Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үкімет құпиясын қорғау және азайту жөніндегі комиссия, сонымен қатар оның төрағасы, АҚШ сенаторы Дэниел Патрик Мойниханның есімімен Мойньхан комиссиясы деп аталады, ол АҚШ-тағы екі партиялық заңдық комиссия болды. Ол 1994 және 1995 қаржы жылдарына арналған Сыртқы қатынастар туралы заңның IX тарауымен құрылды (P. L. 103 236 SEC. 900) "әрбір заңға, атқарушы бұйрыққа, ережеге, практикаға немесе құпия ақпаратқа немесе қауіпсіздік рұқсаттарын беруге қатысты рәсімдерге қатысты барлық мәселелерді тергеуді" жүргізу және қорытынды есеппен ұсыныстар беру. Комиссияның үкіметтік құпияны зерттеуі 1957 жылы Үкіметтік қауіпсіздік жөніндегі Райт комиссиясы өз есебін шығарғаннан бері заңмен бірінші рет рұқсат етілген. Комиссия 1997 жылдың 3 наурызында бірауыздан қорытынды есеп берді. Комиссияның басты әсері VENONA жобасының құпиялылығын жою болды.
The Commission on Protecting and Reducing Government Secrecy, also called the Moynihan Commission, after its chairman, U. S. Senator Daniel Patrick Moynihan, was a bipartisan statutory commission in the United States. It was created under Title IX of the Foreign Relations Authorization Act for Fiscal Years 1994 and 1995 (P. L. 103 236 SEC. 900) to conduct "an investigation into all matters in any way related to any legislation, executive order, regulation, practice, or procedure relating to classified information or granting security clearances" and to submit a final report with recommendations. The Commission's investigation of government secrecy was the first authorized by statute since the Wright Commission on Government Security issued its report in 1957. The Commission issued its unanimous final report on March 3, 1997. A major effect of the commission was the declassification of the VENONA project.
Мүшелер
Дэниел Патрик Мойнихан, төраға. Ларри Комбест, вице-президент, Техастың 19-шы округінің конгрессмені. Джон М. Дюч, бұрынғы ЦРУ директоры. Мартин С. Фага. Ұлттық барлау басқармасының бұрынғы директоры және Әуе күштері ғарыш жөніндегі көмекші хатшысы. Элисон Б. Фортье, Lockheed Martin корпорациясының ғарыш және стратегиялық зымыран секторының Вашингтон операциялық кеңсесінің зымыраннан қорғаныс бағдарламаларының директоры. Ричард К. Фокс, АҚШ Мемлекеттік департаментінде қызмет еткен шетелдік офицер. Ли Х. Гамильтон, Конгресс палатасының халықаралық қатынастар комитетінің демократиялық мүшесі. Джесси Хелмс, Сенаттың Сыртқы қатынастар комитетінің бұрынғы төрағасы. Эллен Хьюм, PBS-тің демократиялық жобасының атқарушы директоры. Сэмюэл П. Хантингтон. Гарвард профессоры, Джон М. Олин стратегиялық зерттеулер институтының директоры және Гарвардтың халықаралық және аймақтық зерттеулер академиясының төрағасы; "Цивилизациялардың қақтығысы" кітабының авторы. Джон Подеста, Клинтонның ақ үйдегі штаб меңгерушісінің орынбасары. Морис Сонненберг, Президенттің Сыртқы барлау жөніндегі кеңесінің мүшесі.
Daniel Patrick Moynihan, Chairman. Larry Combest, Vice Chairman; Congressman from the 19th district of Texas. John M. Deutch, former CIA Director. Martin C. Faga. Mr, former Director of the National Reconnaissance Office and Assistant Secretary of the Air Force for Space. Alison B. Fortier, Director of Missile Defense Programs in the Washington Operations Office of the Space and Strategic Missiles Sector of Lockheed Martin Corporation. Richard K. Fox, career foreign service officer in the U. S. Department of State. Lee H. Hamilton, Ranking Democratic Member of the House International Relations Committee. Jesse Helms, former Chairman of the Senate Committee on Foreign Relations. Ellen Hume, Executive Director of PBS's Democracy Project. Samuel P. Huntington. Harvard Professor, Director of the John M. Olin Institute for Strategic Studies and Chairman of the Harvard Academy for International and Area Studies; author of the Clash of Civilizations. John Podesta, Clinton White House Deputy Chief of Staff. Maurice Sonnenberg, member of the President's Foreign Intelligence Advisory Board (PFIAB).
