Кіріспе
Жапондық романист, драматург және ақын Санеатсу Мушанокодзи (武者小路 実篤(實篤)) – Жапонияның Тайшо және Шoва кезеңдерінің соңында қызмет еткен жапондық романист, драматург, ақын, суретші және философ. Өмірінің кейінгі жылдарында ол өзінің тегінің айтылуын (қалай естілгеніне қарамастан) әдеттегі Мушанокодзиден Мушакодзиге өзгертуді сұрады, бірақ көп ұзаққа соқпады. Әріптестері оны "Муша" және "Футо" деп шақыратын.
Saneatsu Mushanokōji (武者小路 実篤(實篤)) was a Japanese novelist, playwright, poet, artist, and philosopher active during the late Taishō and Shōwa periods of Japan. Later on in life he requested that the pronunciation of his surname (as far as was concerned) be changed from the usual Mushanokōji, to Mushakōji, but without much success. He was nicknamed Musha and Futo o by his colleagues.
Ерте өмір
Токиодағы Чиода, Кодзимачиде туған Санеатсу, Виконт Мушанокодзи Санейоның сегізінші ұлы болды, ол Санеатсу екі жасында қайтыс болды. Оны анасы тәрбиеледі. Санеатсу осал және дені нашар жасөспірім еді, Гакушуин курстарындағы дене шынықтыру жарыстарына қатыса алмады. Ол өзінің пікір таласу дағдыларын жетілдіріп, әдебиетке қызығушылық танытты. Осы мектепте оқығанда Наоя Шигамен достық қарым-қатынас орнатты, ал оның ағасы оны Киелі кітап пен Толстойдың шығармаларымен таныстырды. Санеатсу Токио императорлық университетінің әлеуметтану факультетіне оқуға түсті, бірақ 1907 жылы бітірмей, Киношита Риген, Шига Наоя, Арисима Такео және Огимачи Кинказумен бірге әдеби топ құрды. Олар бұл топты «Жюёккакай» (Он төртінші күн клубы) деп атады. Бұл топ «Ширакаба» (Ақ қайың) әдеби үйірмесіне айналып, 1910 жылы сол аттас әдеби журналды жариялай бастады. 1913 жылы Санеатсу Фусако Миягиге үйленді, оны бұрын Кокичи Отаке таныстырған еді. Мияги мен Отаке екеуі де әйелдер әдеби бірлестігінің мүшелері (және «Bluestocking» журналының баспагерлері) болды.
Әдеби мансап
Ширакабаның маңызды мүшесі ретінде Мушанокодзи 1910 жылы өзінің «Омедетаки Хито» (お目出たき人) атты туындысын «Ширакаба» журналында жариялады. Одан кейін 1912 жылы «Секен Ширазу» (世間知らず) жарық көрді. «Ширакаба» арқылы Мушанокодзи Толстойдың өзін-өзі құрбан ету идеалынан алшақтап, гуманизм философиясын сол кездегі танымал натурализмге қарсы балама ретінде ұсынды. Оның гуманизмі натурализмнен кейбір элементтерді алғанмен, ол адамзаттың ерік-жігері арқылы өз тағдырын өзі бақылайтынына сенді, ал натуралистер адамды жеке бақылаудан тыс күштерге қарсы әлсіз және қиын жағдайда деп есептеді. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Мушанокодзи гуманитарлық философиясын одан әрі дамыту үшін Толстойға қайта жүгінді. Осы кезеңде ол «Sono imōto» (その妹) (1915) атты пьесасын жазды. 1916 жылы Шига Наоя және Янаги Соэцумен бірге қазіргі Чиба префектурасының Абико қаласына көшті. 1918 жылы Мушанокодзи өзінің философиясын дамыту жолындағы келесі қадамын жасап, Кюсюдағы Миядзакидегі Кидзо тауларына көшіп, Кюсюдағы социалистік утопиялық коммуна, «Атарашики мура» (Жаңа ауылды) Толстойлық үлгіде құрды. Ұзақ өтпей ол идеал адамның бейнесін көрсететін «Кофукумоно» (幸福者) (1919) және гуманизмнің жеке пайдаға жеңісін бейнелейтін «Юджо» (友情) (1920) романдарын жариялады. Оның идеализмі автобиографиялық романы «Ару-отоко» (或る男) (1923) мен «Нингэн-банзай» (人間万歳) (1922) пьесасында көрінеді. Коммуна өз әдеби журналын, «Атарашики мура» журналын да шығарды. 1920 жылдары Мушанокодзи коммунаны басқарып жүргенде өте жемісті шығармашылықпен айналысты. Алайда, Мушанокодзи әлеуметтік тәжірибеден жалықты және 1926 жылы ауылды тастап кетті; 1939 жылы бұл ауылды дамба жобасы Сайтама префектурасына көшіруге мәжбүр етті, ол әлі де бар. 1923 жылғы Ұлы Канто жер сілкінісінен кейін Мушанокодзи Токиоға өнер галереясын басқаруға оралды және өзінің суреттерін, көбінесе тығыздықтар мен басқа да көкөністерді бейнелейтін натюрморттарды сата бастады. Жер сілкінісінен кейін «Ширакаба» журналы жабылды, бірақ Мушанокодзи романист және драматург Нагаё Ёсиромен бірлесіп «Fuji» әдеби журналын шығарды. Осы кезеңде ол XIX ғасырдағы ауыл шаруашылығы технологы және ауыл шаруашылығы философы Ниномия Сонтоку сияқты тарихи немесе биографиялық романдар жазуға көшті. 1930-1940 жылдары ол әдеби ортадан бой көтерді. 1936 жылы нацистік Германиядағы Жапония елшісі болған үлкен ағасы Кинтомо Мушанокодзидің ынталандыруымен ол Еуропаны аралады. 1946 жылы ол Жапония Парламентінің Лордтар палатасына мүше болып тағайындалды. Алайда, төрт айдан кейін ол екінші дүниежүзілік соғыста Жапон үкіметінің әрекеттерін қолдаған «Дай Тоа Сенсо Шикан» (大東亜戦争私観) (1942) еңбегі үшін американдық оккупациялық билік тарапынан мемлекеттік қызметтен шеттетілді. Мушанокодзи (1949-1950) романымен әдебиетке қайта оралды. 1951 жылы ол Мәдениет орденімен марапатталды және 1952 жылы Жапон өнер академиясының мүшесі болды. Мушанокодзи 90 жасқа дейін өмір сүрді. Ол Токиодағы Комаэдегі Жикей университетінің медицина мектебінің ауруханасында уремиядан қайтыс болды. Оның қабірі Токиоға жақын Хачиоджи қаласында орналасқан. 1955-1976 жылдары Токиодағы Чофу қаласында тұрған үйі еске алу музейіне айналды.