Агата Кристинің 1973 жылғы детективтік романы "Тағдыр постері". Кітапта жасырын хабар табылады: "Мэри Джордан табиғи өлімге ұшырамады..."🔍 Кітаптар, құпиялар, детектив!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Агата Кристидің детектив романы (1973)
Detective novel by Agatha Christie (1973)
Тағдыр постері – Агата Кристидің детективтік жанрдағы туындысы. Алғаш рет 1973 жылдың қазанында Ұлыбританияда Collins Crime Club, ал сол жылдың соңында АҚШ-та Dodd, Mead and Company баспасында жарияланды. Ұлыбританиядағы басылымы £2.00-ға сатылды. Жұбайлар Laurels-тің бұрынғы иелерінен қалған кітапхананы мұра етіп алды, ал Tuppence балалар кітаптарының жинағын сұрыптап қарауды шешті. Ол «Қара жебе» (1888) романын қарастырады, себебі бұл романды жастығында оқығанын есіне алады. Кітаптың ішінде Tuppence жасырын хабар табады: «Мэри Джордан табиғи өліммен өлмеді. Біздің арамыздағы біреуі өлтірді. Кім екенін білгенімдеймін». Tuppence Мэри Джорданның қабірін іздейді, бірақ таба алмайды. Оның орнына кітаптың алғашқы иесі және хабардың авторы Александр Паркинсонның қабірін табады. Александр 14 жасында қайтыс болған. Паркинсон отбасының өткеніне қатысты зерттеулер жүргізіп, Tuppence Мэри Джорданның Паркинсонтарда үй шаруашылығын жүргізуші болып жұмыс істегенін біледі. Мэри, айтуынша, улану салдарынан қаза тапқан, өлімге әкелетін лисица гүлінің жапырақтарын жеген. Жапырақтар жеген салатына қосылған. Оқиға осыдан 60 жыл бұрын болған. Томми мен Tuppence Мэри туралы қартайған ауыл тұрғындарынан ақпарат жинап, оның жаңа суасты кемесін жасау жоспарларына қатысты «жасырын үкіметтік істерге» қатысқан екенін біледі. Томми британдық барлау қызметіндегі бұрынғы әріптестерімен байланысады, олар бұл ақпаратты растайды. Бересфордтар Мэридің өзі британдық құпия агент болғанын біледі. Бересфордтар бастапқыда осы ескі істі тергеуге дайын еді, бірақ олардың бақташысы Исаак Бодликотт үйлерінің алдында өлтіріледі. Жұбайлар «көптен бері жасырылған құпияны» ашыққа шығаруға жақын, ал оларды тоқтатуға ниетті құпия жаулар бар.
Postern of Fate is a work of detective fiction by Agatha Christie that was first published in the UK by the Collins Crime Club in October 1973 and in the US by Dodd, Mead and Company later in the same year. The UK edition retailed at £2.00 The couple have inherited the library of the Laurels' previous owners, and Tuppence decides to sort through its collection of children's books. She examines a copy of The Black Arrow (1888), as she recalls reading this novel in her youth. Inside the book, Tuppence finds a hidden message: "Mary Jordan did not die naturally. It was one of us. I think I know which one. Tuppence searches for the grave of Mary Jordan, but is unable to locate it. She instead finds the grave of Alexander Parkinson, who was the book's original owner and the message's writer. Alexander had died at age 14. Investigating the past of the Parkinson household, Tuppence finds out that Mary Jordan was employed as a governess for the Parkinsons. Mary reportedly died accidentally, poisoned by eating lethal foxglove leaves. The leaves had been mixed into a salad that she ate. The death occurred 60 years before the present. Tommy and Tuppence gather information about Mary from ageing villagers and learn that she was involved in "secret government affairs", involving the plans for the development of a new submarine. Tommy contacts his former associates in British intelligence, who confirm this information. The Beresfords learn that Mary was herself a British secret agent. The Beresfords are initially content to investigate this cold case, but their gardener Isaac Bodlicott is murdered on their doorstep. The couple are apparently close to uncovering a "long buried secret", and there are mysterious enemies willing to stop them.
