Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Португалиялық саясаткер және министр Жоао Франко Феррейра Пинто Кастело Бранко, GCTE (ʒuˈɐ̃w ˈfɾɐ̃ku; 14 ақпан 1855 жылы Алкайде, Фандао – 4 сәуір 1929 жылы Анадияда) – португалиялық саясаткер, министр, 43-ші Қаржы істері министрі (14 қаңтар 1890) және 47-ші Премьер-министр (19 мамыр 1906 – 4 ақпан 1908).
Portuguese politician and minister
João Franco Ferreira Pinto Castelo Branco, GCTE (ʒuˈɐ̃w ˈfɾɐ̃ku; 14 February 1855 in Alcaide, Fundão – 4 April 1929 in Anadia) was a Portuguese politician, minister, 43rd Minister for Treasury Affairs (14 January 1890) and 47th Prime Minister (19 May 1906 – 4 February 1908).
Ерте өмір
Ол Федерико Карлос Феррейра Франко Фрейренің (16 қаңтар 1829 – 1909), король үйінің ақсұйығы, және Луиза Анрикетта Пинто Коррейя да Коста Кастело Бранконың (1835–1893) ұлы болды.
He was the son of Frederico Carlos Ferreira Franco Freire (16 January 1829 – 1909), a nobleman of the Royal Household, and Luísa Henriqueta Pinto Correia da Costa Castelo Branco (1835–1893).
Мансап
Ол Коимбра университетінде білім алып, 1875 жылы бакалавр дәрежесін алды. Әкімшілік қызметке кіріскен кезде, ол бірнеше лауазымға өткізілген мемлекеттік конкурстарда өзін көрсетті, оның ішінде: Сатао, Байао, Алькобаса және Лиссабон округтеріндегі корольдік прокурордың өкілі (1877 жылдың қаңтары мен 1885 жылдың қаңтары аралығында); кеден үйлерінің бас әкімшілігінің бастығы (1885 жылдың қазанынан бастап); кеден үйлерінің бас әкімшісі (1886 жылдың ақпанынан 1886 жылдың желтоқсанына дейін); және кеден салығы жөніндегі сот аудиторы (1886 жылдан бастап). Ол бай болды, жақсы байланыстары болды, интригаларды ұнатып, сол кездегі либералды элитаның көпшілігін біріктірген, қызмет пен лайықтылыққа бағытталған саудамен шұғылданды. Ол 1884 жылы алғаш рет Гвимаран сайлау округінен депутат болып сайланды, бірақ Кортес сайлаушылардың еркіне қарсы болғанда ғана осы лауазымда қалды. Делегат және заң шығарушы депутаттық лауазымдары қатар жүрмейтіндіктен, ол заң шығарушы орган құрамында қалуды жөн көрді, соның салдарынан судьялық кеңседегі құқықтарынан айырылды. Сайлаудан кейін көп ұзамай Брага мен Гвимаран арасында қақтығыс болды, ол сайлауын қолдаған Гвимаран тұрғындарына көмек көрсетуге бар күшін жұмсады. Бұл қақтығыс бір жылға созылды, осы кезеңде ол Гвимаран депутаты ретіндегі сот талантын және өкілеттіктерін көрсетіп, сайлаушылардың қолдауын алды. 1857 жылғы сессияда ол саяси, әкімшілік, экономикалық және қаржылық мәселелерге, соның ішінде Лиссабон порты, Лейксеос порты және кеден мәселелеріне арналған бірнеше сөз сөйледі. 1886 мен 1890 жылдар аралығында ол Прогрессивті партия (Прогрессисталар) мүшелерімен жиі пікір таластырды, ал оның есімі Регенератор партиясы құрған алғашқы үкіметпен байланысты болды.
He was educated at the University of Coimbra receiving a bachelor's degree in 1875. On entering an administrative career, he was able to prove himself in public competitions for several positions, including: delegate to the royal prosecutor in the comarcas of Sátão, Baião, Alcobaça and Lisbon (between January 1877 and January 1885); service chief of the general administration for customs houses (from October 1885); administrator general for customs houses (from February 1886 until December 1886); and court auditor for customs tax litigation (which began in 1886). He was rich, had good contacts, appreciated intrigue and immersed in commerce oriented toward service and merit, which united many of the liberal elite of the time. He was elected for this first time in 1884, for the constituency of Guimarães, and only remained in this position until the Cortes contradicted the will of his electorate. Since the position of delegate and legislative deputy were incompatible, he opted to remain in the legislature, thereby losing his rights in the magistrates offices. Shortly after his election the conflict between Braga and Guimarães occurred, and he dedicated his efforts to support the residents of Guimarães, who had supported his election. The conflict lasted a year, and during that time he exhibited his judicial talents and charter as deputy for Guimarães, receiving sympathies from his electors. During the 1857 legislature, he was responsible for several speeches, covering political, administrative, economic and financial issues, that included issues such as the port of Lisbon, port of Leixões and customs. He regularly sparred with members of Progressive Party (Progressistas) between 1886 and 1890, and his name was associated with the first ministry (government) organized by the Regenerator Party.
