Роберт Холмс: Англия теңізшісі және қайта қалпына келтіру дәуірінің қайраткері

Кіріспе

Британдық Корольдік Теңіз күштерінің адмиралы (1622–1692)

Сэр Роберт Холмс (шамамен 1622 – 18 қараша 1692) – Реставрация Теңіз күштерінің ағылшын адмиралы. Ол екінші және үшінші ағылшын-голландия соғыстарына қатысты, кейбір деректер бойынша оның қатысуымен осы соғыстар басталған. Ол Уайт аралының губернаторы болып тағайындалды және Ермут шіркеуіне жерленген. Холмс ең алдымен 1664 жылы Гвинеяға жасаған саяқатындағы Корольдік Африка компаниясы үшін жасаған еңбегімен және 1666 жылғы «Холмс оты» деп аталатын оқиғасымен есте қалады. Ол британдық кәсіби теңіз офицерінің қалыптасуының және даулы Реставрация дәуірі офицерінің архетипі ретінде қарастырылады.

Әскери бастамалары

1622 жылы немесе шамамен сол уақыттарда Генри Холмс эсквайрдың ұлы болып дүниеге келді. Ол Ирландияның Корк графтығындағы Малоу қаласында туған. Оның ерте өмірі туралы ештеңе белгілі емес, бірақ жазба тіліндегі мінсіз шеберлігі мен әдемі жазуы жақсы білім алғанын көрсетеді. Ол, әдетте, 1612 жылы Малоудың провосты болып тағайындалған Роберт Холмстың немересі болуы мүмкін. Ол алғаш рет 1643 жылы Азамат соғысының кавалерлік жағында, Принц Морис атқыштар полкінде капитан Ричард Аткинс жасағында корнет ретінде көзге түседі. Осы кезден бастап Морис ағасы, Принц Рупертпен өмір бойына созылған достық қарым-қатынас орнады, ол монархистер жеңілгеннен кейін континенттегі шайқас алаңдарына бірге аттанды.

Теңіз карьерасының басталуы

1648 жылы флоттың бір бөлігі жер аударылған патша жағына өткенде, Холмс (қазіргі әскер капитаны), Морис пен Рупертпен бірге теңіз күштерімен алғашқы байланысын жасады. Ол 1649-1652 жылдары Кинсейлге, Жерорта теңізіне, Батыс Африкаға (Гамбия мен Кабо-Верде арасында жергілікті тұрғындар оны тұтқындады) және Батыс Үндістанға жасалған Роялист флотының тарихи круизіне қатысты. Дауылдар, шайқастар мен бүліктер салдарынан адам күшінің қысқаруы соншалықты болды, круиз аяқталғанда Холмс Францияға әкелген төрт жүлделі кеменің командиріне дейін көтерілді. Руперт елден қуылған патша сарайына оралғаннан кейін, флотты тарату Холмсқа жүктелді. Кейін Кромвельдің барлау қызметі Холмстың Испания патшасынан жекеменшік комиссия алғанын хабарлады (Турло мемлекеттік құжаттары VII, 248-бет, 1658 жылдың 18 шілдесі. Жаңа стиль), бірақ басқа ешқандай дәлелдің болмауы оның капер ретінде теңізге шығуының ықтимал еместігін көрсетеді. Ол, басқа роялисттер сияқты, әсіресе ирланд офицерлері сияқты, Империя армиясында қызмет ете бастаған болуы мүмкін. Оның Ярмут қаласындағы ескерткішінде Франция, Фландрия және Германия әскери ерліктерінің орындары ретінде көрсетілген. Жаңару алдында Холмс Карл II мен Эдвард Монтегюдің арасында курьерлік қызмет атқарды, оның тапсырмасымен флоттағы алғашқы командасын алды – Медуэй күзетші кемесі «Брамбл».

Қайта қалпына келтіру қызметкері

Карл II Англияға оралғаннан кейін Холмс өзінің қызметтері үшін Сандаун қамалының капитаны қызметімен, сонымен қатар Уайт аралымен бірге тағы бір күзет кемесіне жаңа тапсырыс алды, бұл жолы Лорд-адмирал лауазымын иеленген Йорк герцогының өзінен. Бірақ оны одан да көп нәрсе күтіп тұрды.

