Солтүстік Американың Ормалы кезеңі (б.з.д. 1000 – б.з. 1000)
Woodland period
Солтүстік Америка мәдениеттерінің (б.з.д. 1000-1000 жж.) Woodland кезеңі: археологиялық ескерткіштер, құрал жасау, өсімдіктерді өсіру, тұрғын үй салу дамуы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік Америка мәдениеттерінің кезеңі (б.з.д. 1000 – б.з. 1000 ж.)
Period of North American cultures (1000 BCE 1000 CE)
Солтүстік Американың археологиялық мәдениеттерін жіктеуде, Солтүстік Американың Колумбқа дейінгі мәдениеттерінің Вудленд кезеңі шамамен б.з.д. 1000 жылдан бастап Солтүстік Американың шығыс бөлігінде еуропалықтармен алғашқы байланысқа дейінгі кезеңді қамтиды. Кейбір археологтар б.з. 1000 жылдан еуропалықтармен алғашқы байланысқа дейінгі Миссисиппи кезеңін жеке кезең ретінде қарастырады. "Woodland Period" термині 1930 жылдары Архаикалық аңшы-жинақшылар мен ауыл шаруашылығымен айналысқан Миссисиппи мәдениеттері арасындағы археологиялық ескерткіштерді белгілеу үшін қолданылатын жалпы атау ретінде пайда болды. Шығыс Вудлендс мәдени аймағы қазіргі Канаданың шығыс бөлігін, Субарктикалық аймақтың оңтүстігін, АҚШ-тың шығысын және Мексика шығанағын қамтиды. Бұл кезең әртүрлі даму сатысы, уақыт аралығы, технологиялық бейімделулер немесе "ерекше белгілер" жиынтығы, сондай-ақ ертедегі Архаикалық мәдениеттермен байланысты мәдениеттердің "туыстық байланысы" ретінде қарастырылады. Оны қысқа мерзім ішінде күрт өзгерістер болмайтын, бірақ тас және сүйек құралдар, былғары өңдеу, мата тоқу, егін шаруашылығы және тұрғын үй салу салаларындағы үздіксіз дамуды көрсететін хронологиялық және мәдени құбылыс деп сипаттауға болады. Көптеген Вудленд халықтары кезеңнің соңына дейін найза мен атлат қолданды, кейін олар садақ пен жебелерге алмастырылды. Дегенмен, Оңтүстік-Шығыс Вудленд халықтары соқпақтарды да пайдаланды. Бұл кезеңдегі ең маңызды технологиялық жаңалық – қыш ыдыстардың кеңінен қолданылуы (дегенмен, қыш ыдыстар жасау кейбір аймақтарда Архаикалық кезеңде де пайда болған болатын) және олардың формаларының, әшекейлерінің және жасалу әдістерінің әртараптануы еді. Бағбандықпен айналысудың артуы және шөптесін тұқымдық өсімдіктер мен қабақ өсіруден тұратын Шығыс ауыл шаруашылығы кешенінің дамуы, уақыт өте келе топтардың көшпенділіктерінің азаюына және кейбір жерлерде адамдардың тұрақты ауылдар мен қалаларда қоныстануына әкелді. Миссисиппи кезеңі шамамен б.з. 1000–1400 жылдары қарқынды ауыл шаруашылығымен сипатталады және еуропалықтармен алғашқы байланысқа дейін, яғни шамамен 500 жыл бұрынға дейін жалғасқан болуы мүмкін.