Әдеби мәні және қабылдануы
Морис Ричардсон 1973 жылдың 11 қарашасындағы "The Observer" газетінде жариялаған шолуында оң пікір білдірді: "Қазір жетпістен асқан Бересфордтар, оның әуесқой детективтер жұбы, біздің кейбіреулерімізге тым сергекті көрінген еді, енді Пруст сияқты күрделілікке ие болды. Эдвард дәуіріндегі балалар кітабындағы шифрлы хабар оларды 1914 жылға дейінгі неміс тыңшылық ісіне қатысы бар үй ішіндегі қызметкердің (гувернантканың) өлтіруіне бастайды. Өткен мен қазіргі заман әсерлі түрде өзара байланысып жатыр. Саяси саяхатсыздыққа қарамастан, бұл – Манчестер терьері Ганнибал үшін керемет рөлмен нағыз шеберлік туындысы". Роберт Барнард "Postern of Fate" романы Кристи жазған соңғы кітап болды деп жазды, оны ең жақсысы (және оңай) ұмыту керек. "The Cambridge Guide to Women's Writing in English" бойынша, бұл роман Кристинің "өзін мүлдем жоғалтқан" деп есептелетін "соңғы қорқынышты романдарының" бірі. Кристидің бірнеше романдарының мәтіндерін салыстырған канадалық зерттеу оның кейінгі туындыларында, соның ішінде "Postern of Fate" романында, сөздік қоры 15-30% төмендегенін көрсетті. Бұл өзгеріс, анықталмаған сөздерді пайдалану және қайталау, қазір Альцгеймер ауруының белгілері екені белгілі, бірақ осы деменция түрінің алғашқы ресми диагнозы Кристи 1976 жылдың қаңтарында қайтыс болғаннан кейін ғана қойылды.
Maurice Richardson in The Observer of 11 November 1973 was positive in his review: "Now in their seventies, the Beresfords, that amateur detective couple of hers whom some of us found too sprightly for comfort, have acquired a Proustian complexity. A code message in an Edwardian children's book puts them on to the murder of a governess involved in a pre 1914 German spy case. Past and present go on interlocking impressively. Despite political naivety; this is a genuine tour de force with a star part for Hannibal, the Manchester Terrier." Robert Barnard wrote negatively that Postern of Fate was "The last book Christie wrote. Best (and easily) forgotten." According to The Cambridge Guide to Women's Writing in English, this novel is one of the "execrable last novels" in which Christie purportedly "loses her grip altogether". A Canadian study which compared the texts of a number of Christie novels indicated that her later works, including Postern of Fate, showed a 15 to 30% decrease in vocabulary. This change, along with the use of indeterminate words and repetitiveness, are now known to be symptoms of Alzheimer's disease, though the first formal diagnoses of this form of dementia were not made until after Christie's death in January 1976.
Басқа шығармаларға сілтеме
Кітапта Томми мен Тэппенс кейіпкер етіп енген бұрынғы романдар мен әңгімелерге көптеген сілтемелер бар. Біз Томи мен Тэппенстің егіз қызы Дебораның өзі егіздердің анасы екенін білеміз, бірақ кейін оның үш баласы – 15 жастағы Эндрю, 11 жастағы Джанет және 7 жастағы Розали екендігі анықталады, бұл ақпарат сәйкес келмейді. Сонымен қатар, Томи мен Тэппенстің асырап алған қызы Бетти Кенияда тұратыны, ал Альберттің әйелі Эми (бұрын "Менің бармағым қышығанда" романында Милли деп аталған) "бірнеше жылдан бері қайтыс болғаны" хабарланады. "Франкфуртқа жол ашар жолаушы" романынан таныс "сары, ірі денелі" мырза Робинсон, полковник Пайквей және Хоршем де осы кітапта кездеседі, соңғысы бағбан болып жасырынып жүреді.
