La Vie Claire: 1984-1991 жылдардағы кәсіби велокоманда

Кіріспе

Кәсіби велосипед командасы (1984–1991)
Денсаулық өнімдері дүкендерінің желісі

La Vie Claire – бас демеушісі La Vie Claire аталатын денсаулық өнімдері дүкендерінің желісі болған кәсіби жол велосипеді жарысы командасы.

Тарих

La Vie Claire командасы 1984 жылы Бернар Тапи құрды, ал команда директоры Пол Кёхли болды. Команда құрамында бес мәрте «Тур де Франс» жеңімпазы Бернард Хино, үш мәрте жеңімпаз Грег Лемонд, сондай-ақ Эндрю Хэмпстен және канадалық Стив Бауэр бар еді. 1985 жылы Хино «Тур» жеңіске жетіп, 1986 жылы Лемонд жеңіске жетті, сонымен қатар екі жылдың екеуінде де командалық кубокты жеңіп алып, La Vie Claire велосипед командасының тарихындағы орнын нығайтты. Бұл команда Бернар Хиноның бұрынғы спорттық директоры Сирил Гимармен Renault–Elf–Gitane командасындағы келіспеушіліктен кейін құрылды, осы командамен Хино «Тур де Франс» төрт рет жеңіске жеткен. Хиноның командаласы Лоран Финьон 1983 жылғы «Тур де Франс» жеңіске жеткеннен кейін, Хино жарақат алғаннан кейін, команданың ресми көшбасшысы атанды. Хино Тапи мен Кёхлимен бірге La Vie Claire командасын құрып, өзінің физикалық формасын жақсарта берді. 1984 жылғы «Тур де Франс» кезінде Renault–Elf–Gitane командасы 8 кезеңде жеңіске жетіп, командалық уақыт сынағында да жеңіске жетті, сондай-ақ Винсент Бартеу мен Лоран Финьонмен бірге 5-ші кезеңнен бастап сары жейде киді, жарысқа үстемдік етті. Финьон Хинодан он минуттан астам артық көшбасшылықпен «Турды» жеңіп алды. Бұған қоса, әлем чемпионы Грег Лемондпен бірге Renault командасы да осы «Турда» жалпы үшінші орынды иеленді, ал Лемонд жас велошабанның жейдесін жеңіп алды. Renault–Elf–Gitane командасының үстемдігінен кейін Тапи мен Хино 1984 жылғы «Турдан» кейін Грег Лемондқа бір миллион долларлық келісімшарт ұсынысын жасады – велосипед спорты тарихындағы алғашқы ұсыныс, осы ұсыныс Лемондты Renault–Elf–Gitane командасынан шығып, Хиноның La Vie Claire командасына қосылуына мүмкіндік берді. Лемонд ұсынысты қабылдап, велосипед жарысындағы жалақы жүйесін түбірінен өзгертті. Хино мен Лемондпен бірге команда 1985 және 1986 жылдарғы «Тур де Франс» жарыстарында жеңіске жетті. 1986 жылдың соңында Хино зейнеткерлікке шықты, ал 1987 жылдың көктемінде Лемонд аң аулау кезінде жарақат алды. Хэмпстен, 1986 жылғы «Тур де Франс» жарысында төртінші орынды алып, ең жас велошабан атанғаннан кейін, 1986 жылдың соңында командадан кетті. Жан Франсуа Бернар кейбір сарапшылар тарапынан Хиноның көп күндік жарыстардағы ізбасары деп есептелді және команданың көшбасшысы болды. Бернар 1987 жылғы «Тур де Франс» кезінде жалпы есепте көшбасшылықты қамтамасыз етіп, үшінші орынды иеленді, ал 1988 жылғы «Джиро д’Италия» жарысында жалпы есепте көшбасшы болды, бірақ команда үшін үлкен жарыстарда өнер көрсетуге қабілетті формасын қайта қалпына келтіре алмады. Команданың өзі де одан әрі өзгерістерге ұшырады – Лемонд пен Бауэр 1987 жылдың соңында команданы тастап кетті, ал Кёхли мен Тапи 1988 және 1989 жылдары команданы басқаруды тоқтатты. Команданың соңғы жылдары Лоран Жалаберт пен Тони Ромингер команданың көшбасшылары болды және команда үшін сәттілікке жетті.