Африкаға алғашқы экспедиция

Руперт Гамбиядан әкелген "Алтын тау" туралы хабарлар, Англияға алып кетуге дайын тұрған Корольдік Африка компаниясын (директоры Йорк герцогы, ал құжаттарын Уильям Ковентри жүргізді) Гвинея жағалауына экспедиция ұйымдастыруға итермеледі, ол кезде бұл аймақ көбінесе голландтардың бақылауында болды. Холмс, осы жағалауды жақсы білгендіктен, осы іске лайықты адам болды және бас кемесі "Генриетта" мен корольдің тағы төрт кемесінен ( "София", "Достық", "Гриффин" және "Кинсейл") тұратын эскадрильяның капитаны болып тағайындалды. Оның бұйрықтары (Ковентри жасаған жоба бойынша) компанияның өкілдеріне барлық мүмкін көмекті көрсету және бекініс салу болды. Жекелей, ол күтілетін "Алтын тау" туралы барлық ақпаратты жинауға міндеттелді. Экспедицияның нәтижелері күмәнді болды. Голландиялық губернаторға Холмс Англия королінің Кабо-Верде мен Жақсы Үміт мүйісі арасындағы сауда және теңіз жолындағы эксклюзивті құқыққа талап етуін мәлімдеді (бірақ король мен сэр Джордж Даунинг Штаттар Генералдарының наразылықтарынан кейін және ағылшын кемелеріне жауап ретінде бұл мәлімдемеден бас тартты). Гамбия жағалауын және өзен сағасын барлаумен қатар, Холмс сол жерде бекініс салды (өзен сағасындағы Ит аралында, кейін Чарльз аралы деп аталды). Өзен бойымен жоғары көтеріліп, Джиллифриге жақын Сент-Андреас аралында Курляндия герцогіне номиналды түрде тиесілі, бірақ шындығында голландтардың бақылауындағы бекіністі басып алды және бұл жерді Джеймс аралы деп атады. Миссия компанияға пайда әкелмесе де, Холмс одан пайда тапқан сияқты көрінеді, себебі кейіннен Сэмюэл Пепис оның сәнді өмір салтына шағымданды (Күнделік, 22 желтоқсан 1661 ж.), сондай-ақ Холмс әкелген үлкен маймылдың адам мен бабионның ұрпағы болуы мүмкін екенін және оны оқытуға болатындығын ойлады (Күнделік, 24 тамыз 1661 ж.). Бұл экспедиция Холмс мансабындағы шешуші кезең болды. Ол африкалықтармен, компания өкілдерімен, голландтармен және өз адамымен, офицерлерімен қарым-қатынас жасауға қабілетті екенін көрсетіп, өзін епті басшы ретінде танытты. Осының нәтижесінде ол "Royal Charles" бас кемесінің капитаны болып тағайындалды, бірақ швед елшісін туға салют беруге мәжбүрлей алмағандықтан оны тез жоғалтты. Бірақ бұл тек уақытша сәтсіздік болды, оған патшалықтан 800 фунт стерлинг және жаңадан құрылған "Reserve" кемесінің командалығы берілді. Өте нашар шеберді тағайындау Пеписпен дауға әкелді, ол кейін біраз уақыттан кейін басылды, бірақ әкімшілік қызметкер мен агрессивті жауынгер арасындағы антагонизм ешқашан толыққанды шешілмеді. "Reserve" кемесінде Холмс Кристиан Гюйгенс жасаған маятникті сағаттарды сынап көрді.

The reports Rupert had brought back from the Gambia of a "Mountain of Gold" just waiting there to be carried off to England, prompted the Royal African Company, whose director was the Duke of York (and whose paperwork was carried out by William Coventry) to launch an expedition to the Guinea Coast, then mostly in Dutch hands. Holmes, acquainted with this coast, was the man for this venture, and was appointed captain of the flagship, Henrietta and a squadron of four other of the King's ships: Sophia, Amity, Griffin, and Kinsale. His orders (drafted by Coventry) were to assist the company's factors in every way conceivable and to construct a fort. Privately, he was instructed to gather intelligence as to the expected "Mountain of Gold". The results of the expedition were ambiguous. Touching at Gorée, Holmes bluntly informed the Dutch governor that the King of England claimed the exclusive right of trade and navigation between Cape Verde and the Cape of Good Hope (which the King and Sir George Downing disavowed after protests from the States General and retaliatory action against English shipping). In addition to reconnoitring the coast and the mouth of the Gambia, Holmes constructed a fort there (on Dog Island in the mouth of the river, renamed Charles Island). Up river, on St. Andreas Island near Jillifri, he then captured a fort which was nominally the Duke of Courland's, but obviously in Dutch hands, and renamed the spit of land James Island. Although the mission did not pay for the company, Holmes seems to have made a profit from it, since subsequently Samuel Pepys, of all people, complained about Holmes's magnificent lifestyle (Diary, 22 December 1661), and wondered whether the large ape Holmes had brought back might be the offspring of a man and a she baboon and susceptible to instruction (Diary, 24 August 1661). The expedition was the turning point in Holmes's career. He had shown himself equal to dealing with Africans, company factors, the Dutch and his own men and officers alike, recommending himself as a prudent leader. He consequently was appointed captain of the flagship, Royal Charles, which he lost quickly after having failed to force the Swedish ambassador to salute the flag. But this was only a temporary setback, and he swiftly was granted £800 from the Crown and the command of the newly launched Reserve. The appointment of an inept master led to a quarrel with Pepys, which subsided after a while, but the antagonism between the administrator and the aggressive fighter was never resolved. Aboard Reserve, Holmes tested a pair of pendulum watches conceived by Christiaan Huygens.

