Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бразилиялық саясаткер (туған 1941)
Brazilian politician (born 1941)
Фернандо Пауло Нагле Габира (feʁˈnɐ̃du ɡaˈbejɾɐ; туылған 17 ақпан 1941) – бразилиялық саясаткер, жазушы және журналист. 1995 жылдан 2011 жылға дейін Рио-де-Жанейро штатының федералды өкілі болды. Ол 1979 жылы жарық көрген «O Que É Isso, Companheiro?» атты кітабымен танымал (шамамен аударғанда, «Бұл не еді, дос?»). Кітап Бразилиядағы әскери диктатураға қарсы қарулы қарсылық туралы және 1969 жылы америкалық елші Чарльз Берк Элбриктің ұрлануы туралы баяндайды, онда Габира сол кезде Бразилияда билік жүргізген әскери диктатураға қарсы күрескен MR8 қарулы тобының мүшесі ретінде қатысты. 1997 жылы кітап «Сентябрьдегі төрт күн» атты фильмге айналды. Фильм көптеген сыйлықтарға ие болды, соның ішінде 70-ші «Оскар» марапаттамасында «Үздік шетел тіліндегі фильм» номинациясына ұсынылды. (Голландиялық «Карактер» фильмі жеңіске жетті.) АҚШ Габираны елшісін ұрлаудағы рөлі үшін террорист деп санайтындықтан, оған виза беруден бас тартты. Ол жылдар бойы үш рет виза сұрап, әр жолы бас тартты. 1998 жылы ол визадан бас тартудың өзіне емес, АҚШ-тың Бразилияның егемендігіне қарсы әрекеті туралы айтатынын мәлімдеді. «Фольха де Сан-Паулу» газеті Габираның өкінуден жалтарғаны виза беруден бас тартудың жалғасуына себеп болуы мүмкін екенін хабарлады. Кейін, 2009 жылы «Ragga» журналына берген сұхбатында Габира бұл әрекетті қателік деп атады және Бразилияның АҚШ-тан үйренуге және құрметтеуге лайық көп нәрсе бар екенін айтып, АҚШ-қа деген оң көзқарасын білдірді.
Fernando Paulo Nagle Gabeira (feʁˈnɐ̃du ɡaˈbejɾɐ; born 17 February 1941) is a Brazilian politician, author and journalist. He was a federal representative for the state of Rio de Janeiro from 1995 to 2011. He is known for his 1979 book O Que É Isso, Companheiro? (loosely translated, What Was That, Man?). The book tells of the armed resistance to the military dictatorship in Brazil, and describes the 1969 kidnapping of American ambassador Charles Burke Elbrick, in which Gabeira took part as a member of MR8, an armed group fighting the military dictatorship then ruling Brazil. The book was made into a movie in 1997, titled Four Days in September. The movie was nominated for many awards, including an Oscar as Best Foreign Language Film at the 70th Academy Awards. (Dutch film Karakter won the category.) Because of his role in kidnapping its ambassador, the United States considered Gabeira to be a terrorist and refused him a visa to visit the United States. Over the years, Gabeira requested and was denied a visa three times. In 1998, he declared a visa denial would speak not of him, but as a U. S. act against Brazilian sovereignty. Folha de São Paulo reported that Gabeira's lack of contrition may have contributed to the continuing refusals. Years later, in a 2009 Ragga interview, Gabeira called the kidnapping a mistake, and acknowledged positive views of the United States, saying Brazil had much it could learn from and admire about the U. S.
