Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1852–1935 жылдардағы ағылшын композиторы, дирижері және пианиношы Сэр Фредерик Хаймен Коуэн (29 қаңтар 1852 – 6 қазан 1935) – ағылшын композиторы, дирижері және пианиношы.
English composer, conductor and pianist (1852–1935)
Sir Frederic Hymen Cowen (29 January 1852 – 6 October 1935), was an English composer, conductor and pianist.
Ерте жылдары және музыкалық білім
Коуэн 90 Дюк-стрит, Кингстон, Ямайка қаласында Фредерик Август Коэн мен Эмили Дэвис Коэннің бесінші және соңғы баласы ретінде дүниеге келді. Оның туыстары Элизабет Роуз Коэн (1843 ж.т.); актриса, Генриетта София Коэн (1845 ж.т.); суретші, Лайонел Джонас Коэн (1847 ж.т.), және Эмма Магнай Коэн (1849 ж.т.) болды. Төрт жасында Фредерик Англияға әкелінді, онда оның әкесі «Ер Мажестінің Операсы», қазіргі «Ер Мажестінің Театры» операсының қазынашысы және Уильям Хамбл Уордтың, 11-ші Лорд Уордтың (1817–1885) жеке хатшысы болды. Отбасы бастапқыда Лондонның Уорвик-Крессент көшесі, 11-де, «Кіші Венеция» деп белгілі аймақта тұрды. Оның алғашқы ұстазы Генри Расселл болды, ал алғашқы жарық көрген шығармасы – «Минна вальсі» ол алты жасында жазылды. Сегіз жасында ол өзінің алғашқы операсын – «Гарибальдиді» қойды. Дадли графының көмегімен ол Джулиус Бенедикттен фортепиано, ал Джон Госстен композицияны оқыды. Оның пианист ретіндегі алғашқы қоғамдық өнері 1860 жылдардың басында Брайтон қаласында өткен концертте орындалған өзінің ерте әндеріне аккомпанемент жасау болды. Оның алғашқы толыққанды қоғамдық концерті 1863 жылдың 17 желтоқсанында Ескі «Ер Мажестінің Операсы» үйінің «Бижу» театрында өтті, ал келесі жылы ол Д-минордағы Мендельсонның фортепиано концертін Дадли үйінде, Парк-Лейнде, Лондонның Дадли графының резиденциясында орындады. Бір жыл өткен соң ол сол жерде А мажордағы фортепиано триосының премьерасын жасады, онда Джозеф Иоахим скрипкада ойнады. 1865 жылдың күзіне қарай, оның ұстаздары Джулиус Бенедикт пен Джон Госс оның музыкалық білімін одан әрі дамыту үшін көп нәрсе істей алмайтындарын мойындады және оған Германияда оқуға кеңес берді. Сәйкес келіп, Мендельсон стипендиясы үшін екінші конкурс өткізілуге тиіс болды, ол жеңімпазға Лейпциг консерваториясында үш жылдық оқуға мүмкіндік беретін. Коуэн емтиханға қатысып, жүлдені жеңіп алды, бірақ оның ата-анасы, жүлде шарттарында белгіленгендей, оның бақылауын жоғалтуға дайын болмады. Оның орнына, олар оны сол институтқа тәуелсіз студент ретінде жіберуге келісті. Сыйлықтың орнына Чарльз Суиннертон Хіп жүлде алды. Лейпцигде Эрнст Фридрих Эдуард Рихтер бақылауында Коуэн Мориц Хауптманнан (гармония және контрапункт), Игнац Мошелестен (фортепиано), Карл Райнекеден (композиция) және Фердинанд Дэвидтен (ансамбльдік жұмыс) сабақ алды. Ол сондай-ақ Соломон Джадасонмен және Эрнст Венцельмен байланысқа түсті, сонымен қатар Луи Плейдиден жеке фортепиано сабақтарын алды. Коуэннің Лейпцигтегі студенттері мен достастарының арасында Суиннертон Хеп, Йохан Свендсен, Оскар Берингер және Стивен Адамс болды. 1887 жылы, «Скандинавиялық симфониясын» дирижерлік еткеннен кейін көп ұзамай, ол қызыл жегіге шалдығып, Стэнмордағы Мэри Уорделлдің мамандандырылған емханасында жазылды.
