Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ричард Монтегю (немесе Маунтэгю) (1577 – 13 сәуір 1641) – ағылшын дін қызметкері және шенеунігі.
English cleric and prelate (1577–1641)
Richard Montagu (or Mountague) (1577 – 13 April 1641) was an English cleric and prelate.
Ерте өмір
Монтегю 1577 жылы Рождество мезгілінде Бакингемширдегі Дорни қаласында дүниеге келді, онда оның әкесі Лоренс Монтегю викарий болып қызмет еткен. Ол білімін Итон қаласында алды. Итоннан Кембридж университетіндегі Корольдік колледжге стипендиямен қабылданды және 1594 жылдың 24 тамызында оқуға кірді. Оның аты 1597 жылғы жазғы және күзгі семестрлер аралығындағы кіші стипендиаттар тізімінде кездеседі. 1598 жылға дейін бакалавр (BA) дәрежесін алды, 1602 жылы магистр (MA), 1609 жылы дінтану магистрі (BD) болды. Ол сэр Генри Савильге Итон қаласындағы әдеби жұмысына көмектесті, ал Итон баспасынан шыққан екінші кітап – оның 1610 жылы Джулианға қарсы Григорий Назианздің екі айыптауы болды. Ол Василий Ұлының еңбегін де редакциялауға тиіс болған, бірақ жұмыс аяқталған жоқ. 1610 жылы ол Сомерсет графтығындағы Вуттон Кортниге діни қызметке тағайындалды. 1613 жылдың 29 сәуірінде Итон колледжінің мүшесі болды және сол жылы Эссекс графтығындағы Стэнфорд Риверс приходының ректоры болды. 1616 жылдың 9 желтоқсанында ол Херефорд соборының деканы болып тағайындалды, бірақ кейін Оливер Ллойдпен Виндзор канониясына айырбастады, онда ол 1617 жылдың 6 қыркүйегінде орналасты. 15 қыркүйекте Херефорд архидиаконы болып бекітілді. Ол сондай-ақ Сассекс графтығындағы Пэтворт приходының ректоры болды, онда ол пасторлық үйді қайта салды және корольдің капелланы қызметін атқарды. Ол Итон колледжіндегі қызметін Джеймс I-ден арнайы рұхсат алып сақтап қалды. Ол Марко Антонио де Доминистің Монтегюді "қажеттілік кезінде қасиеттілер мен періштелерге дұға етуді" қолдады деген айыптауын жоққа шығарды. Бұл мәселе көп дау-дамайға себеп болды, және баспадан бірден-бір жауаптар шыға бастады. Шығыс Англиядан Джон Йейтс және Натаниел Уорд есімді екі дін қызметкері шағым түсірді. Уорд 1624 жылға дейін шетелде болған, ал кейін Эссекстегі Стэнфорд Риверске жақын Стондон Масси приходының викары болды және Томас Хукердің Лаудиандыққа қарсы топтарының біріне кірді. Төменгі палата кітапты Абботқа жіберді. Аббот корольдан рұхсат сұрап, Монтегюге наразылық білдірді. Бірақ Джеймс оның жұмысын мақұлдады. "Егер оның ісі папизмге ұқсас болса", деді ол, "онда мен де папистпін". Бұл мәселе корольдің қайтысымен аяқталған жоқ. Франсис Роус 1626 жылы шыққан "Тестис Веритатис" еңбегінде Монтегюге қарсы қос тағдыр доктринасын қорғады. Төменгі палата мәселені қарастырып, авторды марқұм корольді (Джеймс I) қорлаған деп айыптады. Бұл мәселе бойынша өткен пікір-таластан кейін Монтегю парламенттік күзетке алынды. Алайда, ол кепілдік берген соң Стэнфорд Риверске оралуға рұқсат алды. Чарльз Монтегюді өзінің капелландарының бірі етіп тағайындады және 9 шілдеде парламентке оның наразылығын жеткізді. 11 шілдеде парламенттік сессия тоқтатылды. 2 тамызда, парламент Оксфорд қаласында отырған кезде Монтегю ауырып қатыса алмады, ал Эдвард Коук пен Роберт Хит қатысқан талқыдан кейін мәселе шешілді. Бірақ мәселе ұзаққа созылуға болатын емес. 1626 жылдың 16 және 17 қаңтарында Чарльз бұйрығымен конференция өткізілді, нәтижесінде Лондон (Джордж Монтень), Дурхам (Ричард Нил), Винчестер (Ланселот Эндрюс), Рочестер (Бакерридж) және Сент-Дэвид (Лоуд) епископтары Джордж Вильерске, Букингемнің 1-ші герцогына Монтегю Англия шіркеуінің ілімінен асып кетпегенін, немесе оған қайшы келмейтінін хабарлады.