Екінші Африка экспедициясы

1664 жылғы Гвинея экспедициясының мақсаты белгісіз. Холмс голландтық бекіністер мен кемелерді басып алып, өкімдерін бұзғаны үшін айыпталғанымен, Ковентри сол жерде басталатын "ойын" туралы айтады, бұл тек ағылшын-голланд соғысын білдіре алады (Bath MSS. CII, ff. 3 13). Холмсқа берілген өкімдер, тағы да Ковентри жасаған және Джеймс қол қойған, HMS Jersey кемесінде "Корольдік компанияның мүдделерін ілгерілету" және "сендерге қарсы шыққандарды өлтіру, тұтқынға алу, батыру немесе жою" (Bath MSS. XCV, ff.3 5) міндеттерін қосады, әсіресе Флашингтің Алтын Арыстаны – Голландияның Батыс Индия компаниясының кемесі, ол ағылшындарға көп қиындық туғызған. Холмсқа қарсы айыптау себебі оның жетістіктері тіпті ең ақылға сыймайтын үміттерден де асып түскені және дипломатиялық тұрғыдан ол ыңғайлы айып-талапшы болғаны еді (ол мұны сезінген сияқты). Голландияның Горедегі базасының жанында 1663 жылдың 27 желтоқсанында ол Батыс Индияның "Бриль" кемесін басып алды. Португалдарды, африкалықтарды және тіпті Батыс Индия компаниясына наразылық білдірген голланд саудагерлерін қоздырып, ол 2 кемені батырып, тағы 2 кемені тұтқынға алды (1664 жылдың 22 қаңтары), ал ертесіне бекініске ие болды. 28 наурызда, тактикалық түрде шеберлікпен, ол Голден Лионды (сол кезде Валхерен деп аталған) басып алды (кейіннен Корольдік теңіз күштеріне төртінші дәрежелі кеме ретінде қабылданды). 10 сәуірде ол Алтын жағалаудағы Анта қамалын және бірнеше шағын бекіністер мен кемелерді басып алды. Бірақ ең үлкен жетістік – 1 мамырда Батыс Африкадағы голландтардың басты базасы, Эль-Минаның жанындағы Кейп-Кост қамалын басып алу болды. Көпшілік пікірдің қарамастан, Холмс Нью-Амстердамды басып алуға қатыспаған. Тамыз айында Михил де Руйтер Холмс қол жеткізген жетістіктерді жою үшін жасырын түрде жіберілді. Де Руйтер Холмс басып алған барлық жерді қайта басып алды, Кейп-Кост қамалын қоспағанда, бұл 1664 жылдан кейін ағылшындар сол жағалауда қалатынын білдірді. Оның Англияға оралуы Лондонға әсерін түсінуге тырысқандықтан, жай-күйсіз болды. Ол теңіз кемелеріне қолбасшылық еткендіктен, ол алған барлық нәрселер автоматты түрде компанияның меншігіне өтпейді, бірақ Холмс пен оның адамдарының жүлдесі ретінде танылуы үшін Адмиралтейство сотынан өтуі керек еді. Холмс тауардағы олжасы компанияның (нақты емес) үміттерінен әлдеқайда кем болғандықтан, ол екі рет Тауэрге қамалды (1665 жылдың 9 қаңтары және 14 ақпаны), онда оны мемлекеттік хатшылар Генри Беннет және Уильям Моррис сұраққа тартысты. Бұл жағдай 22 ақпанда голландтардың британдық кемелерге қарсы кек алу туралы жариялаған мәлімдемесімен шешілді, бұл Африкадағы оқиғалардың тікелей салдары болды, ал британдықтар оны соғыс жариялау деп түсіндірді.