The La Vie Claire team was created in 1984 by Bernard Tapie and directed by Paul Köchli. The team included five time Tour de France winner Bernard Hinault, and three time winner, Greg LeMond, as well as Andrew Hampsten and the Canadian Steve Bauer. With Hinault winning the Tour in 1985, and LeMond winning in 1986, plus winning the team trophy both years, La Vie Claire cemented their place in cycling team history. The team formed after Bernard Hinault had a dispute with his former directeur sportif Cyrille Guimard of Renault–Elf–Gitane with whom Hinault had won four editions of the Tour de France. After Hinault's teammate Laurent Fignon won the 1983 Tour de France while Hinault was injured, Fignon became the designated leader of the team. Hinault formed the La Vie Claire team with Tapie and Köchli and steadily built up his form. During the 1984 Tour de France, Renault–Elf–Gitane dominated the race with 8 stage wins including the Team time trial as well as wearing the yellow jersey from the 5th stage onward with Vincent Barteau and Laurent Fignon. Fignon won the Tour by over ten minutes from Hinault. In addition with World Champion Greg LeMond the Renault team also finished third overall in that Tour and LeMond won the Young rider's jersey. After this dominance by the Renault–Elf–Gitane team, Tapie and Hinault approached Greg LeMond after the 1984 Tour with a one million dollar contract offer – the first in cycling history – to leave Renault–Elf–Gitane and join Hinault at La Vie Claire. LeMond accepted and forever changed the salary structure in bicycle racing. With Hinault and LeMond the team won the 1985 and the 1986 Tour de France. At the end of 1986, Hinault retired and in the spring of 1987 LeMond was injured in a hunting accident. Hampsten who had finished fourth in the 1986 Tour de France and as best young rider left the team at the end of 1986. Jean François Bernard was seen by some as a successor to Hinault in stage races and became the leader of the team. Bernard led the general classification during the 1987 Tour de France and finished third overall, and led the general classification during the 1988 Giro d'Italia but then never regained the form to perform in the grand tours for the team. The team itself was undergoing further changes – LeMond and Bauer left the team at the end of 1987 and Köchli and Tapie stopped directing the team in 1988 and 1989. During the latter years of the team Laurent Jalabert and Tony Rominger were team leaders and earned success for the team.

Джерси

La Vie Claire түстері (қызыл, сары, көк және сұр) Пит Мондрианның өнер туындыларына негізделген, бұл оларға 80-ші жылдардағы Тур де Франс жарысында ерекше көрініс берді. La Vie Claire футболкасы, бастапқыда Benetton компаниясымен жасалған, 1984 және 1988 жылдар арасында кем дегенде бес маңызды өзгеріске ұшырады, команда әртүрлі демеушілермен (Radar, Wonder, Toshiba, LOOK (және американдық жарыстарда Red Zinger және Celestial Seasonings)) серіктестік құрғанда. Дизайн (жеңдер: сары және сұр; алдыңғы бөлігі: әртүрлі өлшемдегі және түстердегі тіктөртбұрыштардан құралған үлгі) велосипед спортындағы ең есте қаларлық дизайнның бірі деп есептеледі. Италияның Santini компаниясы жасаған бұл футболка велосипед жанкүйерлері арасында әлі де өте танымал, 2018 жылы cyclingnews.com сайтында өткен дауыс беруде жеңіске ие болды. 1987 жылдан бастап Toshiba команданың негізгі демеушісі болды, ал 1988 жылдан бастап La Vie Claire демеушіліктен бас тартты. 1990 жылы футболка жаңа дизайнмен қайта жасалды. Toshiba командасы 1991 жылғы маусым соңына дейін өнер көрсетті.

Технология

Ла Ви Клермен тығыз байланысты француз компаниясы LOOK болды, ол алғашқы клипсіз педальдерді жасады және сол кезде Тапиеге тиесілі болды. Ла Ви Клер Tour de France жарысында көміртекті рамаларды алғаш қолданғандардың бірі болды. 1986 жылы команда бұрынғы жеткізушісі Hinault-тан TVT компаниясының көміртекті рамалары мен вилкаларына ауысты. 1989 жылы команда LOOK компаниясы жасаған және титан компоненттерімен жабдықталған көміртекті рама/вилкада бәсекелесті. Сол жылы команда жаттығулар мен жарыстарда жүрек соғуын бақылау құралдарын қолдана бастады, бұл технологияға велосипед спортындағы дәстүрлі жаттығу мәдениеті бастапқыда қарсылық көрсетті.