Montagu was born during Christmastide 1577 at Dorney, Buckinghamshire, where his father Laurence Mountague was vicar, and was educated at Eton. He was elected from Eton to a scholarship at King's College, Cambridge, and admitted on 24 August 1594. His name occurs in the list of junior fellows for the quarter Midsummer to Michaelmas 1597. He graduated BA before Lady Day 1598, MA 1602, BD 1609. He assisted Sir Henry Savile in the literary work he carried on at Eton, and the second book issued from the Eton press was his edition of The two Invectives of Gregory Nazianzen against Julian, 1610. He was also to have edited Basil the Great, but the work was never completed. In 1610, he received the living of Wootton Courtney, Somerset; on 29 April 1613, he was admitted Fellow of Eton and in the same year received the rectory of Stanford Rivers, Essex. On 9 December 1616 he was installed Dean of Hereford, a post which he exchanged with Oliver Lloyd for a canonry of Windsor, in which he was installed on 6 September 1617. He was admitted Archdeacon of Hereford on 15 September 1617. He held also the rectory of Petworth, Sussex, where he rebuilt the parsonage, and was chaplain to the king. He held these preferments with his fellowship at Eton by dispensation from James I. rebutting Marco Antonio de Dominis who charged Montagu with supporting "praying unto saints and angels in time of need". It proved a magnet for controversy, with answer after answer coming from the presses. There was a complaint from two East Anglian ministers, John Yates and Nathaniel Ward; Ward had been overseas to 1624, and it was a few years later that he became vicar of Stondon Massey, close to Stanford Rivers in Essex, and one of Thomas Hooker's anti Laudian group. The House of Commons referred the book to Abbot. Abbot applied for authority to the King, and remonstrated with Montagu. But James himself approved of his work. "If that is to be a Papist" he said, "so am I a Papist". The matter did not rest with the King's death. Francis Rous defended double predestination against Montagu in Testis Veritatis (1626). The House of Commons took up the matter, and accused the author of dishonouring the late King (James I). A debate on the matter was followed by Montagu's committal to the custody of the serjeant at arms. He was, however, allowed to return to Stanford Rivers on giving a bond. Charles then made Montagu one of his chaplains, and let the Commons know on 9 July that he was displeased. On 11 July parliament was prorogued. On 2 August, when the parliament was sitting at Oxford, Montagu was too ill to attend, and after discussion in which Edward Coke and Robert Heath took part, the matter was allowed to drop. But the question was too serious to rest for long. On 16 and 17 January 1626 a conference was held by Charles's command, as the result of which the bishops of London (George Montaigne), Durham (Richard Neile), Winchester (Lancelot Andrewes), Rochester (Buckeridge), and St. David's (Laud) reported to George Villiers, 1st Duke of Buckingham that Montagu had not gone further than the doctrine of the Church of England, or what was compatible with it.