The objectives of the famous 1664 Guinea expedition are unclear. Although Holmes was charged with exceeding his orders by capturing Dutch forts and ships there, Coventry talks of a "game" that was to be started there, which can only mean an Anglo Dutch war (Bath MSS. CII, ff. 3 13). Holmes's orders, again drafted by Coventry and signed by James, were to 'promote the Interests of the Royall Company' in HMS Jersey and to 'kill, take, sink or destroy such as shall oppose you' (Bath MSS. XCV, ff.3 5) especially the Goulden Lyon of Flushing, a Dutch West India Company ship that had given the English a lot of trouble. The reason for the charges against Holmes was that his success exceeded even the most unreasonable expectations, and that he was, diplomatically, a convenient scapegoat (a fact of which he seems to have been aware). In sight of the Dutch base at Gorée he took the West Indiaman Brill on 27 December 1663. Stirring up the Portuguese, Africans, and even such Dutch merchants as had a grudge against the WIC, he sank 2 ships and captured 2 others under the guns of Gorée (22 January 1664), and the next day took possession of the fort itself. On 28 March, in a tactically cunning action, he took Goulden Lyon meanwhile named Walcheren (taken into the Royal Navy as a fourth rate). On 10 April, he captured Anta Castle on the Gold Coast and several other small strongholds and ships. But the greatest coup was the capture of the principal Dutch base in West Africa, Cape Coast Castle near El Mina, on 1 May. Contrary to the popular picture, Holmes had no hand in the capture of New Amsterdam. In August, Michiel de Ruyter had clandestinely been sent to undo what Holmes had achieved. De Ruyter recaptured everything Holmes had conquered, except for Cape Coast Castle, which meant that after 1664, the English were on that coast to stay. His return to England was desultory, as he tried to make out the repercussions his actions had evoked in London. Since he commanded navy ships, everything he had taken was not automatically the company's property, but would have to be cleared by Admiralty Courts to be prizes of Holmes and his men. Since Holmes's booty in merchandise was far behind the company's (unreasonable) expectations, he was twice committed to the Tower (9 January and 14 February 1665), where he was interrogated by secretaries of state Henry Bennet and William Morrice. This situation was resolved by the Dutch declaration of 22 February that they would retaliate against British shipping, a direct consequence of the goings on in Africa, that the British conveniently interpreted as a declaration of war.

