Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фламанд суретшісі (1584–1669)
Flemish painter (1584–1669)
Гаспар де Крейер немесе Жаспер де Крейер (18 қараша 1584 – 27 қаңтар 1669) – Контрреформация дәуірінде көптеген алтарьдық суреттер мен портреттерімен танымал фламанд суретшісі. Ол Оңтүстік Нидерландтардың билеушілерінің сарай суретшісі болды және Фландрияның ірі қалаларында жұмыс істей отырып, Рубенс стилін таратуға үлкен үлес қосты.
Gaspar de Crayer or Jasper de Crayer (18 November 1584 – 27 January 1669) was a Flemish painter known for his many Counter Reformation altarpieces and portraits. He was a court painter to the governors of the Southern Netherlands and worked in the principal cities of Flanders where he helped spread the Rubens style.
Өмір
Гаспар де Крейер Антверпенде сәндік суретші, иллюминатор және өнер сатушы Гаспар де Крейердің үлкен ұлы ретінде дүниеге келді. Оның анасы Кристина ван Абшовен немесе Апшовен сол кезде біршама даңққа ие болған, бірақ қазір оның еңбектері көбінесе белгісіз суретшілер отбасынан тегін алған. Антверпенде қалудың орнына, ол Брюссельде мүмкіндік іздеді. Ол Испаниялық Нидерландының губернаторлары Альберт VII, Австрияның эрцгерцогы және Изабелла Клара Евгенияның сарай суретшісі Рафаэль Коксиден оқыған деп саналады. 1607 жылы ол Брюссельдегі Киелі Лука гильдиясының шебері атанды. 1611-1616 жылдары Гильдияның деканы болды және 1626-1627 жылдары Брюссель қалалық кеңесінің мүшесі болды. 1664 жылға дейін Брюссельде тұрды. Ол Брюссельдегі жетекші топтардың мүшелерінің портреттерін, сондай-ақ Фландрияда және Германия мен Испанияны қоса алғанда, шетелдегі шіркеулер үшін көптеген алтарьлық суреттер жасаған үлкен шеберхананы басқарды. 1647 жылы ол голланд сәулетшісі Якоб ван Кампеннен Гаагадағы штатгальтер Фредерик Генридің сарайы Huis ten Bosch-ты безендіруге көмектесу туралы тапсырма алды. Де Крейер испантардан да тапсырыс алды, олардың ең ірісі – кем дегенде 17 қасиеттінің суреті, мүмкін, Бургостағы Святой Франциск монастырі үшін арналған. Тағы бір маңызды шетелдік демеушісі – неміс католик билеушісі Максимилиан Виллибальд Вальдбург Вольфэгг, ол үшін де Крейер 1658 және 1666 жылдар аралығында Пфальцтағы шіркеулер үшін бірнеше үлкен алтарьлық суреттер жасады. Брюссельде жоғары әлеуметтік мәртебеге ие болған кезде де, де Крейер туған қаласы Антверпенмен байланысын үзбеді. Ол әсіресе өнер сатушы Маттиж Муссонмен (шамамен 1600-78) дос және серіктес болды, ол сондай-ақ оның қамқоршысы болды және оған тапсырыстарды ұйымдастырды. 1613 жылдың 17 ақпанында Катарина Янссенге үйленді. Ол Гент қаласында тұрақты түрде жұмыс істеді, онда алтарьлық суреттер жасады. Ол бұрын Гентте беделді болған: 1620 жылға дейін ол қаланың әртүрлі діни және әлеуметтік мекемелері үшін тұрақты түрде тапсырыстар орындап келді және 1635 жылы кардинал Инфанте Фердинандтың Гентке кіруі үшін монументалды безендірулерді орындауда маңызды рөл атқарды. 1664 жылы ол осы қалаға көшіп келді және өмірінің соңғы бес жылын сонда өткізді. Жасы үлкен болса да, ол көптеген маңызды алтарьлық суреттерге тапсырыс алды. Гентте жасалған көптеген суреттердің ішінде Сент-Блас шейіттігі және Сент-Баво соборындағы еңбектері ерекше көзге түседі. Өзінің үлкен шеберханасында де Крейер 1610 және 1661 жылдар аралығында көптеген шәкірттерді оқытты, олардың ішінде Ян ван Клев (III), Ансельм ван Хелле және Франсуа Моннавилл болды. Гаспар де Крейер 1669 жылдың 27 қаңтарында Гент қаласында қайтыс болды.