Йорк Хаус конференциясы
Қаңтардағы кездесуден кейін, 11 ақпаннан бастап Букингемнің үйінде, Йорк Хауста, Страндта Роберт Рич, Уорвиктің 2-графы ұйымдастырған, кейін Йорк Хаустың конференциясы деп аталған маңызды конференция өтті. Личфилд епископы (Томас Мортон) және Кембридждегі Эммануэль колледжінің магистрі (Джон Престон) Монтегю мен Фрэнсис Уайтқа қарсы шықты. Букерджи, Уайт пен Джон Козиннің қолдауымен Монтегюдің ортодоксиясын қорғады. Букерджи тіпті Трент соборының негізгі діни нанымдардың ешқайсысында қателік жібермегенін айтты. Бірнеше күннен кейін тағы бір конференция өтті, онда Монтегю өзінің тезистерін Мортон мен Престонға қарсы жеке өзі қорғады. Ақсүйектердің қатысқан екі күндік талқылау ешкімнің пікірін өзгертпеді.
The January meeting was followed shortly by a watershed conference beginning 11 February, prompted by Robert Rich, 2nd Earl of Warwick in Buckingham's house, York House, Strand, and later called the York House conference. It took place with the Bishop of Lichfield (Thomas Morton) and the master of Emmanuel College, Cambridge (John Preston), representing the opposition to Montagu and Francis White. Buckeridge, supported by White and John Cosin, defended Montagu's orthodoxy. Buckeridge even denied that the Council of Trent had erred in any directly fundamental article of faith. A second conference was held a few days later, at which Montagu defended his theses in person against Morton and Preston. The two days of discussion, attended by nobility, changed no minds.
Кейінгі дамуы
Дін комитеті апелляцияны сынауын жаңартты, ал Парламент палатасы корольге авторды лайықты жазалау және оның кітабын өртеу туралы петиция жіберді. Патша 1626 жылдың 14 маусымында даулы мәселелер бойынша үн қатпауды бұйырған жарлық шығарды. 1628 жылдың наурыз айында Парламент палатасы Монтегю, Роджер Мэнваринг және Косиннің ісін тексеру үшін тағы да дін комитетін тағайындады. Монтегюдің сарайдағы ең беделді қолдаушылары Лауд пен Бэкингемнің өзі болды; және Чичестер епископы Джордж Карлтонның қайтысынан кейін ол бос қызметке тағайындалды. Ол 1628 жылдың 14 шілдесінде сайланды және Петвортты епископтықпен бірге ұстауға рұқсат алды. 22 тамызда Монтегю Боу шіркеуінде бекітілді. Салтанатты рәсімде Джонс есімді қағаз басушы бекітуге қарсылық білдірді, бірақ қарсылық ресми емес деп есептелді; ал 24 тамызда ол Кройдонда, сонымен бірге Бэкингемнің қазасы туралы хабар келген күні қасиеттілікке ие болды. 1629 жылы Эдинбургте "Англия шіркеуінің православие дін қызметкерлерінің Ричард Монтегге қарсы шағымы" (Anti Montacutum, an Appeale or Remonstrance of the Orthodox Ministers of the Church of England against Richard Mountague) атты өткір памфлет жарық көрді. Парламент палатасы мәселені қайта қарастырды, ал татуласуға әрекеттер жасалды, оның ішінде Отыз тоғыз бапқа қосымша ретінде жазылған және Жалпы дұғалар кітабында басылған декларацияны шығару, Монтегюдің Аботқа арминиандықтан бас тартатын хаты, Монтегюге ерекше кешірім беру және Апелло Цезаремді тоқтату туралы жарлық шығару арқылы.