Екінші голланд соғысы

Бостандыққа шығып, толық кешірім алғаннан кейін бір ай өткен соң Холмс Руперттің ақ (ван) эскадрильясының аға капитаны ретінде 58 зеңбірекке ие үшінші деңгейдегі кеменің командасын қабылдады. Лоустофт шайқасында (3 маусым 1665 ж.) ақтардың контр-адмиралы Роберт Сансум қаза тапқанда, Холмс оның лауазымын талап етті (Руперт қолдады), бірақ Джеймс байрақты өзінің байрақты капитаны Харманға берді. Холмс ашуланып, қызметтен кетті. Одан да жаманы, Холмстің қарсыласы сэр Джеремая Смит флагмандық шенге көтерілді. Бірақ татуласу да алыс емес еді. 1666 жылдың 27 наурызында күшті жаңа үшінші деңгейдегі "Defiance" (64) кемесі Карл II, Джеймс және Руперттің қатысуымен суға түсірілді, Холмс капитан болып тағайындалды және сол күні рыцарь атағын алды. Қызыл эскадрилья құрамында Холмс, голландтықтарды бақылау және француздықтарды тоқтату үшін бөлінгенде, флагмандық шен алды (бұл оны Харманнан – ақтардың артқы адмиралынан – қанағаттандырарлықтай бір қадам жоғары қойды, ғасыр соңында ойға келмейтін тәртіпсіздік). Төрт күндік шайқаста Холмс "тамаша істер жасады" (CSP Dom., 7 маусым 1666), және қызылдардың контр-адмиралы болып бекітілді. Кемесі қатты зардап шегіп, жартылай өртенген және мачтасы сынған "Henry" (72) кемесіне туын көшірді (Харманның кемесі, ол жараланған еді). Бірақ оның қарсыластары сэр Джеремая Смит (көк әмірші) және сэр Эдвард Спрагж (көк әмірші) одан жоғары шен алды. Мұндай кәсіби бәсекелестік реставрация флотының белгісі болды, және Холмс Сент-Джеймс күніндегі шайқасты пайдаланып, сэр Джеремия Смитпен қатал дау-жанжал бастады, оның артқы эскадрильясын Корнелис Тромп талқандады. Офицерлер мен олардың жақтастары арасындағы айыптаулар теңіз әкімшілігіндегі талан-тараж бен соғыстың жүргізілуіне қатысты парламенттік тергеуге әсер етті. 1666 жылдың 9 тамызында Холмс өзінің ең танымал жетістігін жасады, бұл оның бұйрықтарды түсіндіруде дербес шешімдер қабылдауымен сипатталды (Пеппс пен Ковентриге ашу келтіретін). Холмс бес жүз сарбазды Влиленд аралына, төрт жүзін Тершеллинг аралына түсіріп, мүмкіндігінше көп тонап, жоюға бұйрық берілді. Оның орнына Холмс Вли-роудта жатқан сауда кемелеріне отты шабуыл жасап, 150-ге жуық кемені жойды және меннониттердің Батыс Тершеллинг қаласын тонады. Бұл, Холмс жасаған өрт, голланд сауда флотына ағылшыздардың салған ең ауыр соққысы болды, Голландияның соғыс күшін қауіпке тікелей ұшыратты, ағылшыздардың оннан астам жаралысы болмады. Холмс енді үлкен құрметке ие болды. 1667 жылдың басында ол Портсмут пен Уайт аралындағы эскадрильяға қолбасшылық етуге тағайындалды, бұл табысты тағайындама оған эскадрильяның бір сыйлығын жеке капер ретінде алуға мүмкіндік берді. 1667 жылдың сәуір айында ол 2-ші жаяу гвардия полкіне капитан болып тағайындалды, бірақ 1670 жылға дейін қызметтен кетті. 1666 жылдың желтоқсанында Пеппс Холмс тыныштық орнату үшін флотты қоюға қарсылық танытқаны туралы пікір білдірді. Холмс голландтық шабуыл қаупін сезінді, ол 1667 жылдың 10 маусымында Михель де Руйтердің Медуэйге шабуыл жасауымен іске асты, ол Медуэйдегі көптеген кемелерді өрттеді (қоймада сақталған) және "Royal Charles" кемесін басып алды. Сол жылғы науқан аяқталғаннан кейін Парламент теңіз әкімшілігіне қызығушылығы күшейді, бұл Пеппс пен Ковентриге қиындық тудырды. Руперт пен Альбемарл, көптеген теңіз офицерлері сияқты, әсіресе кавалерлер мен джентльмендер, әкімшілердің оларға жасаған қатыгездігіне ұзақ уақыттан бері наразы болды. Олар өз кезегінде офицерлерді мақтаншыл және тәртіпсіз деп тапты. Енді бас қолбасшылар мен олардың жақтастары, сэр Фрешевилл Холлс, Холмс және басқалар, Медуэй апатынан кейін кері соққы беруі мүмкін. Сонымен қатар, Холмс 1666/1667 жылдың қысында сэр Джеремая Смитпен дауды қайта жандандырды (мүмкін тіпті онымен дуэльге шықты), ол тек 1668 жылдың желтоқсанында сэр Уильям Пенннің теңіз кеңесіне орын алған кезде ғана аяқталды (ол Холмс оның орнына келеді деп үміттенген). Бейбітшілік орнағаннан кейін Холмс Уайт аралындағы билігін күшейтіп, Лорд Кольпеперден губернаторлық лауазымын сатып алды. Бұл оны сол жердегі қорғанысқа (Сандаун, Кэрисбрук және Ярмут қамалдары) жауапты етті, сонымен қатар Уайт аралы, Ньюпорт және Гэмпширдің өте табысты вице-адмиралдығына қол жеткізуге мүмкіндік берді, барлық алынған сыйлықтардың үштен екісі оған тиесілі болды. Сонымен қатар, 1669 жылдың қазанында ол Винчестер үшін Парламент депутаты болып сайланды, әдетте Парламентте Тақты қолдады.