Cowen was born Hymen Frederick Cohen at 90 Duke Street, Kingston, Jamaica, the fifth and last child of Frederick Augustus Cohen and Emily Cohen née Davis. His siblings were Elizabeth Rose Cohen (b. 1843); actress, Henrietta Sophia Cohen (b. 1845); painter, Lionel Jonas Cohen (b. 1847), and Emma Magnay Cohen (b. 1849). At the age of four years Frederic was brought to England, where his father became treasurer to the opera at Her Majesty's Opera, now Her Majesty's Theatre, and private secretary to William Humble Ward, 11th Lord Ward (1817–1885). The family initially lived at 11 Warwick Crescent, London, in the area known as Little Venice. His first teacher was Henry Russell, and his first published composition, Minna waltz, appeared when he was only six years old. He produced his first published operetta, Garibaldi, at the age of eight. With the help of the Earl of Dudley, he studied the piano with Julius Benedict, and composition with John Goss. His first public appearance as a pianist was as an accompanist in one of his own early songs sung by Mrs Drayton at a concert in Brighton in the early 1860s. His first genuine public recital was given on 17 December 1863 at the Bijou Theatre of the old Her Majesty's Opera House, and in the following year he performed Mendelssohn's Piano Concerto in D minor at a concert given at Dudley House, Park Lane, the London home of the Earl of Dudley. At the same venue a year later he premiered his Pianoforte Trio in A major with Joseph Joachim playing the violin part. By Autumn 1865, it was the judgment of his instructors, Julius Benedict and John Goss, that they could do little more to further his musical education and recommended that he study in Germany. By coincidence the second competition for the Mendelssohn Scholarship was due to be held that gave its winner three years of tuition at the Leipzig Conservatorium. Cowen attended the examination and won the prize, but his parents intervened, as they were not prepared to give up control of him, as stipulated by the terms of the prize. Instead, they agreed to send him to the same institution, but as an independent student. Charles Swinnerton Heap was awarded the prize in his place. At Leipzig, overseen by Ernst Friedrich Eduard Richter, Cowen studied under Moritz Hauptmann (harmony and counterpoint), Ignaz Moscheles (piano), Carl Reinecke (composition) and Ferdinand David (ensemble work). He also came into contact with Salomon Jadassohn and Ernst Wenzel, and took some private piano lessons with Louis Plaidy. Cowen's fellow students and companions in Leipzig included Swinnerton Heap, Johan Svendsen, Oscar Beringer and Stephen Adams. In 1887, shortly after conducting his Scandinavian Symphony, he was taken ill with Scarlet fever and recovered at the specialist convalescent home of Mary Wardell in Stanmore.
Мансап
Аустрия-Пруссия соғысының басталуымен үйіне оралған ол 1866 жылдың 8 қыркүйегінде Ковент-Гардендегі Альфред Меллонның «Променад концерттерінде» орындалған ре минорындағы увертюрада оркестр композиторы ретінде танылды. Келесі күзде ол Берлинге барып, Фридрих Киль мен Карл Тауберттен композиция сабақтарын алды, Карл Таусигтен фортепиано сабақтарын алды және Юлиус Стерн құрған, Стерн консерваториясы деп белгілі академияға қабылданды. 1869 жылдың 9 желтоқсанында Сент-Джеймс залында оның бірінші C минорындағы симфониясы мен А минорындағы фортепиано концерті орындалды. Осы сәттен бастап Коуэн басты назарда композитор ретінде таныла бастады, оның пианисттік шеберлігі екінші орында болды, бірақ ол көптеген жылдар бойы концерттерде жиі өнер көрсетті. Оның «Гүлдей роза» атты кантатасы 1870 жылы Лондонда, «Ливерпуль Корольдік филармониясы» 1872 жылы F мажордағы екінші симфониясын, ал 1876 жылы Бирмингемде «Корсар» атты алғашқы фестивальдық туындысы қойылды. Сол жылы оның «Паулина» операсы Карл Роза опера труппасымен орташа сәттілікке ие болды. Оның ең маңызды туындысы – C минорындағы 3-ші «Скандинавиялық» симфониясы, ол алғаш рет 1880 жылы Сент-Джеймс залында орындалып, он жыл бойы репертуардағы ең танымал симфониялық шығармалардың бірі ретінде бекітілді, оған халықаралық деңгейде танымалдық әкелді. 