Салқын соғыс құпиясы
Комиссияның "Қысты соғыстың" алғашқы кезеңіндегі мемлекеттік құпиялылық туралы қорытындылары осы кезең туралы көпшілік түсінігін қайта бағалауға әкелді. 1950 жылы АҚШ үкіметі америкалық жұртшылық білмейтін ақпаратқа ие болды: Кеңес Одағының Америка қауіпсіздігіне қарсы шабуыл жасағанын дәлелдейтін дәлел, оған ішкі жаудың айтарлықтай көмегі тиді. Кеңес өкіметі АҚШ-тың да білетінін білген. Тек американдықтар ғана бұл ақпаратты білмей қалды. Venona жобасының тыңдауларының бір ашылуы - Кеңес Одағы үшін тыңдаушы болған көптеген американдықтар ешқашан сотталмаған. Бұл үшін үкімет өздерінің білгендерін ашуы керек. 1946 жылы 29 мамырда Федералды тергеу бюросының (ФБР) директоры Дж. Эдгар Гувер жоғары әкімшілік қызметкеріне "Вашингтондағы кеңестік тыңшылдық желісі туралы" хабарлама жіберді. Мемлекеттік хатшының орынбасары Дин Эчесон (жалған) тізімнің басында болды. Трумэн Гуверге сенім артпай, оның саяси ойындар ойнап жатқанына күдік білдірді. Ачесонды тізімге енгізу автоматты түрде басқа айыптауларды беделдендірді, олар мақсатта болды, Алгер Хисс және Натан Грегори Сильвермастер. 1947 жылдың тамыз айының аяғында немесе қыркүйек айының басында Армияның қауіпсіздік агенттігі ФБР-ге кеңес тыңшыларының хабарламаларын бұзып ала бастағанын хабарлады. Трумэнге Венена жобасының бар екендігі ешқашан айтылмаған еді және әрқашан республикашылар саяси пайда үшін адалдық мәселесін жасалды деп тұжырымдаған. 1940-жылдардағы ішкі қауіпсіздік істеріндегі прокурорлар Розенбергтер мен басқаларға қарсы барлық, тіпті ең жақсы үкіметтік дәлелдемелерді бермегендерін білген жоқ. "Венона" жобасының материалдары Кеңес Одағының тыңшы желілеріндегі кейіпкерлердің рөлін анықтауда маңызды рөл атқарған. Үкіметтің құпиялылығы Розенберг пен Хисс істерін сынға алғандарға тұтқындау және жасыру туралы күрделі теориялар құруға мүмкіндік берді. Розенбергтердің қорғаушылары жылдар бойы үкіметтен бұл іс бойынша құпияларын ашуды талап етті. Құпиялық комиссиясы құжаттарды жариялауға мәжбүрлегенде, құпиялар үкіметтің ісі одан да мықты екенін көрсетті. "Көп жылдар бойы Розенбергтердің қорғаушылары осы іс бойынша үкіметтік құжаттарды жариялауды қатты талап етті, - деді Рональд Радош. - Тек олар жария етілгеннен кейін ғана олардың маңыздылығын жоққа шығарды". "Қысты соғыстың" архивтері ашылған сайын, АҚШ-тағы Кеңес шпиондығына қарсы жасалған алғашқы жағдай одан да айқын дәлелге ие болды.
The Commission findings regarding government secrecy in the early Cold War period have led to a reevaluation of many public perceptions regarding the period. By 1950, the United States government was in possession of information which the American public did not know: proof of a serious attack on American security by the Soviet Union, with considerable assistance from an enemy within. Soviet authorities knew the U. S. government knew. Only the American people were denied this information. One revelation of the Venona project intercepts is that many Americans who spied for the Soviet Union were never prosecuted. To do so the government would have to reveal what it knew. On 29 May 1946, Federal Bureau of Investigation (FBI) Director J. Edgar Hoover sent a high administration official a memorandum reporting "an enormous Soviet espionage ring in Washington." Undersecretary of State Dean Acheson was (falsely) at the top of the list. Truman distrusted Hoover and suspected Hoover of playing political games. Acheson's inclusion at the top of the list automatically discredited other accusations which were on target, Alger Hiss and Nathan Gregory Silvermaster. In late August or early September 1947, the Army Security Agency informed the FBI it had begun to break into Soviet espionage messages. Truman had never been told of the existence of the Venona project, and always insisted Republicans had trumped up the loyalty issue for political gain. The prosecutors in the internal security cases of the 1940s did not know they had not been given all, or even the best government evidence, against the Rosenbergs, and others. The Venona project materials would have been conclusive in establishing the cast of characters in the Soviet spy networks. Government secrecy allowed critics of the Rosenberg and Hiss cases to construct elaborate theories about frame ups and cover ups. For years the Rosenbergs' defenders demanded that the government reveal its secrets about the case. When Secrecy Commission forced the disclosure of documents, the secrets revealed the government's case was even stronger. "Over the years," said Ronald Radosh, "the Rosenbergs' defenders have loudly demanded the release of government documents on the case, only to deny the documents' significance once they are made public." As archives of the Cold War are opened, the original case made against Soviet espionage in the United States has received ever more conclusive corroboration.
