүлдесін (жаңа көлік) Буватиеге сыйлады, бірақ Миллар Буватиені жеңіп алуға мүмкіндігі болғанын айтты және 2010 жылы CyclingNews-ке: "Жандармнің кінәсі бар-жоғын білмеймін, менің ойымша, ол кінәлі емес, мен Буватиені спринтте озатынар едім, бірақ сол сәттен бұрын оны тастауым керек еді" деді. Он бесінші кезеңде Дельгадо көшбасшылығын арттырды. Ол Лауделлино Кубиноның қашып кетуіне рұқсат берді, өйткені Кубино жалпы есепте бәсекелес бола алмады және үшінші орынды алып, барлық тікелей қарсыластарынан уақыт алды. Дельгадо он тоғызыншы кезеңде де көшбасшылығын арттырды, күндізгі соңғы көтерілісте басқа велоспортшыларды артында қалдырды. Дельгадо жиырма бірінші кезеңдегі жеке уақыт сынағында жеңіске жеткісі келді және барлық аралық бақылау пункттерінде көш бастады, бірақ кезеңнің соңғы бөлігінде уақыт жоғалтып, төртінші орынға түсті. Бұл жалпы жеңіске жету үшін жеткілікті болды.
The prelude was won by Guido Bontempi, and the first official stage was won by Steve Bauer. Bauer lost the lead in the next stage, a Team Time Trial, to Teun van Vliet. The favourites for the overall victory did not lose time in the first stages. The individual time trial of stage six did not change that, although some outsiders (Sean Kelly and Laurent Fignon) lost two minutes. In the eleventh stage, in hilly conditions, the first serious attacks were seen. Most contenders were able to stay in the main group, but Laurent Fignon and Jean François Bernard lost a lot of time and were no longer seen as contenders. The twelfth stage included higher climbs. Delgado escaped on the climb of the Glandon, and he was joined by Steven Rooks. On the descent, they were joined by Gert Jan Theunisse and Fabio Parra; the other cyclists were unable to get to them. Close to the finish, Rooks escaped and won the stage, and Delgado became the new leader of the general classification. Delgado won the next stage, an uphill individual time trial, and solidified his lead. In the fourteenth stage, the favourites stayed together, and other cyclists were allowed to go for the stage victory. Philippe Bouvatier and Robert Millar, who had led over the previous two cols, were in the uphill sprint to win, until Bouvatier allowed himself to be misdirected by a gendarme 200 metres before the finish (at the point where the team cars were separated from the cyclists) followed by Millar, and the victory went to Massimo Ghirotto. Ghirotto offered his prize (a new car) to Bouvatier though Millar maintained he would have overhauled Bouvatier to win and told CyclingNews in 2010 that "I don't know if the gendarme was to blame, I don't think he was, I know I would have come round Bouvatier in the sprint but then I ought to have dropped him before we got to that stage". In the fifteenth stage, Delgado increased his lead. He let Laudelino Cubino get away and claim the victory, because Cubino was no threat for the general classification, and finished in third place, gaining time on all his direct competitors. Delgado further increased his lead in the nineteenth stage, by leaving the other cyclists behind him on the final climb of the day. Delgado was aiming to win the twenty first stage, an individual time trial, and was leading at all the intermediate check points, but lost time in the final part of the stage, finishing in fourth place. This was more than enough to secure the overall victory.