Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бенгал әншісі, Үндістан саясаткері Дебабрата Бисвас (сондай-ақ Джордж Бисвас және Джордж да деп те белгілі; 22 тамыз 1911 – 18 тамыз 1980), үнді Рабиндра Сангит әншісі болған.
Bengali singer
the Indian politician
Debabrata Biswas (also known as George Biswas and George da; 22 August 1911 – 18 August 1980), was an Indian Rabindra Sangeet singer.
Ерте өмір
Бисвас 1911 жылы Барисалда дүниеге келді, кейіннен Британдық үстемдік астындағы Біріккен Үндістанның Бенгал провинциясының Мименсинг ауданындағы Кишореганж қаласына көшті. Осы кезде Георг V патша Делидегі Дурбарға келген болатын, сол себепті оған Георг есім қойылды. Ол халық арасында Джордж Бисвас және Джордж Да деп танылды.
Biswas was born in 1911 in Barisal and then later came to Kishoreganj of Mymensingh district of British colonial undivided Bengal province of India. It was the time when King George V was visiting India for the Delhi Durbar, so he was nicknamed George. He was popularly called George Biswas and George Da.
Мансап
Бисвастың музыкасы Тагордың өлеңдеріндегі нәзік драмалық элементті зерттеумен қатар, терең эмоционалдық сезімталдығымен ерекшеленді. 1940 жылдардың басында жарық көрген Тагор әндерінің граммофондық жазбалары, дәстүрдің жазба және жазбаша емес ережелеріне қатаң бағынып, әуеннің жанды, толыққанды айтылуын көрсетті. Ол 1960 жылдардың басында осы шектеулерді бұзуға міндетті деп сезінді – көпшілік осы кезеңді 1969 жылға дейінгі өркендеген шағы деп есептейді. Осы кезеңдегі орындауларындағы дауысының күші мен модуляциясы таң қалдырады, бұл оның замандастары мен тіпті өзінің бұрынғы тәжірибесінде кездеспеген ашық эмоционалдық экспрессиямен толықтырылды. Оның дауысы бұл кезеңде үш октава диапазонында, әртүрлі тембрлер мен ырғақтарда еркін ойнап, күркірегеннен бастап жұмсақ әуенге дейін кең ауқымды эмоционалдық сезімдерді жеткізді. Жеке сезімдері мен көзқарастарында батыл және ықпалды болған ол, Тагордың тіпті ең таныс өлеңдерінің сөздерін жаңа мағыналармен және жаңалықтармен ойнатып берді. Бенгалдықтардың жүрегіне терең сіңген орындауларының арасында «Акаш бхора суржо тара», «Пурано сей динер котха», «Е монихар амаи нахи саже», «Кланти амар кхома коро пробху», «Же ратеи мор дуаргули», «Томар каче е бор маги», «Чокхер жолер лагло жоар», «Свапне амар моне холо» және тағы да басқалары бар. Бисвас – «Рабиндра Сангит» әндерін санскрит, ағылшын, неміс, француз және орыс тілдерінде орындаған жалғыз әнші. Ол шет тілдерінің негіздерін үйрену үшін Калькуттадағы Рамакришна Миссия Мәдениет институтында оқыды. Фильм режиссері Ритвик Гатак Тагор әндерін таңдау және орындау үшін Бисвастың көмегіне жүгінді. Фильмдерде қолданылған осы Тагор әндері халық арасында өте танымал болды. Дебабрата Бисвас ұзақ жылдар бойы IPTA тобымен белсенді жұмыс істеді. Ол Салил Чоудхури, Хеманга Бисвас, Джотириндра Мойтраның музыкасына жазылған бірнеше әнді орындады және Бангладеш азаттық күресі кезінде әндер жазды. Кази Назрул Исламның өзі Дебабрата Назрул әндерін жазғанда оған жетекшілік етті.
Biswas' music was notable for its exceptional depth of emotional expression combined with an exploration of the subtle dramatic element in Tagore's lyrics. His early gramophone recordings of Tagore songs brought out in the early 1940s demonstrate soulful full throated expression of melody with a strict adherence to the rules and norms of tradition, written and unwritten, which he felt obliged to break in the early 1960s – considered by most to be his heyday up to the year 1969. His renderings in this period show amazing power of voice and modulation, compounded with an overt emotional expression of a kind hitherto unpractised by his contemporaries and even himself. His voice at this period ranged at ease within the three octaves and with varied tempos and rhythms and showed a greater variety of emotional expression from the thunderous and rumbling to the soft and mellow. Somewhat audacious and overpowering in his personal feelings and mores, his enunciation of the words of even the most familiar of Tagore's lyrics extracted new meanings and freshness from the compositions. Some of his renditions that go deep into the heart of Bengalis include Akash bhora surjo tara, Purano sei diner kotha, E monihar amay nahi saje, Klanti amar khoma koro probhu, Je ratey mor duarguli, Tomar kache e bor magi, Chokher joler laglo joar, Swapne amar mone holo, among others. Biswas is the only singer who sang Rabindra Sangeet in Sanskrit, English, German, French, and Russian. He got trained at Ramakrishna Mission Institute of Culture, Kolkata for learning the rudiments of foreign languages. Filmmaker Ritwik Ghatak took help of Biswas for song selection & playback of Tagore songs. Those Tagore songs used in the movies became extremely popular among the masses. Debabrata Biswas was actively engaged with IPTA group for a long period. He sang a few songs set to music by Salil Choudhury, Hemanga Biswas, Jyotirindra Moitra and recorded songs during the liberation movement of Bangladesh. Kazi Nazrul Islam himself was the trainer when Debabrata recorded songs by Nazrul.