1880 жылы жарық көрген бұл шығарма Эльгардың бірінші симфониясына дейін британдық симфониялардың ең көп орындалғаны болды. 1884 жылы ол Лондон филармониясының бес концертіне дирижерлік етті, ал 1888 жылы Артур Салливанның отставкасынан кейін осы қоғамның тұрақты дирижері болды. 1892 жылы оркестрдің Бетховеннің «Пасторальдық» симфониясын орындауындағы кемшіліктер үшін алдын ала кешірім сұрағаннан кейін, жеткілікті репетиция уақыты болмағандықтан, ол жұмысынан кенеттен босатылды. Директорлар оның сөздеріне ашуланып, оның келісімшарты жаңартылмады. Филармониялық қоғамға тағайындалған жылы, 1888 жылы ол көрмемен байланысты күнделікті концерттердің дирижері ретінде Мельбурнге барып, бұрын-соңды болмаған 5000 фунт стерлинг гонорар алды. 1896 жылы Коуэн Ливерпуль филармониясының және Хале оркестрінің дирижері болып тағайындалды, үш жылдан кейін Ханс Рихтердің пайдасына Хале оркестрінен босатылды. 1899 жылы ол Лондон филармониясының дирижері болып қайта тағайындалды. Ол сонымен қатар Брэдфорд фестивальдік хор қоғамын, Брэдфорд тұрақты оркестрін, Шотландия оркестрін (қазіргі Шотландия Корольдік ұлттық оркестрі) және бірнеше жыл бойы Кристалл сарайдағы Гендель фестивальдерін басқарды, сондай-ақ көптеген британдық музыкалық фестивальдерге дирижер және композитор ретінде тұрақты қатысты. Коуэннің композитор және дирижер ретіндегі мансабы қазір әділетсіз ұмытылып кеткен. Ол сыншылардың, оркестр музыканттарының және көпшіліктің құрметіне ие болған алғашқы британдық кәсіби дирижерлердің бірі болды және 1900 жылға дейін белсенді болған барлық ірі британдық оркестрлермен ұзақ мерзімді жұмыс істеді. Сонымен қатар, Мельбурн көрмесіндегі алты айлық жұмысы оны сол уақытқа дейін тарихтағы ең жоғары жалақы алатын дирижер етті. Өзін бастысы симфонист деп есептегенімен, ол фантастикалық немесе ертегілік тақырыптарды қарастырғанда жеңіл оркестрлік шығармаларда ең көп табысқа жетті, онда оның әдемі мелодия мен түрлі-түсті оркестрлеуге қабілеті ең жақсы көрінеді. Әйел дауыстарына арналған кантаталарында, оның сүйкімді «Ұйықтаған сұлуында», «Су лилиясында» немесе әдемі увертюрасында «Көбелектің биі» (1901) ол поэзиялық идеяны көркем түрде жеткізе білді. Оның би музыкасы, әртүрлі оркестрлік сюиталарда кездесетін, нәзік, түпнұсқа және керемет аспапталған. Оның көптеген маңызды музыкасы шабыттандырылмағаннан гөрі мақтауға лайық және эмоцияның ауыр аспектілерін бейнелеуде сирек сәттілікке жетеді. Шындығында, Виктория және Эдвард дәуіріндегі Британияның көптеген музыкалық фестивальдері үшін жазылған хорлық шығармалары оның заманындағы көпшіліктің талғамын көрсетеді. Оның 300-ге жуық әндерінің ішінде танымал баллададан жоғары өнерлі әнге дейін барлығы қамтылған, соңғысы оны 1898 жылы «Англиялық Шуберт» деп сипаттауға әкелді. Оның жартылай қасиетті әндерінің танымалдығы кең тараған. Коуэн 1900 жылы Кембридж және Эдинбург университеттерінен құрметті докторлық дәрежесін алды және 1911 жылдың 6 шілдесінде Сент-Джеймс сарайында рыцарь атағына ие болды. Коуэн Фредерика Гвендолин Ричардсонға 1908 жылдың 23 маусымында Лондондағы Сент-Марилебон тіркеу кеңсесінде үйленді. Ол одан 30 жылға кіші болды және олардан балалары болған жоқ. Ол 1935 жылдың 6 қазанында қайтыс болды және Голдерс Гриндегі еврей зиратында жерленді. Оның әйелі 1971 жылы Суссекстің Хов қаласында қайтыс болды.