Barely a month after his release and full pardon, Holmes assumed command of , a third rate of 58 guns, the senior captain of Rupert's white (van) squadron. When at the battle of Lowestoft (3 June 1665) the rear admiral of the white, Robert Sansum, was killed, Holmes claimed his post (which Rupert endorsed), but James gave the flag to his own flag captain, Harman. Holmes lost his temper and resigned his commission. Even worse, Holmes's rival Sir Jeremiah Smith was promoted to flag rank. But reconciliation was, again, not far away. On 27 March 1666, the powerful new third rate Defiance (64) was launched in the presence of Charles II, James and Rupert, Holmes having been appointed captain and being knighted on the occasion. Part of the red squadron, Holmes was finally given acting flag rank when the fleet was divided to shadow the Dutch and simultaneously intercept the French (which put him, satisfyingly, one step above Harman, rear admiral of the white a slighting of the principle of seniority which would have been unthinkable at the end of the century). During the murderous Four Days Battle, Holmes was reported to have "done wonders" (CSP Dom., 7 June 1666), and was confirmed as rear admiral of the red, his ship having received such a battering that he transferred his flag to the partially burnt and dismasted Henry (72), Harman's ship, who had been wounded. But again, his rivals Sir Jeremiah Smith (made admiral of the blue) and Sir Edward Spragge (vice admiral of the blue) were promoted above him. These professional rivalries were a hallmark of the restoration navy, and Holmes used the conduct of the St James' Day Fight, to start a bitter quarrel with Sir Jeremiah Smith, whose rear squadron had been routed by Cornelis Tromp. The recriminations between the officers and their respective factions played a role in the subsequent Parliamentary investigation over embezzlement in the naval administration and the conduct of the war. On 9 August 1666, Holmes achieved his best known feat, characteristically (and, to Pepys and Coventry, exasperatingly) using his own judgement in interpreting his orders. Holmes was to land five hundred men on the island of Vlieland and four hundred on Terschelling and loot and destroy as much as possible. Instead of this, Holmes executed a fireship attack on the mass of merchantmen lying in Vlie Road, destroying some 150 ships, and sacked the Mennonite town of West Terschelling. This, Holmes's Bonfire, was the heaviest blow the English ever dealt Dutch merchant shipping, severely endangering the Netherlands' war effort, at the cost of no more than twelve English casualties. Holmes now was in high favour. Early in 1667 he was appointed to command a squadron based in Portsmouth and the Isle of Wight, a lucrative appointment that even enabled him to fit one of the squadron's prizes as a privateer. In April 1667, he was commissioned a captain in the 2nd Regiment of Foot Guards, which he resigned before 1670. As early as December 1666, Pepys had commented on Holmes's stubborn opposition to the laying up of the fleet in expectation of peace. Holmes was alive to the danger of a Dutch assault which duly came on 10 June 1667, when Michiel de Ruyter during the Raid on the Medway entered the Medway, burned a large part of the fleet in ordinary (i. e. laid up) at Chatham and hijacked Royal Charles. After that year's campaign had ended, Parliament's interest in naval administration intensified, much to Pepys's and Coventry's distress. Rupert and Albemarle, like most naval officers, especially of the Cavalier and gentleman sort, had long been unhappy with the off hand treatment they received from the administrators. These, in turn, found the officers arrogant and unruly. Now the commanders in chief and their clients, Sir Frescheville Holles, Holmes and others, might strike back, especially after the Medway disaster. In addition, Holmes, in the winter of 1666/1667, had revived the quarrel with Sir Jeremiah Smith (possibly even fighting a duel with him), which only ended when the latter took Sir William Penn's place on the Navy Board (which again Holmes had hoped would be his) in December 1668. After peace was concluded, Holmes intensified his hold in the Isle of Wight by buying the governorship from Lord Colepeper. This put him in responsibility of the defences there (Sandown, Carisbrooke and Yarmouth Castles), but also gave him access to the very lucrative vice admiralty of the Isle of Wight, Newport and Hampshire, with two thirds of the value of all prizes taken there due to him. In addition, in October 1669, he was elected Member of Parliament for Winchester, generally supporting the Crown in Parliament.

Үшінші голланд соғысы

Голландияны тағы бір соғысқа ұйытқысы келген дайындықтардың бірі – Холмсты Портсмуттегі жоғары офицер етіп тағайындау болды, ол күшті эскадрильямен және 90 зеңбіректі "Сент-Майкл" флагманымен басқарды. Холмс дереу ағылшын порттарын шетелдік тулармен пайдаланып, көптеген голланд кемелерін басып алуға шақыру жасады, бірақ үкімет мүмкіндік кеткенше кешіктіріп отырды. 1672 жылдың 23 наурызында ол, соңғы ақырда, үйге қайтып келе жатқан голланд Смирна конвойына шабуыл жасауға рұқсат алды. Екі күн бойы ағылшын эскадрильясы қаруланған сауда кемелерімен және олардың сүйемелдеушілерімен нағыз шайқасқа түсті, алған пайдасына қарағанда үлкен шығынға ұшырады – жарты ондай жүлделік кеме, олардың тек біреуі бай Смирна кемелерінің бірі болған сияқты. Кездейсоқ, сэр Эдвард Спрадждің эскадрильясы, Жерорта теңізінен қайтып келе жатып, шайқасқа тікелей кіріспес бұрын оқиға орнынан өтті. Белгісіз себептермен Спраджг шабуылға қосылмады, сондай-ақ Холмс оны шақырмады, бұл жаңа өзара күдіктерге әкелді. Бірнеше күннен кейін соғыс жарияланды және тулар табысталды. Холмс бірде-бір ту алмады, бұл француз флотынан құралған ақ эскадрильяның орналасу санының шектеулі болуымен байланысты болуы мүмкін. Сәйкесінше, Холмс Солебей шайқасында Йорк герцогының эскадрильясында қарапайым капитан ретінде шайқасты. Де Рюйтердің естелігіндегі ең қатал шайқас Холмстың достары Холлс пен Сэндвичтің өмірін қиды, ал Лорд-Адмиралды екі рет туын Принцтен Холмстың "Сент-Майкл" кемесіне және одан Лондонға көшіруге мәжбүр етті. Сэндвич қайтыс болғаннан кейін жаңа флаг-офицер тағайындалуға тиіс болды, бірақ Холмстың заңды талаптары тағы да ескерілмеді – соңғы рет. 1672 жылғы науқан аяқталғаннан кейін Холмс, жаңа бас қолбасшы, оның адал досы Принц Руперттің үнемі араласуына қарамастан, басқа да команданы алмады. Әрине, корольдің өзі оны қайтадан жұмысқа алуға ниеті болмаған. Холмстың теңіз мансабы өте күрт аяқталды.