The book has many references to the earlier novels and short stories in which Tommy and Tuppence appeared. We learn, rather inconsistently, that Tommy and Tuppence's twin daughter Deborah is herself now a mother of twins, even though her three children are later identified as Andrew aged 15, Janet aged 11 and Rosalie aged 7. We are also informed that Tommy and Tuppence's adopted daughter Betty lives in Kenya and that Amy (previously referred to as Milly in By the Pricking of My Thumbs), Albert's wife, has been dead for "some years". Mr Robinson, the "yellow, big man" from Passenger to Frankfurt appears here, as do Colonel Pikeaway and Horsham, the latter posing undercover as a gardener.
Талдау
Бұл романда Томми мен Тэппенс зейнеткер жұп ретінде бейнеленеді. Олардың "сенімді серігі" Альберт олармен бірге тұрып жатыр. Сондай-ақ, олардың үй жануары – иті бар. Иттің аты – Ханнибал, Манчестер терьеры. Ханнибал иелерін қатты қорғайды, бұл кейін сюжеттік маңызға ие болады. Романның бір бөлігі Бересфордтардың үйін жөндеумен айналысқан сантехниктер мен электриктермен қарым-қатынасына арналған. Бұл адамдар клиенттерге қалай жамандық жасайтыны туралы шағымдар бар, бірақ бұл кейіпкерлер құпия сюжетке көп қатысы жоқ. Тергеуді бастапқыда Тэппенс жүргізеді, ал Томмиге қызығушылық танытпағандай көрінеді. Жергілікті тұрғындардан сұрақтар сұрағанда, Тэппенс олардың қала тарихына деген жалпы қызығушылық танытады. Көптеген адамдар олардың айтқан оқиғалары өздерінің заманынан бұрын болғанын айтады, бірақ ақпарат беруге дайын. Алайда, айтылғандардың көп бөлігі бір-бірімен қайшы келеді. Тэппенс Мэри Джорданның Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде қаладағы "қиындықтарға" қатысқанын біледі. Кейбір әңгімелерде Мария неміс бала күтушісі, "фраулайн" (неміс Fräulein) болған. Ол демалыс күндері Лондонға жиі барып, тыңшы деген қауесет тараған. Оның өлімі жазатайым оқиға деп есептелді, себебі біреу "жаңсылып" түлкінің жапырақтарын жинап, жақын жерде өсетін шпинатпен араластырған. Романда Томмидің құпия қызметтегі байланысы полковник Аткинсонның қатысуымен оқиға орын алады. Ол Бересфордтардың Холлоукейге көшуінің кездейсоқ емес екенін ойлайды және олардың ресми тапсырмамен келгенін күдіктенеді. Ол тіпті Томмиден кім жібергенін сұрамастан, "айналасына қарауға" жіберілгені туралы жанама сұрақ қояды. Бересфордтардың құпия қызметтегі басқа да әріптестері Мэри Джорданның және Бересфордтардың өмірінен сыр шертеді. Бірақ бұл ақпараттар біртұтас түсінік бермейді. Бересфордтардың бағбаны "басына соққы беру арқылы" өлтіріледі. Оның өлімі Тэппенске Холлоукейде бірдеңе дұрыс емес екенін ескертеді. Ол "өткеннен қалған нәрсе" болуы керек деп түсіндіреді. Томми таңғалып, одан осы мәселеге ашуланбауын сұрайды, бұл кісі өлтіруге лайықты реакция емес. Содан кейін Тэппенс өзінің бақшасында "оқтан сызақтан жарақат алады". Бұл Бересфордтар туралы соңғы роман, және әдеттегідей олар барлау агенттігімен байланысты. Кейіпкерлер бұрынғы романдардағыдан қартайған, Томми мен Тэппенс екеуінің жасы 70-тен асқан. Олардың балалары ересек, енді олардың өмірі қандай екенін білеміз. Олардың қызы Дебора үйленді, Шотландияда тұрып, үш баласы бар. Олардың асырап алған қызы Бетти антрополог болып, Африкада зерттеу жұмыстарын жүргізуде. Бұрынғы Бересфорд романдары сияқты, басты тақырып – жау іштен. 60 жыл бұрынғы кісі өлтіру туралы хабар оларды британ қауіпсіздігіне төнген қауіптерді зерттеуге итермелейді. Романның соңында жұпты үкіметтік шенеуніктер құттықтайды. "Постерн" алдыңғы Бересфорд романдарына қарағанда "азырақ шиеленісті". Романның алғашқы тараулары шатастырып, мағынасыз көрінеді. Романның негізгі сюжеті туралы алғашқы мәлімет 12-ші тарауда берілген. Денсаулығына байланысты және жасының үлкендігінен Кристи кейінгі романдарын, соның ішінде "Постерн" романын теруден қалып, диктантпен жазып, транскрипцияны басқаларға тапсырған, бұл сапаның төмендеуіне себеп болды деп есептеледі. Кітапта Кристи өзінің балалық шағындағы үйі – Торквейдегі Эшфилдке сілтеме жасайды.