Returning home on the outbreak of the Austro Prussian War, he appeared as a composer for the orchestra in an Overture in D minor played at Alfred Mellon's Promenade Concerts at Covent Garden on 8 September 1866. In the following autumn he went to Berlin, where he studied composition under Friedrich Kiel and Carl Taubert, and took piano lessons from Carl Tausig, enrolling at the academy created by Julius Stern, known as the Stern'sches Konservatorium. A symphony (his first in C minor) and a piano concerto (in A minor) were given in St. James's Hall on 9 December 1869, and from that moment Cowen began to be recognised as primarily a composer, his talents as a pianist being subordinate, although his public appearances were numerous for some time afterwards. His cantata, The Rose Maiden, was given at London in 1870, his Second Symphony in F major by the Royal Liverpool Philharmonic Society in 1872, and his first festival work, The Corsair, in 1876 at Birmingham. In that year his opera, Pauline, was given by the Carl Rosa Opera Company with moderate success. His most important work, his Symphony No. 3 in C minor, Scandinavian, which was first performed at St. James's Hall in 1880 and went on to establish itself for a decade as one of the most popular symphonic works in the repertoire, brought him some international recognition. Appearing in 1880, it proved to be the most regularly and widely performed British symphony until the arrival of Elgar's First. In 1884 he conducted five concerts of the Philharmonic Society of London, and in 1888, on the resignation of Arthur Sullivan, became the regular conductor of that society. His employment there came to an abrupt termination in 1892 when he apologised for any shortcomings in the orchestra's performance of Beethoven's Pastoral Symphony before they had rendered it, due to the lack of rehearsal time that he felt he had been given. The directors took umbrage at his remarks and did not renew his contract. In the year of his appointment to the Philharmonic Society, 1888, he went to Melbourne as the conductor of the daily concerts given in connection with the Exhibition there for the unprecedented sum of £5,000. In 1896, Cowen was appointed conductor of the Liverpool Philharmonic Society and of the Hallé Orchestra, succeeding Sir Charles Hallé. He was ousted from the Hallé after three years in favour of Hans Richter. In 1899, he was reappointed conductor of the Philharmonic Society of London. He also conducted the Bradford Festival Choral Society, the Bradford Permanent Orchestra, the Scottish Orchestra (now known as the Royal Scottish National Orchestra) and the Handel Festivals at The Crystal Palace for some years, as well as being a regular attendee at many British music festivals, both as conductor and composer. Cowen's career, both as composer and conductor, is now unjustly forgotten. He was one of the first British born professional conductors to have the respect of critics, orchestral musicians, and the public, and he held lengthy tenures with every major British orchestra active before 1900. In addition, his six month engagement with the Melbourne Exposition made him the most highly paid conductor in history up to that time. Although he regarded himself primarily as a symphonist, he was most successful in lighter orchestral pieces when treating fantastic or fairy subjects, where his gifts for graceful melody and colourful orchestration are shown to best advantage. Whether in his cantatas for female voices, his charming Sleeping Beauty, his Water Lily or his pretty overture, The Butterfly's Ball (1901), he succeeds in finding graceful expression for the poetical idea. His dance music, such as is to be found in various orchestral suites, is refined, original and admirably instrumented. Much of his more serious music is commendable rather than inspired and seldom successful in portraying the graver aspects of emotion. Indeed, his choral works, written for the numerous musical festivals around Victorian and Edwardian Britain, typify the public taste of his time. Of his 300 or so songs, they encompass everything from the popular ballad to the high art song, the latter of which led him to be described as the 'English Schubert' in 1898. Indeed, the vogue of his semi sacred songs has been widespread. Cowen received honorary doctorates from Cambridge and Edinburgh in 1900 and 1910 respectively, and was knighted at St. James's Palace on 6 July 1911. Cowen married Frederica Gwendoline Richardson at St. Marylebone Registry Office, London, 23 June 1908. She was 30 years his junior and they had no issue. He died on 6 October 1935 and was buried at the Jewish Cemetery, Golders Green. His wife died at Hove, Sussex, in 1971.
Өмірбаян
Коуэн, Сэр Фредерик Х. Менің өнерім және достарым. Лондон: Эдвард Арнольд, 1913. Коуэннің автобиографиясы оның дирижерлік және композиторлық қызметі, музыкалық әріптестерімен және ұжымдарымен болған тәжірибесін баяндайды. 314 бет, алдындағы беттегі фотосуреті және көрсеткіштер бар.
Cowen, Sir Frederic H. My Art and My Friends. London: Edward Arnold, 1913. Cowen's autobiography details his conducting and compositional career, and experiences with musical colleagues and ensembles. 314 pages, with frontispiece photographic portrait, and an index.