Эдгар Эванс (1876-1912) – валлийский моряк, участник экспедиции Скотта к Южному полюсу. Погиб вместе с командой, достигнув цели в 1912 году. Тайна гибели.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уэльстік зерттеуші (1876–1912)
Welsh explorer (1876–1912)
Уэльстік опера әншісі
the Welsh opera singer
Петти-офицер Эдгар Эванс (7 наурыз 1876 – 17 ақпан 1912) – Уэльстік Корольдік теңіз күштерінің петти-офицері және Роберт Фалькон Скотттың 1911–1912 жылдарғы Оңтүстік полюске жасаған Terra Nova экспедициясының «Полярлық партиясының» мүшесі болған. Бұл бес адамнан тұратын топ жеке таңдалып, соңғы экспедициялық шабуылға қатысты, және 1912 жылдың 17 қаңтарында полюске жетті. Топ базалық лагерьге қайтуға тырысқанда қаза тапты.
Petty Officer Edgar Evans (7 March 1876 – 17 February 1912) was a Welsh Royal Navy petty officer and member of the "Polar Party" in Robert Falcon Scott's ill fated Terra Nova Expedition to the South Pole in 1911–1912. This group of five men, personally selected for the final expedition push, attained the Pole on 17 January 1912. The party perished as they attempted to return to the base camp.
Өмірбаян
Эванс Уэльстегі Россили қаласында теңізшінің ұлы болып дүниеге келген. Ол алты жасынан он үш жасқа дейін Сент-Хеленнің ұлдар мектебінде оқыды, содан кейін 1891 жылы Корольдік теңіз күштеріне қабылданып, 1899 жылы Скотт торпеда лейтенанты болып қызмет ететін кемеге қызметке түсті.
Evans was born in Rhossili, Wales, the son of a seaman. He attended St. Helen's Boys School from the age of six until he was thirteen, then enlisted in the Royal Navy in 1891, and in 1899 began service on , where Scott was serving as a torpedo lieutenant.
Ашық экспедиция
Эдгар Эванс 1901–1904 жылдары Скотттың алғашқы Антарктика экспедициясына, «Дискавери» кемесімен қосылды. Уильям Лэшлимен бірге ол 1903 жылы Виктория жерінің ішкі аймақтарына Скотт жасаған «Батысқа ең шұғылалы» саяхатына қатысты.
Edgar Evans then joined Scott's first Antarctic expedition in Discovery in 1901–1904. Along with William Lashly, he accompanied Scott on his "Furthest West" sledge journey to the interior of Victoria Land in 1903.
Terra Nova экспедициясы
Скотттың өмірбаясын жазған Роланд Хантфорд Эвансты "үлкен, бұқа мойынды, мықты денелі адам" және "араққұмар әйелбаз" деп сипаттады, ол Скотттың "Терра-Нова" екінші экспедициясы кезінде "кейбір дәрежеде семіріп бара жатқан" еді. Эванс Жаңа Зеландияда қалып қоюға жақын болды, себебі ол кемеге міну кезінде мас күйінде суға құлап кетті. Дегенмен, Скотт оның "тапқырлығы, күші және әңгімелер қоры" үшін жоғары бағалағандықтан, оқиғаны елемеуге шешім қабылдады. Скотт Эвансты өзінің полярлық тобының мүшесі ретінде лейтенант Генри Робертсон Бауэрс, Лоуренс Оутс және Эдвард Адриан Уилсонмен бірге таңдады. Скотт Эвансты "үлкен жұмыскер" деп сипаттады, ол "әрбір сана, санаға арналған әрбір құрал, шатыр, ұйқы қаптары, арқандар үшін жауапты еді, және осы заттардың біреуіне де наразылық білдірген бірде-бір сөзді еске алмайтын болса, ол қаншалықты құнды көмекші болғанын көрсетеді". Базалық лагерден шыққаннан кейін он бір апта өткен соң, Полярлық топ 1912 жылдың 17 қаңтарында Оңтүстік полюске жетті, бірақ Роалд Амундсеннің бес адамнан тұратын тобы оларды полюске бес апта бұрын жеткенін анықтады. Олардың кері сапары көп ұзамай қиынға айналды. Эванс полюске жақындағанда апат салдарынан қолына жарақат алды, ал жарасы дұрыс жазылмады. Кері сапар кезінде Эванстың денесі де, ақылы да нашарлай бастады, саусақтары, мұрны және екі жағы да мұздады. Олар Бирдмор мұздығынан төмен түсіп бара жатқанда, 4 ақпанда жарыққа құлап, бас жарақаттан зардап шекті, оның жағдайы тез нашарлады. Төмен түсудің барлық кезеңінде оның жағдайы топты кешіктірді, ал артық азық-түлік біртіндеп азайды. 1912 жылдың 16 ақпанында, мұздықтың төменгі жағына жақындағанда Эванс құлдырап кетті. Келесі күні, оны ұстай алмағандықтан, ол артта қалды, ал қалғандары келесі жабдықтау қоймасына қарай шлейфті сүйреп алға жылжыды; олар оны алу үшін кері қайтуға мәжбүр болды. Скотттың күнделігі Эванстың жағдайын сипаттады, оны тапқан кезде: "Ол тізе бүгіп, киімдері шашыраңқы, қолы ашық және мұздаған, көзінде қорқыныш бар". Оны санаға салып, орналасқан лагерьге апарды. Ол шатырға кіргенде, комаға түсіп қалды. Сол түні ол шатырда қайтыс болды. Оның денесімен не істелгені жазылмаған, және полярлық топтың басқа мүшелерінің ешқайсысы кері сапардан аман қалған жоқ. Оның әйелі Лоис (олар 1904 жылы үйленген және үш баласы болған) оның есіне еске алу тақтасын Россилидегі нормандық шіркеуге орнатты. Онда былай деп жазылған: "Құдайдың даңқы үшін және Эдгар Эванс, 1-сыныпты офицер, R.N., және осы қауымның тумасы, 1912 жылдың 17 ақпанында, капитан Роберт Фалькон Скотттың басшылығымен Британдық Антарктика экспедициясының оңтүстік тобымен Оңтүстік полюстен қайтып келе жатқанда қаза тапты. 'Іздеуге, тырысуға, табуға және мойынсұнбауға'". Эванс сонымен қатар Портсмуттегі Уайл аралындағы теңіз жағалауындағы әскери-теңіз мекемесінде 1964 жылы ашылған Эдгар Эванс ғимаратында еске алынды, бұл офицер емес, сержант есімімен аталған алғашқы ғимарат болды. Ғимарат 2010 жылы бұзылды, бірақ жаңа тұрғын үй блогы Эванс есімімен аталды. Жаңа ғимаратта Антарктидада қолданған екі шаңғысы бар ескерткіш орналасқан. "Эдгар Эванс" сыйлығы жыл сайын барлық сержант курстарының ең жоғары көрсеткішті студентіне беріледі. Сондай-ақ, Кардиффтегі Роат паркі көліндегі Скотт маяк монументінде Эванспен бірге барлық экипаж мүшелерінің тізімі бар еске алу тақтасы орналасқан. Эванс Неве, Виктория жері, Эдгар Эванстың құрметіне аталған.
