Кіріспе
Американдық құлдыққа қарсы күрескер Томас Гарретт (21 тамыз 1789 – 25 қаңтар 1871) – американдық құлдыққа қарсы күрескер және Америка Азамат соғысына дейін Жерасты темір жолы қозғалысының жетекшісі. Ол 2500-ден астам афроамерикандықтарға құлдықтан қашуға көмектесті. Оның күш-жігері үшін оны қорқытып, мазақтады және ұрып-сапалады. Оны ұстау үшін 10 000 АҚШ доллары (1850 жылы 10 000 АҚШ долларының қазіргі шамамен <есептелген сомаға> тең құны) сыйақы белгіленді. Ол Эмелин мен Сэмюэл Хокинске құлдықтан қашуға көмектескені үшін тұтқындалып, сотталды. Сара Прайс пен Томас Гарретке. Оның отбасы Квакер Дарби достарының жиналысының мүшелері болды. Оның отбасы Ривервью фермасы деп аталатын өздерінің жерлерінде тұрды. 1813 жылы Гарретт Мэри Шарплесске үйленді, одан бес баласы болды. Ол 1822 жылы Делавэр штатының Уилмингтон қаласына көшіп келгенде Уилмингтон жиналысының мүшесі болды. Уилмингтон оның мансабы үшін тиімді болды, себебі ол өсіп келе жатқан қала еді. Бұл сондай-ақ Жерасты темір жолы қызметі үшін де өте қолайлы болды, өйткені ол құл мемлекеті ішінде Филадельфиядан бұрынғы соңғы қала еді. Ол 227 Шипли көшесіндегі үйінде станция құрды. Томас Гарретттің 1800 жыл шамасында салынған және 1822 жылға дейін өмір сүрген "Торнфилд" үйі бүгінге дейін (жеке тұрғын үй ретінде) қазіргі Үстіңгі Дарбидің Дрексел Хилл ауданында тұр.
Thomas Garrett (August 21, 1789 – January 25, 1871) was an American abolitionist and leader in the Underground Railroad movement before the American Civil War. He helped more than 2,500 African Americans escape slavery. For his efforts, he was threatened, harassed, and assaulted. A $10,000 (10000.0 in 1850 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) bounty was established for his capture. He was arrested and convicted for helping Emeline and Samuel Hawkins escape slavery. to Sarah Price and Thomas Garrett. The family were members of the Quaker Darby Friends Meeting. His family lived on their homestead called Riverview Farm. In 1813, Garrett married Mary Sharpless, with whom he had five children. He became a member of the Wilmington Meeting when he moved to Wilmington, Delaware in 1822. Wilmington was advantageous for his career as it was a growing city. It was also well suited for Underground Railroad activity as it was the last city before Philadelphia within a slave state. He established a station at his house at 227 Shipley Street. Thomas's house, "Thornfield", built around 1800 and in which he lived until 1822, still stands today (as a private residence) in what is now the Drexel Hill neighborhood of Upper Darby.
Мансап
Ол темір және аппараттық тауарлар бизнесін құрып, оны өркендетті. 1835 жылы Гаррет жаңа Уилмингтон газ компаниясының директоры болды, ол шамдарды жарықтандыру үшін "косильдік спирттен жасалған" газды "1000 куб футы 7 доллардан" бағамен өндірді. 1836 жылы ол, Чендлер, Джозеф Уитакер және басқа серіктестер Перривиллдегі Принципио пешін инвестициялап, қайта іске қосты, бұл Мэриленд штатында, Чесапик шығанағының жоғары жағындағы Сускехана өзенінің маңызды өтпелі орнына жақын болды.
Құлшылыққа қарсы іс-шаралар
Ол 1813 жылы, 24 жасында азаттық күресіне белсенді түрде кірісті. Гарреттерге жұмыс істейтін бостандыққа шыққан қара нәсілді әйелді құл саудагерлері ұрлап, оны Оңтүстік штаттарда құлдыққа сатуды жоспарлады. Гаррет оны құтқарып, өмірінің соңына дейін афроамерикандықтарды қорғауға міндеттенді. Гаррет өте құрмет тұтқан Уильям Ллойд Гаррисон бір күні оның үйіне келді. Дегенмен, олардың құлдыққа қарсы пікірлері әртүрлі болды. Гаррисон құлдықты жою жолында шейіт болуға дайын еді және шабуылға ұшыраса, өзін қорғамайтын. Ал Гаррет құлдықты тек азаматтық соғыс арқылы жоюға болатынына сенді және шабуылға ұшырағанда, өздігінен қорғанып, шабуылдаушыларын басып тастады. Томас Гарреттің өмірі Хариет Бичер Стоудың «Том күйігі» романындағы аболиционист кейіпкері Симеон Холлидейге шабыт берді. Гаррет сияқты, Симеон да адамдарына көмектескені үшін айып төлеуден немесе түрмеге қамалудан сескенбеді. 1853 жылы Бичер Стоу екінші томды жазып жатқанда, Бостондық аболиционист Чарльз Уиппл Гарретті аболиционизмнің алдыңғы қатарындағы тәжірибесі туралы жазушыға хабарлама жіберуге ынталандырды.