The committee of religion renewed their censure of the Appeal, and the House of Commons voted a petition to the King that the author might be fitly punished and his book burned. The King issued a proclamation (14 June 1626) commanding silence on points of controversy. In March 1628 the House of Commons again appointed a committee of religion to inquire into the cases of Montagu, Roger Mainwaring, and Cosin. Montagu still had the strongest supporters at court in Laud and Buckingham himself; and on the death of George Carleton, bishop of Chichester and an opponent, he was appointed to the vacant see. He was elected on 14 July 1628 and received dispensation to hold Petworth with his bishopric. On 22 August Montagu was confirmed in Bow Church. During the ceremony one Jones, a stationer, made objection to the confirmation but the objection was over ruled as informal; and on 24 August he was consecrated at Croydon, on the same day that news came of Buckingham's assassination. A bitter pamphlet, called Anti Montacutum, an Appeale or Remonstrance of the Orthodox Ministers of the Church of England against Richard Mountague, was published in 1629 at Edinburgh. The House of Commons again took up the matter, and attempts were made at conciliation, by the issue of the declaration prefixed to the Thirty nine Articles and printed in the Book of Common Prayer, by a letter from Montagu to Abbot disclaiming Arminianism, by the grant of a special pardon to Montagu, and by the issue of a proclamation suppressing the Appello Caesarem.
Епископ
Монтегю өзінің епархиясында Альдингборн мен Петвортта тұрды. Оның Суссекс округындағы Селси иелігі мен мануалын қайтару процесі 1635 жылы Роберт Хит, қазіргі бас судья, жалпы сотта оған қарсы шешім шығарды. Ол әлі де шіркеу тарихын зерттеумен айналысып, бірнеше трактаттар жариялады. 1638 жылы ол Лаудтың бекітуіне жіберген Евхаристиялық құрбандық туралы кітапты аяқтады. Сонымен қатар, ол осы кезеңде Грегорио Панзани арқылы жүргізілген Рим папасымен күрделі келіссөздерге тікелей қатысқан сияқты көрінеді; бір уақытта Монтегю ұлының Римге сапар жасауына рұқсат сұрады, және бұл мәселе Уильям Прынннің назарына ілігіп, римдік дінге бет бұрушылық айыптамасына себеп болды. Норвич епискобы Мэтью Реннің Елиге ауысуынан кейін Монтегю бос қалған орынға тағайындалды. Ол 1638 жылдың 4 мамырында сайланды, ал сайлауға 9 мамырда патшалық келісім берілді. Ол ұзақ уақыттан бері квартан қызбасымен, сондай-ақ подагра және бүйрек тастарымен күресіп келе жатқан. 1641 жылдың 23 ақпанында Норвич қаласының Сент-Питер Манкрофт тұрғындарының епископтың Картерге қарсы тыйым салуына қатысты петициясы бойынша ол тағы да Коммуналар палатасында сынға ілінді. Оның қылмыстарын қарау үшін комиссия құрылды. Бірақ, одан әрі шаралар қабылданбастан бұрын, ол 1641 жылдың 13 сәуірінде қайтыс болды және Норвич соборында жерленді.
In his diocese Montagu lived at Aldingbourne and Petworth. His process to recover the estate and manor of Selsey, Sussex was decided against him by Robert Heath, now chief justice, in the common pleas, in 1635. He was still engaged in his research into ecclesiastical history, and published several treatises. In 1638 he was at work on a book on the Eucharistic Sacrifice, which he submitted to the approval of Laud. He was also apparently at this time much mixed up in the tortuous negotiations with the papacy which were conducted through Gregorio Panzani; at the same time Montagu was asking licence for his son to visit Rome, and the matter became in the hands of William Prynne a plausible accusation of romanising. On the translation of Matthew Wren, bishop of Norwich, to Ely, Montagu was appointed to the vacant see. He was elected on 4 May 1638, and the election received the royal assent on 9 May. He had long been suffering from a quartan ague, as well as gout and kidney stones. He was again attacked in the House of Commons on 23 February 1641 on account of a petition from the inhabitants of St. Peter Mancroft, Norwich, against an inhibition directed by the bishop against Mr. Carter, parson of that parish, and a commission was appointed to consider his offences. Before any further steps were taken, he died on 13 April 1641, and was buried in Norwich Cathedral.