Scott's biographer Roland Huntford described Evans as "a huge, bull necked beefy figure" and a "beery womanizer" who was "running a bit to fat" by the time of Scott's second expedition in Terra Nova. Evans was nearly left behind in New Zealand when he drunkenly fell into the water while boarding the ship. However, held in high regard by Scott for "his resourcefulness, his strength and fund of anecdotes," Scott decided to overlook the incident. Scott chose Evans as a member of his polar party, with Lieutenant Henry Robertson Bowers, Lawrence Oates, and Edward Adrian Wilson. Scott described Evans as "a giant worker—he is responsible for every sledge, every sledge fitting, tents, sleeping bags, harness, and when one cannot recall a single expression of dissatisfaction with any one of these items, it shows what an invaluable assistant he has been". Eleven weeks after setting off from base camp, the Polar party reached the South Pole on 17 January 1912, only to discover that Roald Amundsen's five man party had beaten them to the Pole by five weeks. Their return journey soon became a desperate affair. Evans had cut his hand in an accident as they were nearing the pole, and the wound did not heal properly. During the return journey Evans began to deteriorate mentally as well as physically, suffering from frostbite to his fingers, nose and cheeks. As they descended the Beardmore Glacier, he is thought to have suffered a head injury in a fall into a crevasse on 4 February, sustaining a serious concussion which caused his condition to rapidly worsen. During the whole descent his condition delayed the party, and the surplus food gradually diminished. On 16 February 1912, nearing the base of the glacier, Evans collapsed. The next morning, unable to keep up, he was left behind while the others went ahead man hauling the sledge towards the next supply depot; they had to make a return journey to fetch him. Scott's diary described Evans's condition when they found him; 'He was on his knees, clothing disarranged, hands uncovered and frostbitten and with a "wild look in his eyes". He was placed onto a sledge and taken to the camp they had set up. By the time he was placed in the tent, he was comatose. He died in the tent that night. It was not recorded what was done with his body, and none of the other members of the polar party survived the return journey. His widow, Lois (they had married in 1904 and had three children), had a plaque placed, in his memory, in the Norman church at Rhossili. It reads "To the Glory of God and in memory of Edgar Evans 1st Class Petty Officer, R. N., and a native of this Parish, who perished on 17 February 1912, when returning from the South Pole with the Southern Party of the British Antarctic Expedition under the command of Captain Robert Falcon Scott, C. V. O., R. N. 'To seek, to strive, to find, and not to yield.'" Evans was also remembered at the naval shore establishment on Whale Island, Portsmouth where the Edgar Evans Building was opened in 1964, the first to be named after a petty officer rather than an admiral. The building was demolished in 2010, but a new accommodation block was named after Evans. The new building contains a memorial to him that incorporates two skis he used in Antarctica. An award, named the 'Edgar Evans Award', is also given each year to the highest placed student of all Petty Officer (Missile) courses for that year. There is also a commemorative plaque on the Scott lighthouse memorial in Roath Park Lake in Cardiff, South Wales, which lists all of the crew members including Evans. Evans Névé, Victoria Land, is named in honour of Edgar Evans.
Танымал мәдениетте
"Скотт Антарктикадан" фильмінде Эдгар Эванстың рөлін Джеймс Робертсон Жюстис ойнады. Central TV өндірісіндегі "Жердегі соңғы орын" шығармасында Эвансты Пат Роуч, ал BBC Radio 4-тің "Әлемдегі ең қиын саяхат" радиоспектаклінде Хью Дэвис сомдады. Эванс – Берил Бэйнбридждің "Туған күн балалары" (1991) романының кейіпкері.
In the film Scott of the Antarctic, Edgar Evans was played by James Robertson Justice. In the Central TV production The Last Place on Earth, Evans was played by Pat Roach, and in BBC Radio 4's The Worst Journey in the World by Huw Davies. Evans is a character in Beryl Bainbridge's novel The Birthday Boys (1991).