Министр
1890 жылдың 14 қаңтарында ол Корольдік кеңестер алдына шақырылды және Жозе Лучано де Кастроның прогрессивті кабинетін ауыстырған Антонио де Серпа Пиментел басшылығымен Қаржы министрлігіне тағайындалды. Сегіз айдан кейін, 1890 жылдың 12 қазанында Пименталь үкіметі құлап, оның елдің қаржы жағдайы туралы маңызды есебі жарияланды, бұл қызу пікірталас тудырды. 1891 жылы Прогрессивті министрліктің құлауынан кейін генерал Жоао Крисостомо де Абреу-э-Суза және Регенераторлар басқаратын кабинет қайтадан билікке келді. Осы кезде Франкоға Қоғамдық жұмыстар министрлігі (1891 жылдың 21 мамырынан 1892 жылдың 14 қаңтарына дейін басқарды) сеніп тапсырылды. Осы кезеңде оның басшылығымен көптеген институционалдық, өнеркәсіптік және ауыл шаруашылығы реформалары жүзеге асырылды, соның ішінде өнеркәсіп пен экономиканы дамытуға бағытталған түрлі шаралар қабылданды. Бұл заңдардың ішінде жаңа өндірістер құру туралы заң жобасын ұсыну болды, ол үкімет құлағандықтан қабылданбады, бірақ 1892 жылы жарлық арқылы бекітілді. Протекционизмге бейім Франко 1892 жылы басқа протекционистермен бірігіп, олармен және Қаржы министрі Оливейра Мартинспен бірге Қаржы комитетінің төрағасы ретінде жұмыс істеді. Оның қадағалауымен Бейра-Байса темір жолы ашылды, солтүстік провинцияларда король Карлос пен королева Амелия монархтар ретінде алғашқы ресми іс-шараға қатысты. 1891 жылдың шілдесінен 16 қарашаға дейін Франко сонымен қатар Халықтық білім және Көркем өнер министрі (Ministro da Instrução Pública e Belas artes) лауазымын атқарды. 1893-1897 жылдары Корольдік министрлігін басқарды. Ол орта білім беру жүйесін, әкімшілік кодексін (1896), сайлау заңдарын реформалады, муниципалдық кеңестердегі мемлекеттік қызметкерлер санын шектеді, теңіздегі ластануды реттеді, анархистерге қарсы заңдар қабылдады, сондай-ақ муниципалдық округтер мен комаракаларды кішірейтті. Бұл және басқа да шаралар, сондай-ақ күш қолдану актілері, мысалы, Сауда-саттық қауымдастықтары (Associações Comercial) мен Лиссабон жалдамашылар қауымдастығы (Associações dos Lojistas de Lisboa) таратылуы, республикалық әскербасшы Салмеронды елден қуу туралы бұйрық, елде қызу пікірталас тудырып, назар аударды. Франко мойын бұрмады және қоғамдық тәртіпке қарсы деп санайтын таптық анархияны жою үшін күшін екі есе арттырды. 1900 жылдың шілдесінде жаңа Регенератор үкіметінде Франко министрлікке ие болмады, себебі партия төрағасы Хинце Рибейро мен кабинет төрағасы Франко арасындағы саяси және жеке қарым-қатынас жақсы болған жоқ. Осы кездегі баспасөз жазбалары пікірлердің қақтығысы салдарынан толық үзіліс болуы мүмкін екенін көрсетті. 1901 жылдың 13 ақпанындағы отырыста жарылыс болды: Жоао Франко шетелдік салық саясаты туралы сөз сөйледі, бұл үкіметке ұнамады және оның ашық қарсылығын білдірді. 14 мамырда депутат Мальхиеро Реймао табыс салығы саясатына қатысты қатты сынға алды, ал келесі күні оны Жоао Франко да сынады, ол осы әрекеттерге қарсылығының себептерін батыл түрде түсіндірді. Бұл пікірталастар сайланған палатаның таратылуына әкелді, бұл үкімет тарапынан даулы шешім болды. Үкімет сайлау заңын жойып, оны (1901 жылдың 8 тамызында) кең ауқымды заңмен алмастырды, содан кейін дереу жалпы сайлаулар өтті, нәтижесінде Жоао Франко мен оның саяси әріптестері сайлау құқығынан айырылды. Бұл жағдайды ушықтырып, жаңа саяси партия құрылды – Либералды Регенератор партиясы, көбінесе жаңа саяси көшбасшысының атымен «Франкистер» деп аталды. Бес жылдан кейін елдің басқаруы партиялық сипатқа ие болды және Франкистер көптеген жақтастар жинады. Темекі концессиясы және басқа да мәселелер қоғамдық пікірді қоздырды, ал екі негізгі партия – Прогрессивтілер мен Регенераторлар қолдауын сақтай алмады, нәтижесінде көптеген депутаттар басқа партияларға өтті.