In the classification of archaeological cultures of North America, the Woodland period of North American pre Columbian cultures spanned a period from roughly 1000 BCE to European contact in the eastern part of North America, with some archaeologists distinguishing the Mississippian period, from 1000 CE to European contact as a separate period. The term "Woodland Period" was introduced in the 1930s as a generic term for prehistoric sites falling between the Archaic hunter gatherers and the agriculturalist Mississippian cultures. The Eastern Woodlands cultural region covers what is now eastern Canada south of the Subarctic region, the Eastern United States, along to the Gulf of Mexico. This period is variously considered a developmental stage, a time period, a suite of technological adaptations or "traits", and a "family tree" of cultures related to earlier Archaic cultures. It can be characterized as a chronological and cultural manifestation without any massive changes in a short time but instead having a continuous development in stone and bone tools, leather crafting, textile manufacture, cultivation, and shelter construction. Many Woodland peoples used spears and atlatls until the end of the period, when they were replaced by bows and arrows; however, Southeastern Woodland peoples also used blowguns. The most cited technological distinction of this period was the widespread use of pottery (although pottery manufacture had arisen during the Archaic period in some places), and the diversification of pottery forms, decorations, and manufacturing practices. The increasing use of horticulture and the development of the Eastern Agricultural Complex, consisting of weedy seed plants as well as gourd cultivation, also meant that groups became less mobile over time and, in some times and places, people lived in permanently occupied villages and cities. Intensive agriculture characterizes the Mississippian period from c. 1000–1400 CE and may have continued up to European contact, around 500 years ago.
Ерте ормандық кезең (б.з.д.
Ерте ормандық кезең кейінгі және соңғы архаикалық кезеңдерде басталған көптеген үрдістерді жалғастырды, оның ішінде кең көлемдегі үйінділер салу, аймақтық ерекшеліктері бар жерлеу кешендері, Солтүстік Американың кең аумағында экзотикалық тауарлардың саудасы – өзара әрекеттесу аймақтарының бір бөлігі ретінде, жабайы және егілген өсімдіктерге тәуелділік, сондай-ақ маусымдық ресурстарды – жаңғақтарды, балықты, моллюскаларды және жабайы өсімдіктерді пайдаланатын шағын топтардың көшпелі тіршілік ету стратегиясы. Архаикалық кезеңде шектеулі көлемде өндірілген қыш ыдыстар енді Шығыс ішкі аймақтарында, Оңтүстік-Шығыста және Солтүстік-Шығыста кеңінен таралды. Алдыңғы Солтүстік-Шығыс, Суарктикалық аймақтар және Солтүстік-Батыс/Жазықтар аймақтарында қыш ыдыстарды пайдалану шамамен б.з.д. 200 жылдары біршама кешікті.
The Early Woodland period continued many trends begun during the Late and Terminal Archaic periods, including extensive mound building, regional distinctive burial complexes, the trade of exotic goods across a large area of North America as part of interaction spheres, the reliance on both wild and domesticated plant foods, and a mobile subsistence strategy in which small groups took advantage of seasonally available resources such as nuts, fish, shellfish, and wild plants. Pottery, which had been manufactured during the Archaic period in limited amounts, was now widespread across the Eastern Interior, the Southeast, and the Northeast. The Far Northeast, the Sub Arctic, and the Northwest/Plains regions widely adopted pottery somewhat later, about 200 BCE.
Қарым-қатынас
Адена мәдениеті конустық үйінділер салды, онда бір немесе бірнеше салтанатты жерлеулер, көбінесе өртеу арқылы жасалған, бай жерлеу заттарымен бірге қойылған: мыс білезіктер, моншақтар және горгеттер, мика, новоакулит, гематит, жолақты тақтадан жасалған өнер бұйымдары, әртүрлі тастар, қабықтан жасалған моншақтар мен тостағандар, және жапырақ пішіндес "жасырын пышақтар". Бұл мәдениет Медууд өзара әрекеттесу аймағының ядросы болды деп саналады, онда Ұлы көлдер аймағы, Сент-Лоуренс аймағы, Солтүстік-Шығыстың шалқары және Атлантика аймағындағы мәдениеттер өзара байланыс жасады. Өзара әрекеттесудің кең аумағы Адена стиліндегі үйінділердің болуымен, өзара әрекеттесу аймақтарының басқа бөліктерінен алынған ерекше заттардың табылуымен және Уильям Ричи анықтаған "Ерте орманды жерлеу кешеніне" қатысумен анықталады.