Жер асты темір жолы
Гаррет Делавэрдегі Жер асты теміржолында станция бастығы болып ашық түрде жұмыс істеді, Филадельфияда Уильям Стиллмен және Делмарва түбегінде Джон Ханнмен бірге қызмет етті. Оның көмегімен Генри Хайленд Гарнеттің отбасы да қолдау тапты. Гаррет құл аулаушыларға да, құлдық жүйесіне де ашық қарсылық көрсеткендіктен, 227 Шипли көшесіндегі үйінде жасырын бөлмелерге мұқтаждық сезінбеді. Билік оның қызметінен хабардар болды, бірақ оны ешқашан тұтқындамады. Гаррет сонымен қатар белгілі Жер асты теміржолының кондукторы Харриет Табманның досы және демеушісі болды, ол оның стансасы арқылы көп рет өтті. Қонақүй мен тамақтан басқа, Гаррет оған құлдықтан бостандыққа қашқандарды шығару миссияларын жалғастыру үшін жиі ақша және киім-кешекпен қамтамасыз етті. Гаррет Табманға оның ата-анасының Оңтүстіктен қашуы үшін де ақша және мүмкіндік берді. Табман оларды құтқарып алған кезде екеуі де бос адамдар еді, бірақ Табманның әкесі өз үйінде қашқан құлдарды жасырғандығы үшін тұтқындалу қаупінде болды. Гаррет көмек көрсеткен қашқандардың саны кейде жоғары бағаланған. Ол Азамат соғысы құлдықты тоқтатқанға дейін "барлығы екі мың жеті жүз адамға ғана көмектескенін" айтты.
Қашқан құл туралы заң бойынша сот
1848 жылы ол және оның квакер әріптесі Джон Ханн екі иесіне тиесілі жеті құлдан тұратын Эмилин және Сэмюэл Хокинс отбасының қашып кетуіне көмектескені үшін федералды сотта сотталды. Бірақ олардың заңгер әріптесі Джон Уэльс бұрынғы жылы судья habeas corpus бұйрығын берген кезде оларды түрмеден босатуға үлгерген. Екі құл иесі Ханн мен Гарретті сотқа берді. АҚШ Жоғарғы Сотының Бас судьясы Роджер Б. Тэни Нью-Касл сот үйінде сотқа төрағалық етті, ал Джеймс А. Байард-младший прокурор болып қызмет етті. Гаррет пен Ханн құл отбасына қашып кетуіне көмектесу арқылы Қашқын құлдар заңын бұзғаны үшін кінәлі деп танылды. Қашудың ұйымдастырушысы ретінде Гаррет 4500 доллар айыппұл алды, кейін ол 1500 долларға дейін төмендетілді. Кэтлин Лонсдейлдің сөзінше, американдық достар комитетіне сілтеме жасай отырып, "Айыппұл осыншалықты ауыр болды, ол оны қаржылық жағынан қиратты, бірақ Томас Гаррет сотта тұрып былай деді: «Сот, сіз маған бір доллар да қалдырмадыңыз, бірақ сізге және осы сот залында отырғандардың барлығына айтқым келеді, егер біреуге баспана мен дос қажет болса, оны Томас Гарретке жіберіңіз, ол оған көмектеседі»". Бұл пікір судья Гарретке: «Томас, сіз мұндай іске ешқашан қатыспасаңыз екен деп үміттенемін» деген сөздеріне жауап ретінде айтылды. Айыппұл төленгенге дейін оның үйі кепілдікке алынды, және Ханн шериф сатуы кезінде үйін жоғалтса да, достарының көмегімен Гаррет темір және аппараттық тауарлар бизнесін жалғастырып, қашқан құлдарға азаттыққа қол жеткізуге көмектесті. 1855 жылға қарай Гарреттің стансасы арқылы өтетін адамдардың саны көбейді, және Сидней Говард Гей 1855-1856 жылдары Гаррет көмегімен Нью-Йоркке 50-ге жуық қашқын келгенін атап өтті.
Америка Азаматтық соғысы
Америка Азамат соғысы кезінде Уилмингтондағы бос афроамерикандықтар Гарреттің үйін қорғады. 15-ші түзету қабылданғанда, қара терілі ер адамдарға дауыс беру құқығы берілгенде, Уилмингтонның афроамерикандықтары Гарретті "Біздің Мұсамыз" деген жазуы бар ашық барушамен көшелерде алып жүрді.
Өлім
Гаррет 1871 жылдың 25 қаңтарында Уилмингтон қаласында қайтыс болды және Уилмингтондағы квакерлер үйіне жерленді. Пенсильвания және Делавэр штаттары Гарретпен байланысты орындарда, яғни Үстіңгі Дарбидің Дрексел-Хилл ауданында және Уилмингтонда тарихи белгілер орнатты. Оның Торнфилд үйі, Гаррет жолының 3218 нөмірінде орналасқан, Үстіңгі Дарбидегі Гаррет жолындағы тарихи белгіге жақын жеке меншікте сақталып келеді.