Клаудио Кьяппуччи: Итальян велошапазданының жұлдызы

Кіріспе

Италиялық велосипедші (туған 1963)

Клаудио Чиаппуччи (28 ақпан 1963 жылы Уболдо, Варезе, Ломбардияда туған) – зейнеткер итальяндық кәсіби велосипедші. Ол "Тур де Франс" жарысының жалпы есебінде үш рет жүлделі орынға ие болды: 1990 жылы екінші, 1991 жылы үшінші және 1992 жылы қайтадан екінші орын алды.

Мансап

Карьерасының тыныш бастамасынан кейін ол 1990 жылы «Тур де Франс» жарысында көзге түсті. Чьяппуччи бірінші кезеңдегі шабуылынан кейін сары жейде киіп, 10 минуттік артықшылықпен келуіне мүмкіндік алды. Келесі кезеңдерде ол Грег Лемондтың оралуына тойтарыс берді, тек 20-шы кезеңде, соңғы уақыт сынағында жарыстың көшбасшылығын жоғалтты. Ақырында Лемонд 2’16” айырмашылығымен жеңіске жетті, Чьяппуччи күтпеген екінші орынды иеленді және велоспорт жұлдызының мәртебесіне қол жеткізді. Ол 1972 жылы Феличе Гимондиден кейін «Тур» подиумына көтерілген алғашқы итальяндық велошабандоз болды. Бұл табысты науқан Чьяппуччидің басты кемшілігін – уақыт сынағын көрсетті. Келесі жылы уақытқа қарсы жақсы жарыс көрсетуге уәде бергенімен, Чьяппуччи бұл тәртіпті толық меңгере алмады. 1991 жыл Чьяппуччидің тұрақты өнер көрсетуге қабілетті екенін велоспорт қауымдастығына дәлелдеді. Маусымның алғашқы классикасында, «Милан-Сан-Ремода» жеңіске жеткеннен кейін, Чьяппуччи «Джиро д’Италия» және «Тур де Франс» жарыстарына қатысты. Алайда, Чьяппуччидің өркендеуі тез тоқтап қалды. 1993 жылы «Джирода» жақсы көрсеткеннен кейін, оның «Тур де Франста» Мигель Индурайнмен қақтығыс күтілуде еді. Бірақ алғашқы тау кезеңінен бастап Чьяппуччи күресіп жатқаны байқалды. Жарыстың соңында ол қайта жанданғанмен, жалпы есепте алтыншы орынға ғана ие болды. «Тур де Франстан» кейін бірнеше апта өткен соң ол «Класика де Сан-Себастьянды» жеңіп алды, бірақ бұл оның маңызды жетістіктерінің соңғысы болды. Оның өнімділігі 1994/1995 жылдардан бастап күрт төмендеді және 1997 жылы допингке қатысты күдік туғаннан кейін 1998 жылы карьерасын аяқтады. Оның ең әйгілі жеңісі 1992 жылғы «Тур де Франстың» 13-ші кезеңінде болды, ол күнінің бірінші көтерілісінде шабуыл жасады, финиш сызығына дейін 245 км қалып, Мигель Индурайн мен Джанни Бугноның қызықты қуғынын тоқтатқаннан кейін Сестриереге жетті. Бұл жолы Паскаль Лино сары жейдеге ие болған, бірақ бұл ірі тау кезеңдерінің бірі болды және GC үміткерлері одан айырылуы мүмкін еді. Индурайн, Рош, Лемонд, Дельгадо, Бугно және Индурайннің барлығы жалпы есепте 7-орында тұрған Чьяппуччиден озып кеткен. Чьяппуччи басқа жарысқа қатысуға дайын болмаған GC үміткерлерінің ешқайсысы қосылмаған ертерек қашуға қатысып, барлық мүмкіндіктерін пайдаланды. Ол бірінші шыңға дейін басқа жарысқа қатысушыларды тастап, 125 шақырымға жеке шабуыл жасады. Ол бес негізгі көтерілістің басында жалғыз болды, оның 3-і «премьер-категория» және 1-і «hors-категория» еді. Кезеңнің соңында ол Индурайннан тоқсан секундқа артта қалды және жалпы есепте 2-орынға көтерілді. Ол Фаусто Коппи 40 жыл бұрын жасаған жетістікті қайталауды мақсат еткен. Чьяппуччи өзінің соңғы жарысын 1999 жылдың 7 қарашасында Валенсия қауымдастығының халықаралық критерийінде өткізіп, Абрахам Оланодан кейін екінші орынды иеленді. Чьяппуччи алған марапаттардың ішінде 1994 жылы Сицилияда өткен Велосипедпен жүгіру әлем чемпионатында алған күміс медалі бар. Керемет дене бітімімен дарынды болмаған Чьяппуччи өте жанкешті, күрескер стильмен ерекшеленді, әрқашан шабуылға дайын болды; ол кез келген көтеріліске немесе уақыт сынағына қарсы тұрмады.