The Adena culture built conical mounds in which single or multiple event burials, often cremated, were interred along with rich grave goods including copper bracelets, beads, and gorgets, art objects made from mica, novaculite, hematite, banded slate, and other kinds of stone, shell beads and cups, and leaf shaped "cache blades". This culture is believed to have been core to the Meadowood Interaction Sphere, in which cultures in the Great Lakes region, the St. Lawrence region, the Far Northeast, and the Atlantic region interacted. The large area of interaction is indicated by the presence of Adena style mounds, the presence of exotic goods from other parts of the interaction spheres, and the participation in the "Early Woodland Burial Complex" defined by William Ritchie
Керамика
Керамика кеңінен өндіріліп, кейде саудаға шығарылған, әсіресе Шығыс ішкі аймақта. Керамикаға арналған балшық әдетте (балшық қоспалармен араластырылған) ұсақ тас немесе әк таспен қататын. Қазандар көбінесе конустық немесе конустық пішіндес, дөңгелек иықтары, аздап тарылған мойындары және кеңейтілген жиектерімен жасалатын. Керамика көбінесе әртүрлі сызықтық немесе қайыс мөрлермен безендірілетін, олар "тіс тәрізді" (тіс сияқты) іздер, толқынды сызықтар, тексерілген беттер немесе матадан жасалған іздер қалдыратын. Бірақ кейбір қазандар балық қабыршақтары мен басқа геометриялық өрнектермен, ал сирек жағдайларда – беттер сияқты суреттермен кесілген. Қазандарды қолмен орап, қайырып жасаған, жылдам айналу механизмін, мысалы, тоқыма станогын пайдаланбаған. Кейбіреулері қызыл тозаңмен сырланған немесе боялған. Керамика, егіншілік және тұрақты елді мекендер Вудленд кезеңінің үш негізгі белгісі деп жиі есептелген. Алайда, Солтүстік Американың кейбір аймақтарында, архаикалық мәдени жиынтығы бар тарихи алдындағы мәдени топтар, ешқандай егіншілік дәлелі болмастан керамика жасағандығы анықталды. Шындығында, аң ауру мен жинау негізгі күнкөріс экономикасы ретінде жалғасқан, ал Оңтүстік-Шығыстың көп бөлігінде керамика енгізілгеннен кейін бірнеше мың жыл бойы топырақ өңдеу/егіншілік дамымаған, ал Солтүстік-Шығыстың кейбір аймақтарында топырақ өңдеу ешқашан қолданылмаған. Бұл зерттеулер керамикадағы талшықты қоспалардың б.з.б. 1000 жылға дейін пайда болғанын көрсетті, алғаш рет б.з.б. 2500 шамасында Флориданың кейбір бөліктерінде (Оранж мәдениеті) және Джорджияда (Сталлингс мәдениеті) кездескен. Дегенмен, бұл ертедегі орындар типтік архаикалық елді мекендер болып табылды, олар тек негізгі керамикалық технологияны қолдануда ғана ерекшеленді. Сондықтан, зерттеушілер қазіргі уақытта кезеңді керамикадан ғана емес, тұрақты елді мекендердің пайда болуынан, күрделі жерлеу рәсімдерінен, крахмалға толы тұқымдарды қарқынды жинаудан және/немесе бау-бақша шаруашылығынан (Шығыс егіншілік кешеніне қараңыз), әлеуметтік құрылымдағы айырмашылықтардан және басқа да факторлардан бастап қайта анықтауда. Олардың көпшілігі б.з.б. 1000 жылға қарай Оңтүстік-Шығыс орманды аймақтарында байқалды. Мысалы, Оңтүстік Каролина мен жағалаудағы Джорджия сияқты кейбір аймақтарда, Депфорд мәдениетінің керамикалық өндірісі шамамен 700 жылдан кейін тоқтады.