Among the preparations for provoking the Dutch into yet another war, was the appointment of Holmes as senior officer in Portsmouth, commanding a powerful squadron and the flagship St Michael, a first rate of 90 guns. Holmes immediately pressed for the capture of a large number of Dutch ships, using English harbours under foreign colours; but the government procrastinated until the opportunity was gone. On 23 March 1672, he finally got permission to attack the homeward bound Dutch Smyrna convoy. For two days, the English squadron fought a veritable battle with the armed merchantmen and their escorts, suffering damage out of proportion to their gains, half a dozen prizes only one of which seems to have been one of the rich Smyrna ships. Accidentally, Sir Edward Spragge's squadron, returning from the Mediterranean, had passed the scene immediately before the engagement. For unknown reasons, Spragge did not join the attack nor was invited by Holmes to do so, which gave rise to new mutual suspicions. A few days after the fight war was declared and flags handed out. Holmes did not receive one, which may have had to do with the limited number of posts available due to the white squadron this time consisting of the French fleet. Accordingly, Holmes fought in the ensuing Battle of Solebay as a mere captain in the Duke of York's squadron. The battle, the fiercest in De Ruyter's memory, claimed the lives of Holmes's friends Holles and Sandwich, and forced the Lord High Admiral to transfer his flag twice, from Prince to Holmes's St Michael and from that to London. With Sandwich dead, a new flag officer had to be appointed, but Holmes's legitimate claims were again disregarded for the last time. After the end of the 1672 campaign, Holmes did not get another command, notwithstanding the constant intercession on his behalf of the new commander in chief, his stout friend Prince Rupert. Obviously, the King himself had no desire to re employ him. Holmes's naval career had very abruptly ended.

"Зейнетақы"дағы өмір

Ол Холмсқа өзінің флотында қызмет етуге рұқсат бермегенмен, король Холмсқа сыйлықтар, Саутгемптон графтығындағы жерлерді, Уайт аралы мен Уэльсті жалға беруді жалғастырды, сондай-ақ Галвей және Мейо графтықтарындағы тартылып алынған жерлерді берді. Ол Лондон, Виндзор маңындағы Энглфилд Грин, Бат қалаларында үйлерге ие болды және, әрине, Ярмутта губернаторға лайық жайлы тұрды. «Зейнеткерлікте» өткізген уақытының көп бөлігін Холмс Уайт аралының қамалдары мен бекіністерін қайта жаңартуға, сондай-ақ парламент сайлауларын басқаруға жұмсады, осы арқылы үкіметтік кандидаттардың сайлануын қамтамасыз етті. Ол 1679–1681 жылдардағы Парламенттің «Шығару туралы» заң жобасын қабылдаған сессияларына қатыспады, ал 1682 жылы Монмут герцогынан келген үнқатысты ұсынғаны үшін II Карлдың қатты наразылығына ұшырады. Холмсқа қарсы сот отырысы дайындалды, сонымен қатар губернаторлық лауазымын Графтон герцогіне беру туралы жарлық жасалды, бірақ Холмс қудалаудан құтылуға немесе өзін ақтауға қол жеткізді, себебі ол өмірінің соңына дейін губернатор болып қалды. Өмір бойы қызмет еткен корольдік бауырларының адал қолдаушысы болған Холмс неліктен Монмутпен байланысқа түскені белгісіз. Бұл мәселенің түбінде Ньютаун мен Ярмут округтерінде Холмс ағасы Джонмен бірге отырған көлеңкелі ирланд қаржыгері Лемуэль Кингдон болуы мүмкін. 1687 жылдың 21 тамызында мемлекеттік хатшы Сандерленд Холмсты Батыс Үндістанның қаскөйлеріне қарсы күресу үшін эскадрильяға қолбасшылық етуге тапсырған комиссияға қол қойды, бірақ ол шын мәнінде қолбасшылыққа ие болды ма, күмәнді. Смирна конвойымен болған шайқаста алған жарасынан кейін оның денсаулығы нашарлай бастады, ал 1687 жылдың қыркүйегінде оның орнына экспедицияны сэр Джон Нарборо басқарды. Холмс енді голландтардың басып кіруіне қарсы қорғаныс дайындаумен айналысты. 1688 жылдың 4 қарашасында басқыншылық флотының бес теңізшісі Уайт аралына азық-түлік сатып алу үшін түсіп, жергілікті тұрғындармен жылы қабылданды. Ағылшын флоты Бичи-Хед маңында тоқтағанда, ал III Уильям күштерін Торбейге түсіргенде, Холмс өзінің бүлікші жасақтарымен күресті. Джеймс 11 желтоқсанда астанасынан қашып кетті (парламент оның тақтан бас тартқаны ретінде қарады), ал бір күннен кейін бас қолбасшы лорд Дартмут, сэр Джордж Легг флоты III Уильямға өткізілді, бірақ Холмс 17 желтоқсанда ғана капитуляциялады. Ол Уайт аралының губернаторы қызметін жалғастырды, бірақ кейде якобиттермен құлықты болумен күдіктелді. Бірақ Джеймс II-ні құлатуға қарсы болған оның наразылығы әскери маманның адалдығынан туындады, ал парламентте III Уильям мен Мэридің билікке келуіне қарсы дауысы жеңілгеннен кейін, ол оларға Стюарттарға қызмет еткендей адал болды. Денсаулығы нашарлап, жылына көбірек уақытын Бат қаласында өткізуге мәжбүр болса да, 1690 және 1692 жылдары француз шабуылдарының қатері оны қызметіне бұрынғыдай жылдам оралуға мәжбүр етті.