Адалдық
Бюрократияда көптеген ақпарат бар, егер адал емес адамдар оларды жау елдерге немесе ішкі жау элементтерге ашса, олар үкіметті немесе ұлттық мүддеге зиян келтіру үшін пайдаланылуы мүмкін. Бүгінгі үш деңгейлі сыныптау, құпия/ құпия/ өте құпия, АҚШ әскері 1917 жылы Францияда британдық күштерден қабылдады және 1917 жылғы шпиондық заңмен институционалдыланды. 1883 жылы Пендлтон актісімен құрылған АҚШ мемлекеттік қызмет комиссиясы 1921 жылға дейін "әдептілік" туралы адамдарды шеттетіп отырды. Комиссияның баяндамасында Макс Вебердің: "Барлық бюрократия өздерінің білімдері мен ниеттерін құпия ұстап, кәсіби түрде хабардар болғандардың басымдығын арттыруға тырысады. 1947 жылдың наурызында президент Трумэн 9835 атқарушы бұйрық шығарды, ол Федералды қызметкерлердің адалдығын арттыру бағдарламасын құрды, бірыңғай тергеу стандарттары мен процедураларын қамтамасыз етті және бүкіл үкіметте адалдықты тексеру кеңестерін құруға рұқсат берді. 1946 жылы құрылған ведомствоаралық комиссияның қорытындыларына негізделген Трумэн бұйрығы 1953 жылы сәуірде президент Дуайт Д. Эйзенхауэрдің 10450 атқарушы бұйрығын шығаруымен алмастырылды, онда "Әкімнің немесе үкіметтің кез келген ведомствосының әрбір азаматтық қызметкерін немесе қызметкерін тағайындау тергеуге жатады" және әр агенттік басшысы "департамент немесе агенттіктегі кез келген азаматтық қызметкерді немесе қызметкерді жұмысқа орналастыру және жұмысқа ұстау ұлттық қауіпсіздік мүдделеріне сәйкес келетінін" қамтамасыз ету үшін жауапты болды. Трумэн бұйрығы бағдарламасын, оның ішінде Мемлекеттік қызмет комиссиясындағы адалдықты тексеру кеңестерін жоюмен қатар, жаңа бұйрық "ұлттық қауіпсіздік мүдделері үкіметтік ведомстволар мен агенттіктерде жұмыс істейтін барлық адамдардың сенімді, сенімді, жақсы мінез-құлық пен мінез-құлық, және АҚШ-қа толық және берік адал болуын талап етеді" деп нақтылады. Осылайша, бүкіл үкіметте "қауіпсіздік" бағдарламасы құрылды. 1950 жылы "АҚШ ұлттық қауіпсіздігін қорғау үшін, әртүрлі ведомстволар мен агенттіктердің азаматтық қызметкерлері мен қызметкерлерінің жұмысының қысқартылуына рұқсат беру" туралы заң қабылданғанымен саяси қысым артты. Сонымен қатар, 1948 жылдың наурызынан бастап, Бас прокурордың тізімі тұрақты түрде жарияланады, онда осындай тізімге енгізілген ұйымдардың мүшелері федералды үкіметте немесе қорғаныс өнеркәсібінде жұмыс істеуге тыйым салынады, сондай-ақ АҚШ паспортына құқығы жоқ. 1952 жылғы президент сайлау науқаны кезінде Дуайт Д. Эйзенхауэр коммунистерді және басқа да қауіпсіздік қауіптерін үкімет пен қорғаныс өнеркәсібінің жұмысынан жоюға уәде берді, бұл олардың қатысуы "әдептілік" мәселелерін шешу ережелері бар болғанына қарамастан, Трумэн әкімшілігімен тым оңай төзімділік танытқанын білдіреді. Өзінің алғашқы Жолдауында Эйзенхауэр "әдепсіздерді және қауіптілерді сыртқа шығаруға" арналған жаңа жүйе туралы уәде берді. Көп ұзамай 10450-ші Жарлық шығарылды. Сенатор Джозеф Маккарти жаңа атқарушы бұйрықты мақтады. "Нью-Йорк таймс" газетінде былай деп жазылған: "Жаңа бағдарлама бойынша бұрын тергеу жүргізілген мыңдаған қызметкерлерді, сондай-ақ қауіпсіздік тексеруінен өтпеген тағы да мыңдаған қызметкерлерді қайта тергеу қажет болады". 1953 жылдың қарашасында Бас прокурор Герберт Брауннелл өзінің сөзінде Трумэннің кеңес шпионын - Қазынашылық департаментінің жоғары лауазымды адамы Гарри Декстер Уайтты Халықаралық валюта қорының АҚШ атқарушы директоры болып тағайындағанын, Брауннеллдің айтуынша, президент Уайттың кеңес шпиондығына қатысы бар екенін білгеніне қарамастан. 1953 жылы 3 желтоқсанда президент Эйзенхауэр "Др. Дж. Роберт Оппенгеймер мен құпия деректердің арасында бос қабырға орнатуды" бұйырды. Бұл процесс желтоқсан айының соңында Атом энергиясы жөніндегі комиссияның Оппенгеймердің қауіпсіздік рұқсатын тоқтатуына және 1954 жылы 28 маусымда 4 - 1 шешім қабылдауына әкелді.