Gaspar de Crayer was born in Antwerp as the son of Gaspard de Crayer the Elder, a decorative painter, illuminator and art dealer. His mother Christina van Abshoven or Apshoven descended from a family of painters who at the time enjoyed some fame, but whose work is barely known now. Rather than stay in Antwerp, he looked for opportunity in the capital Brussels. He is believed to have studied under Raphael Coxie, the court painter of the governors of the Spanish Netherlands Albert VII, Archduke of Austria and Isabella Clara Eugenia. He became a master in the Brussels Guild of Saint Luke in 1607. He was a dean of the Guild from 1611 to 1616 and was a member of the Brussels city council in 1626–1627. He remained in Brussels until 1664. He operated a large workshop which produced portraits of members of the leading classes in Brussels as well as a large number of altarpieces for churches in Flanders and abroad including Germany and Spain. He also received in 1647 a commission from Dutch architect Jacob van Campen to assist in the decoration of Huis ten Bosch, the palace of stadtholder Frederick Henry in The Hague. De Crayer also completed commissions for Spanish patrons, the largest of which was a commission for at least 17 images of saints, possibly destined for the Monastery of St Francis in Burgos. Another important foreign patron was the German Catholic ruler Maximilian Willibald of Waldburg Wolfegg, for whom de Crayer executed several large altarpieces for the churches in the Palatinate between 1658 and 1666. Even while he gained a high social position in Brussels, de Crayer did not lose contact with his hometown Antwerp. He was in particular a friend and business associate of the art dealer Matthijs Musson (c. 1600–78), who was also his patron and arranged commissions for him. He married Catharina Janssens on 17 February 1613. He worked regularly in Ghent where he produced altarpieces. He had previously established a reputation in Ghent: before 1620 he had regularly completed commissions for various religious and secular institutions of the city and he been given an important role in the execution of the monumental decorations for the Joyous Entry into Ghent of Cardinal Infante Ferdinand of Austria in 1635. In 1664 he finally moved to this city where he spent the last five years of his life. In spite of his age, he received numerous important orders for altarpieces. Among the numerous paintings made in Ghent stand out the Martyrdom of St. Blas and the works that are in the Saint Bavo's Cathedral. In his large workshop de Crayer trained between 1610 and 1661 a large number of pupils, including presumably Jan van Cleve (III), Anselm van Hulle and François Monnaville. Gaspar de Crayer died on 27 January 1669 in Ghent.
Жұмыс
Гаспар де Крейер негізінен элитаның портреттерін және жергілікті және шетелдік шіркеулер үшін Контрреформацияның алтарьлық суреттерін салған. Оның ерте туындылары 16 ғасыр дәстүріндегі Антверпендік Мартен де Вос және Брюссельдік Хендрик де Клерк сияқты суретшілердің манерлі стильдегі жұмыстарын еске алады. Бұл стильге тән ерекшелік – табиғи емес перспектива және алдыңғы планға тығыз орналасқан, биік бойлы адамдар бейнесі. 1618 жылдан бастап ол Рубенстің ықпалына ілеседі. Рубенстен мотивтерді қарызға алу деңгейі оның Рубенс шеберханасымен қандай да бір шарттасқан болуын көрсетеді, себебі ол тек сонда ғана кейбір үлгілерді көре алған. Бұл ықпал фигуралардың монументалды бейнеленуінде және тепе-теңдік композицияларда байқалады. 1630 жылға дейін де Крейер Рубенстің классицизм дәуірінің стилін ұстанды. "Иовты қорлау" (1619, Тулузадағы Огюстен мұражайы) осы стильдің бір мысалы. 1630 жылдан кейін оның туындыларына Энтони ван Дейктің ықпалы күшейді, оның діни сюжеттерді эмоционалды интерпретациясы оның сезімталдығына сай келді. Оның жұмысы идеялық тұрғыдан сергелеп, динамикалық бола бастады. Ван Дейктің туындылары да оған әсер етті, әсіресе кейінгі жұмыстарында пафос сезімі орын алды. 1638 мен 1648 жылдар аралығында де Крейердің композициялары ашық түстерге ие болды, ал оның кейіпкерлері жұмсақ және лирикалық көріне бастады. Бұл Рубенстің кейінгі туындыларының ықпалынан болуы мүмкін. Оның жұмыстарында 16 ғасырдың венециялық шеберлерінің, әсіресе Тициан мен Паоло Веронезе өнерінің іздері де көрінеді. Де Крейер Италияға ешқашан бармаған, ол олардың туындыларын негізінен Агостино Карраччидің гравюралары арқылы білген. 1650 және 1660 жылдары де Крейердің өнері эмоционалдық тұрғыдан толығымен жаңарып, сурет кеңістігінде әртүрлі жазықтықта орналасқан көптеген кейіпкерлерді бейнелеу арқылы драмалық сипатқа ие болды. Соңғы кезеңде оның шеберханасында жасалған көптеген жұмыстар пайда болды және оның бай және жылы палитрасы бірте-бірте сөйіліп, бозғылт түске енді.
Gaspar de Crayer mainly painted portraits of the elite and Counter Reformation altarpieces for local and foreign churches. His early work is in the trend of the 16th century tradition of artists such as Maerten de Vos of Antwerp and Hendrik de Clerck of Brussels who worked in a late Mannerist style. Typical for this style is the unnatural perspective and the crowding of long wooden figures in the foreground. From 1618 he came under the influence of Rubens. The level of borrowing of motifs from Rubens suggests that he had some form of contract with the workshop of Rubens since he could only have seen some models there. The influence is shown in a more monumental rendering of figures in more balanced compositions. Until 1630, de Crayer followed the style of Rubens' Classicist period. The work Mocking of Job (1619, Musée des Augustins, Toulouse) is an example of this style. After 1630 his work was more influenced by Anthony van Dyck, whose emotionally charged interpretation of religious subjects appealed to his sensibility. His work became more dynamic in conception. He also was influenced by van Dyck's work, which especially in his later work lapsed into pathos. Between 1638 and 1648 de Crayer's compositions displayed a lighter tonality and his figures became softer and more sentimental in appearance. This may have been under the influence of the later work of Rubens. His work also showed a trace of the Venetian 16th century masters, in particular the art of Titian and Paolo Veronese. De Crayer, however, never visited Italy and he mainly knew the work through the prints of Agostino Carracci. In the 1650s and 1660s, de Crayer's art became more emotionally loaded and more dramatic through the deployment of a relatively large number of figures at various planes within the picture space. In the last period, a lot of work produced by his workshop surfaced and his rich and warm palette became increasingly dull.