Although he would not let him serve in his fleet any longer, the King continued to lavish gifts upon Holmes, rents in Co. Southampton, the Isle of Wight and Wales and forfeited lands in counties Galway and Mayo. He possessed houses in London, Englefield Green near Windsor, Bath, and of course an establishment worthy of a governor in Yarmouth. Most of his time in "retirement", Holmes spent in rebuilding the Isle of Wight's castles and managing parliamentary elections to ensure the return of government candidates. He himself did not run for the Exclusion Bill Parliaments of 1679–1681, and in 1682 he incurred the severest displeasure of Charles II for presenting an address from the Duke of Monmouth. A court martial was prepared together with a warrant to transfer the governorship to the Duke of Grafton, but Holmes either managed to avert prosecution or acquitted himself, for he remained governor until his death. A stout supporter of his lifelong employers, the royal brothers, it is unclear why Holmes should have associated with Monmouth; at the centre of the question may lie the shady Irish financier Lemuel Kingdon, who sat for Newtown and Yarmouth together with Holmes's brother, John. On 21 August 1687, secretary of state Sunderland signed a commission that put Holmes in command of a squadron to suppress the buccaneers of the West Indies, but it is doubtful whether he ever actually took command. Since the wound received during the clash with the Smyrna Convoy, his health was steadily deteriorating, and an expedition that sailed in September 1687 was commanded by Sir John Narborough in his stead. Holmes was now busy preparing the defence against Dutch invasion. On 4 November 1688, five sailors of the invasion fleet landed on the Isle of Wight to buy provisions, being welcomed by the population. While the English fleet lay becalmed off Beachy Head and William III landed his forces at Torbay, Holmes wrestled with his mutinous militia. While James had fled his capital on 11 December (an action Parliament took as his relinquishing the throne) and one day later, the commander in chief, Sir George Legge, Lord Dartmouth brought the fleet over to William, it was not before 17 December that Holmes surrendered. He continued as governor of the Isle of Wight, although he was occasionally suspected of Jacobite conspiracy. But such reservations as he had against the overthrow of James II stemmed from the loyalty of a military professional, and after his vote in parliament against the accession of William and Mary was defeated, he served them with the same determination as he had the Stuart kings. Although his health was now rapidly giving out and he had to spend more and more time of the year in Bath, the threat of French invasions in 1690 and 1692 made him hurry back to his post as swiftly as ever.

Отбасы

Холмс 18 қараша 1692 жылы қайтыс болды, артында бір заңды емес қызы және мұрагері Мэри Холмс (1678 жылы туған) қалды. Оның анасы Грейс Хук болған деп саналады, ол әйгілі ғалым Роберт Хуктің қызының қызы. Әкесінің тілегі бойынша Мэри Генри Холмсқа тұрмысқа шықты, ол оның үлкен ағасы, Килмаллоктан полковник Томас Холмстың ұлы. Оның ұлы Томас кейін 1760 жылы Килмаллоктың лорды Холмс атағын алып, отбасы үшін ақсүйектік дәрежеге жетті. Холмстің кіші інісі, сэр Джон Холмс, беделді және тәжірибелі теңіз капитаны болды, ол көп жылдар бойы әйгілі ағасымен бірге қызмет етіп, Канал флотына (1677–1679) қолбасшылық еткен.