After a quiet start to his career he burst onto the scene in the 1990 Tour de France. Chiappucci found himself almost casually wearing the yellow jersey after a stage one attack which the favourites allowed him to arrive with a 10 minute time advantage. In subsequent stages he resisted the return of Greg LeMond, only losing the lead of the race in stage 20, the final time trial. In the end, LeMond won the Tour by 2' 16", Chiappucci came home with a surprising second place and, moreover, the status of a cycling star. He was the first Italian cyclist to arrive on the podium at the Tour since Felice Gimondi in 1972. This first successful campaign highlighted Chiappucci's main weakness, the time trial. Although vowing to return the following year as a better racer against the clock, Chiappucci never was able to master this discipline. The year of 1991 confirmed to the cycling community that Chiappucci was able to perform consistently. Beginning with a win in the opening classic of the season, the Milan San Remo, Chiappucci rode the Giro d'Italia and the Tour of France. However, Chiappucci declined quickly. After riding a solid Giro it looked like his 1993 Tour de France was to be a big showdown with Miguel Induráin. But from the first mountain stage Chiappucci was obviously struggling. Although he had a revival later on in the race, Chiappucci finished sixth overall. He won the Clásica de San Sebastián a few weeks after the Tour de France, but this marked the end of his major results. His level of performance declined sharply from around 1994/1995, and he retired in 1998 after suspicions of doping in 1997. His most famous victory was stage 13 of the 1992 Tour de France, when he attacked on the first climb of the day, 245 km from the finish, and arrived in Sestriere after holding off a thrilling chase by Miguel Induráin and Gianni Bugno. On that occasion Pascal Lino was holding the yellow jersey, but it was one of the first major mountain stages and was anticipated to lose it to the GC contenders. Induráin, Roche, LeMond, Delgado, Bugno and Induráin were all ahead of Chiappucci who was in 7th overall. Chiappucci risked everything by joining the early breakaway that no other GC riders were willing to enter. He dropped the other breakaway riders before the first summit and rode on a solo attack for 125 kilometers. He was alone on top of all five main climbs, of which 3 were "première catégorie" and 1 "hors catégorie". By end of the stage he had jumped to 2nd place overall about ninety seconds behind Induráin. He had wanted to replicate the same accomplishment as Fausto Coppi exactly 40 years earlier. Chiappucci rode his last race at the International Criterium of the Valencian Community on 7 November 1999, finishing second behind Abraham Olano. Among the awards received by Chiappucci is a silver medal earned in 1994 at the World Cycling Championship in Sicily. Not gifted with an exceptional physique, Chiappucci was distinguished by a gritty, combative style, always ready to attack; he did not hold back in the face of any climb or time trial.

Допинг қолдану

Клаудио Чиаппуччи велосипедшілерге ЭПО қолданды деп айыпталған доктор Франческо Конконидің қызметін пайдаланды. Конкони "моральдық жағынан кінәлі" деп танылды, бірақ сотталмады, себебі қылмыстық іс бойынша мерзімі өтіп кеткен. Сот судьясы 1993-1995 жылдар аралығында 33 велосипедшінің, оның ішінде Чиаппуччидің медициналық құжаттарын қарады, және барлық қан сынақтарында гематокрит көрсеткіштерінің айтарлықтай ауытқуы байқалды, бұл ЭПО қолдануға нұсқайды. 1997 жылы Клаудио Чиаппуччи прокурор Винченцо Сколастикоға 1993 жылдан бері ЭПО қолданғанын айтты, бірақ кейіннен бұл мәлімдемесінен бас тартты.