Қақтығыстар
1964 жылдан бастап, ол жарияланған ноталарға, өлеңнің үлгісіне, дәстүрлі темпке, ритм мен соққыға қатысты еркіндік таныта бастады, бұл қадамдар Тагор лирикасымен байланыстырылатын қалыпты жағдайға сын салды. Сонымен қатар, ол батыс музыкалық аспаптарды сүйемелдеу және аралық үндік эффекттер үшін қолдануға бейімділігімен де көзге түсті – бұл оның өмірінің соңына дейін жалғасқан құштарлық болды. Ол испан гитарасы, саксофон, кларнет, фортепиано және виолончель сияқты аспаптарды ситар, сарод, эсрадж және скрипкамен бірге қолдану арқылы Тагор әндерін тыңдаушылардың сезімталдығына сын салды, мұның бәрі «түсіндіру» және «өзіндік өркендеу» атымен жасалды. Оның танымалдығы ересек-жас, сарапшылар мен жаңа бастағандар арасында артып, өйткені осы артықшылықтарға қарамастан, оның орындауларының стилі мен рухының күші мен тазалығы теңдесіз болды. 1960 жылдардың соңында Дебабрата өзінің батыл стилі үшін билік тарапынан сынға ұшырады, көптеген жазбалары Тагор шығармаларының тазалығына сай келмейтін «дұрыс емес рух», «дұрыс емес темп» және басқа да мелодиялық артықшылықтар себептерімен коммерциялық өндірістен тыйым салынды. Бастапқыда ол қарсылыққа төтеп беруге тырысқанмен, кейіннен шегініп, өз еркімен жазбалар жасауды тоқтатты. Даудың күшеюімен, оның жеке концерттері сұраныстың өсуімен жалғасты, бірақ жасы ұлғайғанда (ол 60-қа жасы жеткенде) және дауысы нашарлағандықтан, сонымен қатар өмір бойына азаптаған астмасының салдарынан, ол көпшілік алдындағы өнер көрсетулерінен бас тартып, өзінің қайғы-мұңын және көңіл күйзелісін 1979 жылы жарық көрген «Братья Жанер Рудда Сангит» (немесе «Тастап кетілгеннің үнсіз музыкасы») атты автобиографиялық естеліктерінде бейнеледі. Бұл кітап 1980 жылдың 18 тамызындағы өлімінен бір жыл бұрын жарық көрді.
Authoritarian eyebrows started to be raised from 1964 onwards with the liberties he started taking by challenging the published tune notations, scansion, traditional tempo, beat and rhythms which people were accustomed to associating with Tagore lyrics, as well as with his inclination towards the use of Western musical instruments for the purposes of accompaniment and interlude – an obsession that remained with him till his death. He challenged the sensibilities of Tagore song listeners with the use of the Spanish guitar, the saxophone, the clarinet, the piano and the cello along with the sitar, the sarod, the esraj and the violin; and all in the name of 'interpretation' and 'freedom of expression'. His popularity swelled beyond bounds with the masses, young and old – connoisseurs and dilettante alike for, despite these excesses, the power and intrinsic purity of style and spirit of his renditions were unparalleled. In the later part of the 1960s, Debabrata was seriously challenged by the authorities over his audacious style and quite a number of his records were prohibited from commercial production for reasons attributed to wrong spirit, wrong tempo and other melodic excesses not regarded as harmonious to the purity of Tagore compositions. Although initially he did brace himself to meet the challenge, he retreated later and on his own volition stopped all record production. As further controversy fuelled, his public live performances continued with an ever increasing demand but with age (now he was 60) and a declining voice and his lifelong asthma affliction, he withdrew from public appearance, venting his anguish and frustrations in his autobiographical reflections : Bratya Janer Ruddha Sangit (or The Stifled Music of an Abandoned), published in 1979, a year before his death on 18 August 1980.