Pottery was widely manufactured and sometimes traded, particularly in the Eastern Interior region. Clay for pottery was typically tempered (mixed with non clay additives) with grit (crushed rock) or limestone. Pots were usually made in a conoidal or conical jar with rounded shoulders, slightly constricted necks, and flaring rims. Pottery was most often decorated with a variety of linear or paddle stamps that created "dentate" (tooth like) impressions, wavy line impressions, checked surfaces, or fabric impressed surfaces, but some pots were incised with herringbone and other geometric patterns or, more rarely, with pictorial imagery such as faces. Pots were coiled and paddled entirely by hand without the use of fast rotation such as a pottery wheel. Some were slipped or brushed with red ochre. Pottery, agriculture, and permanent settlements have often been thought of the three defining characteristics of the Woodland period. However, it has become evident that, in some areas of North America, prehistoric cultural groups with a clearly Archaic cultural assemblage were making pottery without any evidence of the cultivation of domesticated crops. In fact, it appears that hunting and gathering continued as the basic subsistence economy and that subsistence horticulture/agriculture did not occur in much of the Southeast for a couple of thousand years after the introduction of pottery, and in parts of the Northeast, horticulture was never practiced. This research indicated that a fiber tempered horizon of ceramics greatly predates 1000 BCE, first appearing about 2500 BCE in parts of Florida with the Orange culture and in Georgia with the Stallings culture. Nevertheless, these early sites were typical Archaic settlements, differing only in the use of basic ceramic technology. As such, researchers are now redefining the period to begin with not only pottery, but the appearance of permanent settlements, elaborate burial practices, intensive collection and/or horticulture of starchy seed plants (see Eastern Agricultural Complex), differentiation in social organization, and specialized activities, among other factors. Most of these are evident in the Southeastern Woodlands by 1000 BCE. In some areas, like South Carolina and coastal Georgia, Deptford culture pottery manufacture ceased after c. 700 CE.
Тіршілік ету стратегиясы
Жағалау аймақтарында көптеген елді мекендер жағалауға жақын орналасқан, көбінесе тұзды батпақтардың жанында, олар тамақ ресурстарына бай орта болған. Адамдар тамақ ресурстарына мүмкіндігінше қол жеткізу үшін жағалау және ішкі аймақтардағы өзендер мен көлдер бойында қоныстанған. Жүнді бұталар, оның ішінде гикори мен емен жаңғақтары көп мөлшерде өңделген, ал пальма жидектері, көкжидек, малина, клубника сияқты көптеген жабайы жидектер, сондай-ақ жабайы жүзім мен персимон желінген. Көптеген топтар ақ құйрықты бұғыға көп сүйенген, бірақ бобр, еңкекей және аю сияқты түрлі кішкентай және ірі сүтқоректілер де аңға алынған. Молюскалар диетаның маңызды бөлігін құраған, бұл жағалау мен ішкі өзендердегі көптеген қабық орындарымен расталған. Жағалау тұрғындары маусымдық көші-қон жасаған, жазда жағалауға көшіп, теңіз сүтқоректілері мен молюскалар сияқты теңіз ресурстарын пайдаланған, ал қыста ішкі аймақтарға көшіп, онда бұғы, аю және лосось сияқты анадромалық балықтар оларды қыс бойы асырап отырған. Маусымдық азық іздеу көптеген ішкі халықтардың стратегиясын сипаттаған, топтар тығыз ресурстық аймақтар арасында стратегиялық түрде қозғалған. Соңғы кезде ормандағы халықтың осы кезеңде, кем дегенде кейбір жерлерде, тарихта танылғаннан гөрі егін шаруашылығына көбірек сүйенгендігі туралы мәліметтер жинақталды. Бұл орта ормандық кезеңде және одан кейін де орын алады. Маргарет Скарридің айтуынша, "Орман кезеңінде адамдар өсімдік тағамдарын әртараптандырды [олар] крахмалға толы тағамдарды көбірек тұтынуға көшті. Алайда олар емен жаңғақтарын көбірек жинағаннан гөрі, крахмалға толы тұқымдарды өсірген". Смит пен Ярнелл аймақтың кейбір бөліктерінде 3800 жыл бұрын "жергілікті егін кешені" болғанын айтады.
