Кіріспе

1428–1471 жылдардағы Шайбанид мемлекеті, Бұхара хандығының алдындағы мемлекет.

Өзбек хандығы (түрік/қыпшақ: ), сондай-ақ Әбулхайыр хандығы (түрік/қыпшақ: ) – Бұхара хандығының алдында құрылған Шайбанид мемлекеті. Қысқа ғана өмір сүрген кезеңінде Өзбек хандығы Орталық Азиядағы ең беделді мемлекет болып, қазіргі Өзбекстанның көп бөлігін, Қазақстан мен Түрікменстанның үлкен бөлігін, сондай-ақ Ресейдің оңтүстік аймақтарын биледі. Бұл – Шайбанидтердің бір тармағы Әбулхаридтердің алғашқы мемлекеті.

Этимология

Әбул Хайр ханның әулеті мен оның ұрпақтары оның есімімен аталады, ал олар билеген мемлекеттер Әбулхаридтер деп танылады, мысалы Бұхара хандығындағыдай. Оларды Шайбанидтер деп те атауға болады, алайда бұл көбінесе жалпылама атау, себебі Хорезмнің Арабшахидтері деп белгілі болған қарсылас әулет те Шайбанидтер еді, бірақ Әбулхаридтер емес.

Әбул-Хайр ханнан бұрын

Бату ханның інісі Шибаннан бастап, Шайбанидтер мен олардың ұрпақтары Шибанға Бату берген көптеген тайпалардың жерлері мен билігін иеленді. Бұл жерлерге Оралдың шығысындағы Алтын Орданың иеліктері және Сырдария өзенінің солтүстігіндегі аймақтар кірді. Алтын Ордадағы орталық билік шығыста тез әлсіреп, Ноғай Ордасы және Сібір хандығы сияқты тәуелсіз мемлекеттер пайда болды.

Әбул-Хайр Хан

1412 жылы Әбу'л Хайр дүниеге келген кезде Шибан улусы бөлініп кетті. Осы кезде Алтын Орданың шығыс бөлігі (Көк Орда) Алтын Орда хандары мен таққа талапкерлерінің толық бақылауынан шығып, әсіресе 1427 жылы Барақ хан қаза болғаннан кейін одан да бетер күйзеліске түсті. Әбу'л Хайр 1427 жылы болған шайқаста тұтқынға алынып, 1428 жылы босатылды. Өзбектердің сол кездегі ханы және Алтын Орда тағына үміткер Барақ ханның қайтысынан кейін, Тимурид империясының басшысы Улуғбек, Әбу'л Хайрға хан титулын беруді құпия түрде ұйымдастырды. Ол өзінің билігін Сибірдегі тайпаларды біріктіруден бастады, астанасын Чимги-Тураға (қазіргі Тюмень) орналастырды. Ол 1419-1423 жылдар аралығында Алтын Орданың бұрынғы ханы Хажжи Мұхаммедті тақтан түсіріп, бүкіл аймақты Шайбанидтердің бақылауына алды. Сол кезде Әбулхайыр хан Дашт-и-Кыпшақта толық билік жүргізді. Ол Жүжі сұлтандарымен соғысқа қатысты, ал Джани Бег хан мен Қарай хан одан қашып Моғолстанға синып кетті. Исан Буға хан оларды зор құрметпен қарсы алып, Моғолстанның батыс шебінде, Чу өзеніне жақын орналасқан Кузи Башиді оларға берді, онда олар тыныш өмір сүрді. Әбулхайыр ханның қайтысынан кейін өзбектердің улусы шатаққа түсіп, араларында үздірілмейтін қақтығыстар басталды. Көпшілігі Қарай хан мен Джани Бег ханның жағына қосылды. Олардың саны шамамен 200 мың адамды құрады және «өзбек қазақтары» деген атқа ие болды. Қазақ сұлтандары 870 жылы (1465-1466 ж.) билік құра бастады (бірақ Алла біледі), және 940 жылға дейін (1533-1534 ж.т.) Өзбекстанның көп бөлігінде абсолютті билікке ие болды.

Әбу'л-Хайр ханның және оның мұрагерлерінің өлімі

1468-1470 жылдары Әбул Хайр хан бірнеше ұлымен бірге қазақтармен шайқаста қаза тапты. Шейх Хайдар, сондай-ақ Барудж Оғлан деп те аталған (кейбір деректер оларды бір адам немесе әртүрлі адамдар деп көрсетеді), Әбул Хайрдың үлкен ұлы болды және оның орнына келді. Шейх Хайдардың билеуі қысқа ғана болды және бәсекелес хан Ибақпен болған қақтығыстар нәтижесінде аяқталды. Мұхаммед Шайбани 1510 жылы Марв шайқасында Шах Исмаил басқарған Сафавилерден қаза тауып, оның бас сүйегінен әшекейлі тостаған жасалды.