Өмірбаян
Фернандо Пауло Нагле Габира 1941 жылдың 17 ақпанында Ливаннан келген иммигранттардың отбасында Минас-Жерайс штатының Жуис-де-Фора қаласында дүниеге келді. Габира журналистік мансабын жас кезінде бастады, оқу бітіруші болған кезінде Жуис-де-Форадағы журналдар мен газеттерге материалдар жазды. Оның саясатқа деген қызығушылығы бастапқыда-ақ байқалды. 1960 жылдары Белу-Оризонтеде қысқа уақыт тұрғаннан кейін Габира Рио-де-Жанейроға көшті, онда ол «Jornal do Brasil» газетінде жұмыс істеді – бұл қаладағы танымал газеттердің бірі. 1964 жылдың сәуір айындағы әскери төңкерістен кейін Габира жаңа режимге қарсы қарулы қарсылыққа қатысты. 1969 жылы Бразилиядағы ең ірі қарулы солшыл ұйым «Ação Libertadora Nacional» және Габира мүшесі болған «MR8» ұйымдары Рио-де-Жанейрода АҚШ елшісі Чарльз Бёрк Элбрикті ұрлады. Габира шабуылды жоспарлауға және орындауға көмектесті. Келіссөздерді бастау үшін ұрлаушылар жергілікті БАҚ-та олардың манифестін жариялауды талап етті, және бұл талап орындалды. Сондай-ақ, егер 48 сағат ішінде талаптары орындалмаса, Элбрикті өлтіретінін ескертті. Элбрик 78 сағаттан кейін әскери диктатураның тұтқынында болған 15 саяси тұтқынды босату шартымен босатылды. Олар Мексикаға, содан кейін Кубаға жер аударылды. 1970 жылы Габира Сан-Паулуда тұтқындалды. Ол қашуға тырысты, бірақ оған оқ атып, арқасын жаралады, соққыдан бүйрегі, асқазаны және бауыры зақымданды. Сол жылдың маусым айында ол және тағы 39 адам Германия елшісі Эренфрид фон Холлебенді босату үшін алмастырылды, оны да террористер ұрлаған болатын. Олардың 40-ы Бразилиядан кетуге тиіс болды және елден қуылды. 1970 жылдардағы жер аударылу кезеңінде Габира Чили, Швеция және Италия сияқты бірнеше елде тұрды. Стокгольмде, ол жер аударылудың көп бөлігін өткізді, Стокгольм университетінде антропология мамандығы бойынша білім алды және журналист ретінде, сондай-ақ пойыз жүргізушісі болып жұмыс істеді. 1979 жылы Бразилия саяси қылмыстар үшін сотталғандарға жалпы кешірім бергеннен кейін Габира Бразилияға оралды. Ол журналист және жазушы болып жұмыс істеді, әскери диктатураны тоқтатуға шақырды. Осы кезеңде ол «O Que É Isso, Companheiro?» атты кітапты жазды, онда 1969 жылы елші Элбрикті ұрлау оқиғасы және оның рөлі туралы айтылады. 1985 жылдан кейін Габира өзінің назарын азшылықтардың құқықтары мен қоршаған орта мәселелеріне аударды. Ол Бразилияның «Жасыл партиясының» негісқалаушыларының бірі болды және марихуананы заңдастыру, бір жынысты некелерді мойындау және абортты заңдастыру сияқты прогрессивті идеяларды қолдады. 2001 жылы Габира «Жасыл партиядан» шығып, «Жұмысшылар партиясына» қосылды. Алайда, ол «Жұмысшылар партиясында» екі жыл ғана болды, содан кейін 2005 жылы «Жасыл партияға» қайта оралды. 2008 жылы Рио-де-Жанейро қаласының мэрі лауазымына үміткер болды, бірақ екінші турда Эдуардо Паэске шамалы айырмамен жеңіліп қалды (49,3% – 50,7%). 2010 жылы Рио-де-Жанейро штатының губернаторы болып сайлануға тырысты, бірақ сәтті болмады.