There is much information within a bureaucracy which could be used to injure the Government, or the national interest if revealed by disloyal persons to hostile nations or, for that matter, to hostile internal elements. It appears that the three tiered gradation of today, Confidential/ Secret/Top Secret was adopted by the U. S. military from British forces in France in 1917, and was institutionalized with the Espionage Act of 1917. The U. S. Civil Service Commission, established by the Pendleton Act in 1883, was debarring persons relating to "loyalty" as late as 1921. The Commission Report quotes Max Weber, Every bureaucracy seeks to increase the superiority of the professionally informed by keeping their knowledge and intentions secret Bureaucracy naturally welcomes a poorly informed and hence a powerless parliament—at least insofar as ignorance somehow agrees with the bureaucracy's interests. In March 1947 President Truman issued Executive Order 9835, establishing the Federal Employee Loyalty Program, providing uniform investigation standards and procedures, and authorizing the creation of Loyalty Review Boards across the Government. The Truman Order—based on the findings of an interdepartmental committee established in 1946—was superseded by President Dwight D. Eisenhower's issuance of Executive Order 10450 in April 1953, which provided that "[t]he appointment of each civilian officer or employee in any department or agency of the Government shall be made subject to an investigation," and made each agency head responsible for ensuring that "the employment and retention in employment of any civilian officer or employee within the department or agency is clearly consistent with the interests of the national security." While abolishing the Truman Order program, including the Loyalty Review Boards within the Civil Service Commission, the new Order also made clear that "the interests of national security require that all persons privileged to be employed in the departments and agencies of the Government, shall be reliable, trustworthy, of good conduct and character, and of complete and unswerving loyalty to the United States." In this manner, a broader "security" program was established across the Government. The political pressure had increased with the passage of legislation in 1950 "[t]o protect the national security of the United States by permitting the summary suspension of employment of civilian officers and employees of various departments and agencies. " In addition, beginning in March 1948, the Attorney General's List was published on a regular basis—with members of organizations included on such a list to be denied employment in the federal government or defense industries as well as the right to a U. S. passport. During the 1952 presidential campaign, Dwight D. Eisenhower promised to root out Communists and other security risks from government and defense industry employment— suggesting that their presence had been tolerated too easily by the Truman administration despite the existence of rules to address "loyalty" concerns. In his first State of the Union address Eisenhower promised a new system "for keeping out the disloyal and the dangerous." Executive Order 10450 soon followed. Senator Joseph McCarthy praised the new Executive Order. The New York Times reported, "The new program will require a new investigation of many thousands of employees previously investigated, as well as many more thousands who have had no security check." In November 1953, Attorney General Herbert Brownell would allege in a speech that Truman had nominated a Soviet spy—senior Treasury Department official Harry Dexter White—to serve as the U. S. Executive Director of the International Monetary Fund, despite what Brownell said was the President's awareness of White's involvement in Soviet espionage. And on December 3, 1953, President Eisenhower directed that a "blank wall be placed between Dr. J. Robert Oppenheimer and secret data"—marking the beginning of the process that led to the Atomic Energy Commission's suspension of Oppenheimer's security clearance later in December and its 4 to 1 decision on June 28, 1954, against restoring the clearance.