In coastal regions, many settlements were near the coast, often near salt marshes, which were habitats rich in food resources. People tended to settle along rivers and lakes in both coastal and interior regions for maximum access to food resources. Nuts were processed in large amounts, including hickory and acorns, and many wild berries, including palm berries, blueberries, raspberries, and strawberries, were eaten, as well as wild grapes and persimmon. Most groups relied heavily on white tailed deer, but a variety of other small and large mammals were hunted also, including beaver, raccoon, and bear. Shellfish formed an important part of the diet, attested to by numerous shell middens along the coast and interior rivers. Coastal peoples practiced seasonal mobility, moving to the coast during the summer to take advantage of numerous marine resources such as sea mammals and shellfish, then moved to interior locations during the winter where access to deer, bear, and anadromous fish such as salmon could see them through the winter. Seasonal foraging also characterized the strategies of many interior populations, with groups moving strategically among dense resource areas. Recently evidence has accumulated a greater reliance on woodland peoples on cultivation in this period, at least in some localities, than has historically been recognized. This is especially true for the middle woodland period and perhaps beyond. C. Margaret Scarry states "in the Woodland periods, people diversified their use of plant foods [they] increased their consumption of starchy foods. They did so, however, by cultivating starchy seeds rather than by gathering more acorns." Smith and Yarnell refer to an "indigenous crop complex" as early as 3800 B. P. in parts of the region.
Орта ормандық кезең (б.з.д. 200 - б.з. 500)
Ортаңғы орман дәуірінің басталуымен елді мекендердің ішкі аймақтарға қарай жылжуы байқалды. Вудленд кезеңі дамыған сайын, экзотикалық материалдардың жергілікті және аймақтық саудасы күрт өсті, сауда желісі Шығыс Вудлендтердің көп бөлігін қамтыды. Огайо өзенінің оңтүстік-шығысы мен солтүстігіндегі маңызды тұлғалардың жерлеу орындары өте әсем әрі күрделі болды, олардың ішінде жергілікті емес көптеген марқұмдық сыйлықтар кездесті. Саудаға түскен материалдардың ішінде: Супериор көлінен алынған мыс; Супериор көлінен, әсіресе Онтариодан алынған күміс; Миссури мен Иллинойс штаттарынан алынған галена; Оңтүстік Аппалач тауларынан алынған мика; Огайо, Индиана және Иллинойс штаттарынан алынған шире тас; Огайо мен Иллинойс штаттарынан алынған құбыр тас; Миссисипи алқабының төменгі бөлігінен Флоридаға дейін тараған аллигатор тістері; Атлант мұхиты мен Мексика шығанағының оңтүстік жағалауларынан алынған теңіз қабықтары, әсіресе иілімді қабықтар; Солтүстік Дакотадан алынған Найф өзені халцедоны; Вайоминг штатындағы Йеллоустоуннан алынған обсидиан. Осы кезеңдегі археологиялық тұрғыдан нақты расталған жерлеу орындарының көп бөлігі Иллинойс және Огайо штаттарында орналасқан. Бұл Хопвелл дәстүрі деп аталады. Жер жұмыстары мен жерлеу заттарының ұқсастығына байланысты зерттеушілер бүкіл аймақта діни сенімдер мен мәдени өзара әрекеттесудің ортақ жүйесі болды деп санайды (бұл "Хопвеллдік өзара әрекеттесу аймағы" деп аталады). Мұндай ұқсастықтар белгілі бір аумақтарды бақылаған жергілікті рулар арасындағы өзара сауда, міндеттемелер немесе олардың нәтижесі болуы мүмкін. Рудың аумағынан тыс жерлердегі азық-түлік пен ресурстарға қол жеткізу көршілермен жасалған ресми келісімдер арқылы мүмкін болар еді. Ру басшылары олармен орнатылған қарым-қатынасты көрсететін сауда серіктестерінен алған заттармен бірге жерленген. Осы сценарий бойынша, тұрақты елді мекендер пайда болып, ауыл шаруашылығы өнімділігінің артуына және халық санының өсуіне әкелуі мүмкін. Осы кезеңдегі керамика бұрынғыдан жұқарақ және сапалырақ болды. Мысалдар көрсеткендей, керамика да ерте Вудлендке қарағанда көбірек әшекейленген. Олардың бірі - Индианадағы Хопвелл мәдениетінен белгілі Тремпело фазасы. Бұл стильде дөңгелек түйін және жиегінде крест тәрізді ою-өрнектермен