Fernando Paulo Nagle Gabeira was born February 17, 1941, in Juiz de Fora, Minas Gerais, to Lebanese immigrant parents. Gabeira started his journalism career young, contributing to magazines and newspapers in Juiz de Fora while still in high school. His interest in politics was evident from the start. After a short stay in Belo Horizonte in the 1960s, Gabeira moved to Rio de Janeiro, where he worked for the Jornal do Brasil, a prominent carioca newspaper. With the military coup in April 1964, Gabeira got involved in the armed resistance to the new regime. In 1969, the Ação Libertadora Nacional, the main armed leftwing organization in Brazil, and the MR8, to which Gabeira belonged, orchestrated the kidnapping of U. S. Ambassador Charles Burke Elbrick in Rio de Janeiro. Gabeira helped plan and execute the attack. To begin negotiations, the kidnappers demanded their manifesto be printed in local media, which was done. They also threatened to murder Elbrick if their demands were not met within 48 hours. Elbrick was released after 78 hours in exchange for the release of 15 political prisoners imprisoned by the military dictatorship, who were exiled to Mexico and then Cuba. In 1970, Gabeira was jailed in São Paulo. He tried to escape but was shot in the attempt, striking his back and perforating a kidney as well as his stomach and liver. In June of that year, he and 39 others were released in exchange for the release of German ambassador Ehrenfried von Holleben, who had been kidnapped by terrorists just as Elbrick had been. The 40 were banned from Brazil and sent into exile. During his exile in the 1970s, Gabeira lived in several countries including Chile, Sweden, and Italy. In Stockholm, where he spent most of his exile, he earned a degree in anthropology from Stockholm University and worked as a journalist as well as a train conductor. After Brazil passed a general amnesty for those convicted of political crimes in 1979, Gabeira returned to Brazil. He worked as a journalist and writer, arguing for an end to the military dictatorship. In this period he wrote O Que É Isso, Companheiro?, describing the 1969 kidnapping of Ambassador Elbrick, as well as his role in it. After 1985, Gabeira shifted his attention to minority rights and the environment. He was one of the founding members of the Green Party of Brazil, and repeatedly voiced his ideological support for progressive causes like the legalization of marijuana, marriage equality, and the legalization of abortion. Gabeira left the Green Party in 2001 to join the Workers' Party. He remained affiliated with the Workers' Party for only two years, however, and later rejoined the Green Party in 2005. He ran for mayor of the city of Rio de Janeiro in 2008, but was narrowly defeated by Eduardo Paes in a runoff (49.3% – 50.7%). He lost a bid to become governor of the state of Rio de Janeiro in 2010.
Тігілген суға түсу костюмі
Габира жер аударылудан оралғаннан кейін, Ипанема жағажайында оның өте кішкентай тоқыма суға түсу костюмін киген суреті ұлттық дауға айналды. Бірнеше жыл өткен соң Габира костюмнің шындығында оның туысы Леда Наглдің бикиниінің астыңғы бөлігі болғанын мәлімдеді.
Just after Gabeira's return from exile, a photo of him wearing a very small knitted swimsuit on Ipanema beach became a national scandal. Years later, Gabeira revealed that the suit was actually the bottom of one of his cousin Leda Nagle's bikinis.
Әдеби мансап
1979 жылы Габира Бразилиядағы әскери режимге (1964–1985 жж.) қарсы қарулы күреске қатысқаны және одан кейін Еуропаға жер аударылғаны туралы «О, кім бұл, жолдас?» атты кітабын жазды. Кітап 1980 жылы «Жабути» әдебиет сыйлығын «Биография/естеліктер» санатында жеңіп алды және 1997 жылы режиссер Бруно Барретоның «Сентябрьдегі төрт күн» фильміне негіз болды. 1980 жылы ол «О Кве Э Эссо, Компаньеру?» кітабының жалғасы «O Crepúsculo do Macho» кітабын шығарды. 1981 жылы ол «Entradas e Bandeiras» кітабын жариялады, онда Бразилияға оралуы және марксистік идеологиядан бас тартып, экология, құмарлық және сексуалдық бостандық сияқты мәселелер үшін күресуге көшкені туралы айтады. Сол жылы ол жаңа идеологиялық ұстанымын тереңдете түсетін «Hôte da utopia» кітабын шығарды. 1982 жылы «Planeta Minas» баспасында «Sinais de Vida» кітабы жарық көрді, онда Бразилияның Минас-Жерайс штатының консервативті қоғамына қарсы феминистік күрес, соның ішінде Дона Бежа мен Анжела Диниздің өмірбаяндары арқылы суреттеледі. 1987 жылы «Goiânia, Rua 57 — o Nuclear na Terra do Sol» кітабы жарияланды, онда Гоянияда болған радиологиялық апат туралы мәліметтер келтірілді. 2000 жылы «A Maconha» кітабы шықты, онда марихуананы заңсыздануы, оның емдік қасиеттері, қоғамдағы ролі және т.б. талқыланды. 2006 жылы «Creative Commons» лицензиясы бойынша «Navegação na Neblina» кітабы шығарылды, онда 2005 жылғы «Қан сорғыштар жанжалы» туралы айтылды, осы оқиғада сайланған және басқарушы лауазымдағы адамдар жедел жәрдем машиналарын сатып алуға бөлінген қаражатты ұрлады. 2012 жылы «Onde Está Tudo Aquilo Agora» кітабы жарық көрді. 2017 жылы «Democracia Tropical: Caderno de um Aprendiz» кітабы шықты, онда Дилма Русефтің қызметтен алынуы және Бразилия демократиясының соңғы отыз жылдығына шолу жасалды.