On 14 January 1890, he was called before the councils of the Crown, and given the Finance portfolio, during the government presided by António de Serpa Pimentel, which had replaced the Progressive cabinet of José Luciano de Castro. At the end of eight months, on 12 October 1890, Pimental's government fell, resulting in his publication of a celebrated report on the state of the nation's finances, that resulted in vivid discussions. In 1891, following the fall of the Progressive ministry, a cabinet presided by general João Crisóstomo de Abreu e Sousa and the Regenerators, once again, took office. At that time Franco was given the responsibility for Public Works (which he occupied from 21 May 1891 to 14 January 1892). It was from this period that many institutional, industrial and agricultural reforms were implemented under his watch, including various measures were promulgated to develop industry and the economy. Among these laws, was the presentation of a bill to create new industries, which was never adopted (due to the government falling) but were promulgated in 1892 by decree. Inclined towards protectionism, Franco aligned himself with other protectionists in 1892, collaborating with them and Finance Minister Oliveira Martins, during his role as president of the Finance committee. It was during his oversight that Beira Baixa rail line was inaugurated, visited by King Carlos and Queen Amélia in their first public event as monarchs, in the provinces of the north. Since July 1891, until 16 November, Franco also occupied the post of Minister of Public Instruction and Fine Arts (Ministro da Instrução Pública e Belas artes). Between February 1893 and 1897 he managed the Kingdom's portfolio. At that time he reformed secondary school education, the administrative code (1896), electoral law, limiting the number of public service workers in the municipal councils, regulating pollution on the sea, laws against anarchists and the reduction of municipal districts and comaracas. These and other measures, as well as acts of force, such as the suppression of the Associações Comercial (Commercial Associations) and Associações dos Lojistas de Lisboa (Lisbon Tenants Association), as well as the order to expel the republican warlord Salmeron, provoked heated discussions and captivated the attentions of the country. Franco did not waver, and through them doubled his efforts to end class anarchy, which he believed were against public order. In July 1900, during the new Regenerator government Franco did not obtain a ministry; at that time the political and personal relationship between Hintze Ribeiro, the party chief, and Franco, chairman of the cabinet, were not cordial. The press writing around this time indicated that a full rupture was inevitable, owing to the differences of opinion. A fissure developed during the 13 February 1901 session: João Franco made a speech on overseas tax policies, which did not please the government, and indicated his open opposition. On 14 May, deputy Malheiro Reimão strongly attacked the income tax policy, which was, the next day, also attacked by João Franco, who boldly explained the reasons why he opposed the actions. These debates eventually resulted in the dissolution of the elected chamber, which was a controversial action on the part of the government. The government then revoked the electoral law, and substituted it (on 8 August 1901) with a comprehensive law, then immediately held general elections, resulting in João Franco and his political colleagues being disenfranchised. This reinforced the split, resulting in the creation of a new party, the Liberal Regenerator Party, commonly called the Franquistas, for its new political leader. Five years later, the administration of the country was actively party oriented, and the Franquistas acquired several supporters. The tobacco concession and other questions, galvanized public opinion and the two mainlines parties, the Progressives and Regenerators, were incapable of maintaining their support, causing the abandon of several deputies to other parties.