In this novel, Tommy and Tuppence are depicted as a retired couple. Their "devoted henchman" Albert has moved in with them. The couple also have a pet dog as a companion. The dog is called Hannibal, a Manchester Terrier. Hannibal is very protective of his owners, an element which later serves as a plot point. Parts of the novel are devoted to the Beresfords dealing with the plumbers and electricians who are repairing their residence. There are complaints about how these people habitually mistreat their clients, but these characters are largely irrelevant to the mystery plot. Tuppence is the one initially conducting the investigation, while Tommy seems uninterested. When questioning the locals, Tuppence feigns a general interest in their town's history. Most of them insist that the events they describe happened before their time, but still offer information. Most of the available narratives are contradictory to each other. Tuppence learns that Mary Jordan was somehow involved in "trouble" in the town during World War I. Some of the narratives report that Mary was a German nursemaid, a "frowline" (from the German Fräulein). She regularly visited London on her days off, and she was rumoured to be a spy. Her death was regarded as accidental, as someone "erroneously" picked foxglove leaves and mixed them with the spinach growing nearby. The novel has a scene involving Colonel Atkinson, Tommy's contact from the secret service. He feels that the Beresfords moving to Hollowquay is not a coincidence, and suspects that they are there on an official mission. He even indirectly asks Tommy whether he has been sent there "to have a look around", without asking who has sent Tommy in the first place. Other associates of the Beresfords from the secret service drop hints about the past of both Mary Jordan and the Beresfords themselves. Yet these hints do not translate into coherent information. The Beresfords' gardener is murdered, by being "coshed on the head". His death alerts Tuppence that something is wrong in Hollowquay. She comments that there must be "Something left over from the past". Tommy curiously asks her not to get worked up for this case, hardly a proper reaction to a murder. Shortly after, Tuppence is "grazed by a bullet" within her own back garden. This is the last novel featuring the Beresfords, and as usual they are affiliated with an intelligence agency. The characters have aged since their previous appearances, with Tommy and Tuppence both over the age of 70. Their children are full adults, and we briefly learn what has become of them. Their biological daughter Deborah has married, has settled in Scotland, and has three children of her own. Their adoptive daughter Betty has become an anthropologist, and is conducting research in Africa. As with previous Beresford novels, the main theme is the enemy within. An ominous message about a 60 year old murder sets them to investigating threats to British security. At the end of the novel, the couple are congratulated by appreciative government officials. Postern is "less tightly plotted" than the previous Beresford novels. The first chapters of the novel are somewhat confusing and directionless. The first hint about the novel's main plot is introduced in chapter 12. Due to injury and age, Christie switched from typing her later novels, including Postern, to dictating them and leaving transcription to others, which is considered to be part of the reasons for decline in quality. In the book, Christie makes references to Ashfield, Torquay, the house she grew up in.