Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Сент-Филип форты – Миссисипи өзенінің шығыс жағалауында, сағасынан шамамен 64 километр жоғары, Луизиана штатының Плакеминс округінде, өзеннің қарсы бетіндегі Форт-Джексонға қарап орналасқан тарихи қабырғалы форт. Бұл форт бұрынғыда Нью-Орлеан қаласын, өзен бойымен 129 километр жоғарыда, және Миссисипи өзенінің төменгі ағысын қорғау үшін пайдаланылған.
Fort St. Philip is a historic masonry fort located on the eastern bank of the Mississippi River, about 40 mile (64 km) upriver from its mouth in Plaquemines Parish, Louisiana, just opposite Fort Jackson on the other side of the river. It formerly served as military protection of New Orleans, some 80 mile (129 km) up the river, and of the lower Mississippi River.
Тарих
Бұл жердегі алғашқы форт, Сан-Фелипе форты, 18-ғасырда Луизиананың испандық билігі тұсында салынған. 1812 жылғы соғыс кезінде Форт-Сен-Филип гарнизоны Нью-Орлеанға өзен арқылы жасалатын шабуылдарды қорғады. 9 қаңтарда британдық теңіз күштері фортқа шабуыл жасады, бірақ он күндік бомбалаудан кейін шегінді. Бұл шайқас британдықтарға ешқандай пайда келтірмегенімен, Ламберт армиясының басқа жерге қашуына үлкен көмек болды деуге болады. 19 қаңтардағы хатында соғыс министріне Джексон: «Менің күшімді [Нью-Орлеанда британдықтардың жеңілісі] ғана емес, сонымен қатар олардың флотының Форт-Сен-Филипті басып өте алмауы да арттырды» деп жазды. Қазіргі форт, Форт-Джексонмен бірге, Эндрю Джексонның ұсынысымен Нью-Орлеан мен Миссисипинің жағалауын қорғау мақсатымен салынды. 1862 жылғы сәуір айында Американдық Азамат соғысы кезінде одақтық күштер фортты он екі күн қоршады, бұл Нью-Орлеанды басып алудағы шешуші шайқас болды. 1960 жылы ол Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. 1930 жылдары форт тері өңдеу фабрикасы ретінде пайдаланылды. Азаматтық құқықтар қозғалысы кезінде Леандер Перес фортта сегрегацияға қарсы шыққандарды және наразылық білдіргендерді түрмеге қамаумен қорқытып, 1964 жылы тікенді сым орнатты. 1978 жылдан 1989 жылға дейін форт кешені Vella Ashby деп аталған, діни ешқандай бағыныстылығы жоқ рухани қауымның орны болды, бұл атау алғашқы және кейінгі жеке меншік иелерінің тегінен құралған. Қауым мүшелерінің саны бір уақытта 16-ға дейін жетті және олар Христос отбасы ретінде танылды. Олар 1898 жылғы испан-американ соғысы кезінде фортты қайта нығайтудан қалған үш екі қабатты офицерлік жатақхана және офицерлер клубында тұрды. Шағын бөгет эрозияға ұшырағандықтан, қазір Миссисипи өзенінің су деңгейі көтерілген кезде су тасқынына ұшырайды.
The first fort on this location, Fort San Felipe, was constructed in the 18th century during the period of Spanish control of Louisiana. During the War of 1812 the garrison of Fort St. Philip defended the river approach to New Orleans. British naval forces attacked the fort on January 9 but were unsuccessful, withdrawing after ten days of bombardment. Whilst the engagement appeared to have served no useful purpose to the British, it could be said it made a valuable contribution to the escape of Lambert's army elsewhere. In a despatch sent to the Secretary of War, dated January 19, Jackson states 'I am strengthened not only by [the defeat of the British at New Orleans] but by the failure of his fleet to pass fort St. Philip.' The current fort was constructed, along with Fort Jackson, as a coastal defense for New Orleans and the Mississippi, upon the urging of Andrew Jackson. It was the site of a twelve day siege in April 1862 by Union forces during the American Civil War, which was the decisive battle in the capture of New Orleans. It was declared a National Historic Landmark in 1960. In the 1930s the fort was used as a tanning factory. During the Civil Rights Movement, Leander Perez threatened to jail opponents and demonstrators against segregation at the fort and in 1964 installed barbed wire. From 1978 through 1989 the fort complex served as the site of an intentional, nonsectarian spiritual community called Vella Ashby, named by conjoining the surnames of the original and subsequent private property owners respectively. The community members numbered as many as 16 at any one time and were known as the Christos family. They lived in four buildings—three two story officers quarters and an officers club—that remained from the re fortification of the site during the 1898 Spanish–American War. and following erosion of the small levee is now subject to flooding during high water levels of the Mississippi River.