In 1979, Gabeira wrote the book O Que É Isso, Companheiro?, about his participation in the armed struggle against the military regime in Brazil (1964–1985) and his subsequent exile in Europe. The book won the Jabuti Literature Prize in the biography/memoirs category in 1980 and was made into the film Four Days in September by filmmaker Bruno Barreto in 1997. In 1980, he released O Crepúsculo do Macho, a continuation of O Que É Isso, Companheiro?. In 1981, he launched Entradas e Bandeiras, a book in which he chronicles his return to Brazil and his abandonment of Marxist ideology, shifting to fight for issues such as ecology, pleasure, and sexual freedom. In the same year, he launched Hôte da utopia, in which he deepens his new ideological positioning. In 1982, he launched Sinais de Vida on Planeta Minas, in which he chronicles feminist struggles against the conservative society of Brazil's Minas Gerais state, through the biographies of five mineiras, including Dona Beja and Ângela Diniz. In 1987, he published Goiânia, Rua 57 — o Nuclear na Terra do Sol, in which he reported on a radiological accident that occurred in Goiânia. In 2000, he launched A Maconha, in which he discussed the decriminalization of marijuana, its therapeutic functions, the societal role it plays, etc. In 2006, he launched Navegação na Neblina, under a Creative Commons license, addressing the 2005 "Bloodsuckers Scandal," in which elected and governing officials stole money meant to buy ambulances. In 2012, he released Onde Está Tudo Aquilo Agora. In 2017, he released Democracia Tropical: Caderno de um Aprendiz, in which he recounted Dilma Rousseff's impeachment, as well as an overview of the prior thirty years of Brazilian democracy.
Жеке өмір
Габира – ливандық иммигранттар Пауло Габира мен Изабель Нагльдің ұлы. Оның тегі араб тіліндегі Джабара немесе Гебара (جبارة) сөздерінің португал тіліне транслитерациясынан шыққан. Шет елде эмиграцияда болған кезінде Габира өзінің әріптесі Вера Сильвия Магалхаеске үйленді. Олар Швецияда тұрғанда қарым-қатынастарын ажыратып, тоқтатты. Бразилияға қайтқаннан кейін Габира сәнгер Яме Рейске үйленді. Рейспен екі қызы бар. 1999 жылы олар ажырасып кетті. Қазіргі уақытта Габира кәсіпкер Нейла Тавареске үйленген.
Gabeira is the son of Paulo Gabeira and Isabel Nagle, both Lebanese immigrants. His surname was aportuguesado (Portuguese language equivalent to anglicization) from the transliterations Jabara or Gebara (in Arabic: جبارة). During his exile, Gabeira married his fellow militant Vera Sílvia Magalhães. They ended their relationship while living in Sweden. After his return to Brazil, Gabeira married Yamê Reis, a fashion designer. He and Reis have two daughters. The couple divorced in 1999. Currently, Gabeira is married to businesswoman Neila Tavares.