Команда ішіндегі бәсекелестік

1985 жылғы Тур де Франста Хино команданың көшбасшысы саналды, оның мақсаты – Турды рекордтық бес мәрте жеңіп, тарихтағы көрсеткішті қайталау болатын. Бірақ жарыстың үштен екі бөлігін басып өткен соң, 14-ші кезеңде Хино Сент-Этьенде құлап, мұрнын сындырып алды. Ол жарысқа қатысуын жалғастырды, бірақ жарақаты мен одан кейін пайда болған бронхит оны әлсіретті. 17-ші кезеңде Лемонд пен қарсыласы Стивен Рош топтан шалқап кеткенде, команда жетекшісі Бернар Тапи мен жаттықтырушы Пол Кёхли оны баяулатуды сұрады, себебі Хино 45 секундқа қалып қойған екен. Лемонд шабуылға бармады және кезеңнің соңында күтіп отырды, онда оның алданып қалғанын түсінді; шындығында Хино үш минуттан астам артта қалған болатын. Хино сол жылы Турды 1 минут 42 секунд айырмамен жеңіп алды. Оның көмегіне риза болып, Хино Лемондқа келесі жылы оны қолдайтынына уәде берді. Келесі жылғы Турда Хино Лемондты агрессивті жарысқа итермеледі, жеке шабуылдар жасады, бұл оның пікірінше, олардың ортақ қарсыластарын әлсіретуге және дүркіретуге бағытталған. Ол тактикасы Лемондтың (және оның) қарсыластарын шаршату үшін жасалғанын және жарыстың басында уақыт жоғалтуларының нәтижесінде Лемондтың жеңетінін білгенін мәлімдеді. Алайда Лемонд мұны сенімсіздікке ұқсатып, Хиноны уәдесін бұзғаны үшін айыптады. Лемондтың сөзімен айтқанда: "Ол мені толығымен алдауға тырысты. Бірақ мен оны кінәламаймын". 1986 жылғы Турдың барысында Лемонд пен Хиноның команда мүшелері арасындағы адалдық ұлттық белгі бойынша бөлінді, американдықтар мен британдықтар Лемондты, ал француздықтар мен бельгиялықтар Хиноны қолдады. Эндрю Хэмпстен 1986 жылғы Тур туралы былай деді: "Командада болу қиын болды. Стив Бауэр мен мен Хиноны Сент-Этьенге қарай кезеңде қуып жетуге мәжбүр болдық. Бұл өте жаман болды". Жарыс, бұзылған уәделер және Лемонд-Хино дауын қозғайтын үлкен тәуекелдер оны велоспорт тарихындағы ең көп талқыланған және ащы командалас бәсекелестікке айналдырды. Олардың тарихы Ричард Мурдың "Басгерді өлтіру" кітабында жазылған.

In the 1985 Tour de France, Hinault was considered the leader of the team, which would work for him to win the Tour for a record tying fifth time. But after dominating the first two thirds of the race, on stage 14 Hinault crashed in Saint Étienne and broke his nose. Though he continued, his injury and subsequent bronchitis caused him to be weakened thereafter. On stage 17 LeMond and a rival rider, Stephen Roche, were far ahead of the pack when the team boss Bernard Tapie and coach Paul Köchli asked him to slow down, saying that Hinault was 45 seconds behind. LeMond refrained from attacking and waited at the stage's finish where he realized he'd been misled; Hinault was in fact more than three minutes behind. Hinault went on to win that year's Tour by 1 minute 42 seconds; in return for his assistance, LeMond was assured by Hinault that he would support LeMond the following year. In the following year's Tour, Hinault surprised LeMond by riding an aggressive race, going on individual attacks, which he insisted was to deter and demoralize their mutual rivals. He claimed his tactics were to wear down LeMond's (and his) opponents and that he knew that LeMond would win because of time losses earlier in the race. However, LeMond saw this as a betrayal and accused Hinault of reneging on his promise. In LeMond's words, "He totally tried screwing me. But I don't blame him." As the 1986 Tour wore on, loyalties among LeMond and Hinault's teammates split along national lines, with the Americans and British supporting LeMond and the French and Belgians backing Hinault. Andrew Hampsten said of the 1986 Tour: "It was rotten being on the team Steve Bauer and I had to chase down Hinault on the stage into Saint Étienne. That really sucked." The competition, abandoned promises, and high stakes in the LeMond Hinault controversy makes it one of the most public and bitter rivalries between teammates in cycling history. Their story was chronicled in the book Slaying the Badger by Richard Moore.