Премьер-министр
1906 жылдың мамыр айында, үнемі саяси тартысқа түсіп, шаршаған король Жоао Франкодан жаңа үкімет құруды сұрады: үкіметке корольдік кеңесінің төрағасы ретінде Жоао Франко, Қаржы министрі Эрнесто Дризель Шротер, Сыртқы істер министрі Луис Циприано Коэльо де Магалхаес, Теңіз күштері министрі Айрес де Орнелас е Васконселос, Соғыс министрі Антонио Карлос Коэльо де Васконселос Порто, Әділет министрі Жозе де Абреу до Куто Аморим Новаис және Қоғамдық жұмыстар министрі Жозе Мальхеро Реймао кірді. Прокламация жазылған кезде, алғашқы Либералды жаңартушы министрлік прогрессивтік партияның қолдауымен, өзін-өзі «либералдық концентрация» деп атап, өзінің алғашқы бағдарламасын қабылдаған еді. Олар 1906 жылдың қазан айында жаңа келісімшартпен темекі мәселесін шешті, содан кейін парламентке ұсынған реформаларды жүзеге асырды: мемлекеттік есеп беру, министрлік жауапкершілік, баспасөз және анархистерге қарсы күрес туралы заңдар. 1906 жылдың 20 қарашасындағы отырыста оның министрлігі, Афонсо Коста мен Александре Браганы қоса алғанда, республикалық партияның көптеген депутаттарын, олардың артық ынтасы үшін парламенттен шығарып салды. Заң шығару сессиясы барысында Жоао Франко оппозициялық партиялардың мүшелеріне қарсы сөз сөйлеу шеберлігін көрсетіп, бірнеше ескертулер жасады. 1906 жылдың 16 шілдесінде жарияланған жарлық бойынша ол Корольдікке көрсеткен қызметі үшін 303-ші дәрежедегі Тауэр және Қылыш орденінің Ұлы крестімен марапатталды. Алайда, республикалық оппозицияға тап болғандықтан Жоао Франко 1907 жылы авторитарлық үкімет құрды. Португалия королі Карлос I және оның ұлы, тақ мұрагері Луис Филипе 1908 жылдың 1 ақпанында республикалық революционерлер тарапынан өлтірілген кезде ол әлі де лауазымда болды. Франко көп ұзамай (4 ақпанда) отставкаға жіберілді, ал барлық партиялардың қолдауымен партиялық емес Франсиско Феррейра до Амарал министрлікке тағайындалды; ол ешқашан қайтадан лауазым атқармады.
In May 1906, tired of continued politicization, the King requested João Franco form a new government: it was composed of João Franco, as president of the council for the kingdom; Ernesto Driesel Schroeter, Finances; Luís Cipriano Coelho de Magalhães, Foreign Relations; Aires de Ornelas e Vasconcelos, Marines/Navy; António Carlos Coelho de Vasconcelos Porto, War; José de Abreu do Couto Amorim Novais, Justice; and José Malheiro Reimão, Public Works. By the time the proclamation was written the first Liberal Regenerator ministry had already adopted its first program, supported by the Progressive Party, in the self styled concentração liberal (liberal concentration). They immediately settled the tobacco issue in October 1906, with a new contract, and then implemented reforms, which they presented to the parliament: laws on public accounting, ministerial responsibility, the press and the repression of anarchists. During the 20 November 1906 session, his ministry expelled from parliament many of the Republican Party deputies, including Afonso Costa and Alexandre Braga for their excessive zeal. During the entire legislative session João Franco made several remarks highlighting his oratorical skills, against the members of the opposition parties. By decree, issued 16 July 1906, he received the 303rd Grand Cross of the Order of the Tower and Sword for his services to the Crown. Facing republican dissent, though, João Franco established an authoritarian government in 1907. He was still in office when the king of Portugal, Carlos I, and his son and heir to the throne, Luis Filipe, were killed by republican revolutionaries on 1 February 1908. Franco was soon forced out (4 February) and a non partisan Francisco Ferreira do Amaral, with all party support was installed in the ministry; he never again held office.
Жеке өмір
Ол 1858–1950 жылдары Мария Ливия Феррари Шиндлермен үйленді, оның тегі швейцариялық неміс және итальяндық, Испания королевасы Мария Луизаның Корольдік орденінің 915-ші Дамы (3 қараша 1893), Гаспар Шиндлер мен Мария Ливия Ферраридің қызы, екеуі де Лиссабонда туып, сонда үйленді. Олардың Фредерико Гаспар Шиндлер Франко Кастело Бранко (18 наурыз 1888 – 3 қаңтар 1931) атты ұлы болды, ол 1919 жылғы 22 мамырда Анадияның 5-ші графының қызы Мария Рита де Са Паис до Амаралмен (14 қыркүйек 1897 – 27 шілде 1926) үйленді және олардан ұрпақ қалды.
He married Maria Lívia Ferrari Schindler (1858–1950), of Swiss German and Italian descent, 915th Dame of the Royal Order of Queen Maria Luisa of Spain (3 November 1893), daughter of Gaspar Schindler and Maria Lívia Ferrari, both born and married in Lisbon, and had a son Frederico Gaspar Schindler Franco Castelo Branco (18 March 1888 – 3 January 1931), married on 22 May 1919 to Maria Rita de Sá Pais do Amaral (14 September 1897 – 27 July 1926), daughter of the 5th Counts of Anadia, and had issue.