Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қытай жазушысы, генерал және мемлекеттік қызметкер (261–303)
Chinese writer, general and official (261–303)
Лу Цзи (261 – 303 жылдың қарашасы), әдептік аты Шихенг, Қытайдың Үш патшалық дәуірі мен Цзинь әулетінің соңғы кезеңінде өмір сүрген қытай эссешісі, әскери генерал, саясаткер және жазушы. Ол Үш патшалық дәуіріндегі Шығыс У мемлекетінің генералы Лу Канның төртінші ұлы және Шығыс У мемлекетінің үшінші императорлық канцлері болған көрнекті генерал және мемлекет қайраткері Лу Сюньнің немересі.
Lu Ji (261 – November 303), courtesy name Shiheng, was a Chinese essayist, military general, politician, and writer who lived during the late Three Kingdoms period and Jin dynasty of China. He was the fourth son of Lu Kang, a general of the state of Eastern Wu in the Three Kingdoms period, and a grandson of Lu Xun, a prominent general and statesman who served as the third Imperial Chancellor of Eastern Wu.
Өмір
Лу Цзи Шығыс Ву мемлекетінің императорлық отбасымен туыс болды. Ол Шығыс Ву мемлекетін құрған император Сунь Куанның ағасы және ізбасары Сунь Цэнің анасының немересі, генерал Лу Канның төртінші ұлы еді. Оның әкесінің әкесі Лу Сюнь – Шығыс Вудың үшінші императорлық канцлері болған көрнекті генерал және мемлекет қайраткері. 280 жылы Цзинь әулеті Шығыс Вуды жаулап алып, оның екі бауырласын өлтіргеннен кейін, Лу Цзи ағасы Лу Юньмен бірге Хуа Тингке жер аударылды.
Lu Ji was related to the imperial family of the state of Eastern Wu. He was the fourth son of the general Lu Kang, who was a maternal grandson of Sun Ce, the elder brother and predecessor of Eastern Wu's founding emperor, Sun Quan. His paternal grandfather, Lu Xun, was a prominent general and statesman who served as the third Imperial Chancellor of Eastern Wu. After the Jin dynasty conquered Eastern Wu in 280 and killed two of his brothers, Lu Ji, along with his brother Lu Yun, fled to Hua Ting in exile.
Жазбалар
Лу Цзи көптеген лирикалық өлеңдер жазған, бірақ проза мен поэзияның қосылысы – фу жанрындағы шығармаларымен әйгілі. Ол әдебиет принциптері туралы пайымдаған әдеби сын еңбегі – «Вэнь фу» (文賦; Әдебиет туралы) арқылы есімдеріне іңкәр болды. Ахиллес Фан былай деді: «Вэнь фу» қытай поэтикасы туралы ең көркем жазылған трактаттардың бірі саналады. Қытай әдебиеті тарихындағы оның ықпалы Лю Сяоның VI ғасырдағы «Әдеби сана және айдаһарды бейнелеу өнері» еңбегімен теңестіріледі. Түпнұсқада «Вэнь фу» рифмаланған, бірақ тұрақты ырғақты үлгілер қолданбағандықтан, оны «рифмалы проза» деп атайды. «Вэнь фудың» ағылшын тіліне аудармаларын Э. Р. Хьюз және Ахиллес Фан жасаған. Лу Цзи – қытай каллиграфиясының ең көне сақталған еңбегінің авторы, ол достарына жазған қысқа хат, ол «Пингфути» (Бас көтеру хаты) деп аталады.
Lu Ji wrote much lyric poetry but is better known for writing fu, a mixture of prose and poetry. He is best remembered for the Wen fu (文賦; On Literature), a piece of literary criticism that discourses on the principles of composition. Achilles Fang commented: The Wen fu is considered one of the most articulate treatises on Chinese poetics. The extent of its influence in Chinese literary history is equaled only by that of the sixth century The Literary Mind and the Carving of Dragons of Liu Hsieh. In the original, the Wen fu is rhymed, but does not employ regular rhythmic patterns: hence the term "rhymeprose." English translations of the Wen fu were done by E. R. Hughes and Achilles Fang. Lu Ji is also the writer of the oldest extant work of Chinese calligraphy, a short letter to his friends that has been named the Pingfutie (Consoling Letter).