Кіріспе
Италия жазушысы, ақыны және драматургі Сильвио Пеллико (24 маусым 1789 – 31 қаңтар 1854) – итальян жазушысы, ақыны, драматургы және Италия бірігуіне белсенді қатысқан патриот.
Silvio Pellico (ˈsilvjo ˈpɛlliko; 24 June 1789 – 31 January 1854) was an Italian writer, poet, dramatist and patriot active in the Italian unification.
Өмірбаян
Сильвио Пеллико Салуццода (Пьемонт) дүниеге келді. Өмірінің алғашқы кезеңін Пинероло мен Турин қалаларында Манавелла есімді діни қызметкердің оқуымен өткізді. Он жасында Оссиан поэмаларының аудармасынан шабыттанған трагедия жазды. Егіз қарындасы Розинаның Лиондағы туысымен үйленуіне орай, ол сол қалаға қоныс аударып, төрт жыл бойы француз әдебиетін зерттеуге берілді. 1810 жылы Миланға оралып, қазіргі Scuola Militare Teulié аталған Collegio degli Orfani Militari колледжінде француз тілінен сабақ берді. Оның абыройлы әйелдің өмірі мен өлімі туралы «Франческа да Римини» трагедиясы 1818 жылы Милан қаласында Карлотта Маркионни қойғанда сәтті болды. Оның жарық көргенінен кейін «Эвфемио да Мессина» трагедиясы да басылып шықты, бірақ соңғысының қойылымына тыйым салынды. Пеллико сол уақытта граф Бриштің бақытсыз ұлына, содан кейін граф Порро Ламбертенгидің екі ұлына тәрбиеші болып жұмыс істеді. Ол австриялық басқыншылықты білім беру арқылы әлсіретуге талпынды. 1818 жылы «The Conciliatore» журналы жарық көрді. Порро мен Конфалониери графтарының маңына жиналған әдебиеттің ықпалды өкілдерінің арасында Пеллико қабілетті хатшы болып, журналдың жауапкершілігінің көп бөлігі оның үстіне жүктелді. Алайда, газет австриялық шенеуніктердің цензурасымен бір жыл ғана жарық көрді, ал қоғамның өзі үкімет тарапынан таратылды. 1820 жылдың қазан айында Пеллико карбонаришілікпен айыпталып тұтқындалды және Санта-Маргарита түрмесіне жеткізілді. 1821 жылдың ақпанында Венециядағы Пьомбиге ауысқаннан кейін ол бірнеше «Cantiche» және «Эстер д'Энгадди» мен «Игиници д'Асти» трагедияларын жазды. 1822 жылдың ақпанында оған өлім жазасы берілді, бірақ ол ақырында он бес жылға қамауға ауыстырылды. Келесі сәуірде ол Брюньдегі (қазіргі Брно) Спилберг түрмесіне жіберілді, ол Удин және Любляна арқылы жеткізілді. Түрмеде отырған кезінде оның басты жұмысы «Леониеро да Дертона» трагедиясы болды, оны сақтау үшін ол естелігіне сүйенуге мәжбүр болды. 1830 жылы босатылғаннан кейін ол түрмеде жазған шығармаларын жариялай бастады, оның «Эстері» 1831 жылы Туринде қойылды, бірақ дереу тыйым салынды. 1832 жылы оның «Гисмонда да Мендрисио», «Эродиада» және «Леониеро» шығармалары «Tre nuove tragedie» деген атпен жарық көрді, ал сол жылы оған еуропалық атақ әкелген «Түрмеlerim» атты еңбегі жарық көрді. Соңғысы оған Турин түрмелерін реформалаушы маркиза Джульетта Колбер де Баролоның достығын сыйлады және 1834 жылы ол одан жыл сайын 1200 франк зейнетақы алды. Оның «Томмазо Моро» трагедиясы 1833 жылы жарық көрді, ал ең маңызды кейінгі басылымы 1837 жылы «Opere inedite» болды. 1838 жылы ата-анасы қайтыс болғаннан кейін ол Каса Баролоға қабылданды, ол қайтыс болғанға дейін маркизаға қайырымдылық шараларында көмектесіп, негізінен діни тақырыптарда жазды. Бұл шығармалардың ең танымалдары – «Dei doveri degli uomini», оның сыншыл пікірінен гөрі, оның діни сеніміне құрмет көрсететін қарапайым нақыл сөздер жинағы. Маркизаның өлімінен кейін Пелликоның өмірбаяны итальян және ағылшын тілдерінде жарық көрді. 1854 жылы Туринде қайтыс болды. Ол Туриндегі Кампозантода жерленген. XIX ғасырдың аяғындағы ағылшын романы жазушысы Джордж Гиссинг 1888 жылдың қараша айында Неапольде болған кезде итальян тілінде бұл шығарманы оқыды. «Түрмеlerim» Австрияның басып алуына қарсы Италияның бірігуіне үлкен үлес қосты. Бұл шығарма Пелликоның өмірінде барлық еуропалық тілдерге аударылды.