әшекейленген сызықтар болды. Иллинойс штатында табылған Гавана стилінде әшекейленген мойын болды. Бұл дәуірге тән маңызды құралдардың бірі - Снайдерс нүктелері. Олар өте үлкен және бұрыштарда ойықтармен жасалған. Олар жұмсақ соққымен және қысыммен бүктеліп өңделген. Ортаңғы Вудленд мәдениеттерінің көпшілігі "Хопвеллдік" деп аталғанымен және топтар салтанатты рәсімдерді ортақ пайдаланғанымен, археологтар Ортаңғы Вудленд кезеңінде ерекше бөлек мәдениеттердің дамуын анықтады. Мысалдарға Армстронг мәдениеті, Копена мәдениеті, Краб Орчард мәдениеті, Фурш Малин мәдениеті, Гудолл тобы, Гавана Хопвелл мәдениеті, Канзас-Сити Хопвелл, Марксвилл мәдениеті және Свифт-Крик мәдениеті жатады. Америка археология орталығы Ортаңғы Вудленд мәдениетіне маманданған.
The beginning of the Middle Woodland saw a shift of settlement to the Interior. As the Woodland period progressed, local and inter regional trade of exotic materials greatly increased to the point where a trade network covered most of the Eastern Woodlands. Throughout the Southeast and north of the Ohio River, burial mounds of important people were very elaborate and contained a variety of mortuary gifts, many of which were not local. Among the traded materials were copper from the Lake Superior deposits; silver from Lake Superior and especially Ontario; galena from Missouri and Illinois; mica from the southern Appalachians; chert from various places including Ohio, Indiana, and Illinois; pipestone from Ohio and Illinois; alligator teeth from the lower Mississippi Valley eastward to Florida; marine shells, especially whelks, from the south Atlantic and Gulf coasts; Knife River chalcedony from North Dakota; and obsidian from Yellowstone in Wyoming. The most archaeologically certifiable sites of burial during this time were in Illinois and Ohio. These have come to be known as the Hopewell tradition. Due to the similarity of earthworks and burial goods, researchers assume a common body of religious practice and cultural interaction existed throughout the entire region (referred to as the "Hopewellian Interaction Sphere"). Such similarities could also be the result of reciprocal trade, obligations, or both between local clans that controlled specific territories. Access to food or resources outside a clan's territory would be made possible through formal agreements with neighbors. Clan heads would be buried along with goods received from their trading partners to symbolize the relationships they had established. Under this scenario, permanent settlements would be likely to develop, leading to increased agricultural production and a population increase. Ceramics during this time were thinner and better quality than earlier times. Examples show pottery also was more decorated than Early Woodland. One style was the Trempealeau phase, which could have been seen by the Hopewell in Indiana. This type included a round body, and lines of decoration with cross etching on rim. The Havana style found in Illinois had a decorated neck. One of the major tools unique to this era was Snyders Points. These were quite large and corner notched. They were made by soft hammering percussion, and finished by pressure flaking. Although many of the Middle Woodland cultures are called "Hopewellian", and groups shared ceremonial practices, archeologists have identified the development of distinctly separate cultures during the Middle Woodland period. Examples include the Armstrong culture, Copena culture, Crab Orchard culture, Fourche Maline culture, the Goodall Focus, the Havana Hopewell culture, the Kansas City Hopewell, the Marksville culture, and the Swift Creek culture. The Center for American Archeology specializes in Middle Woodland culture.
Кейінгі ормандық кезең (500-1000 жж.)
Кейінгі Уудленд кезеңі халықтың таралу кезеңі болды, бірақ халық саны азайған жоқ сияқты. Көптеген аймақтарда жерлеу үйінділерін салу күрт төмендеді, сондай-ақ экзотикалық материалдардың алыс саудасы да азайды. Сонымен қатар, садақ-жебе технологиясы біртіндеп найза мен атлатты ығыстырды. "Үш қарындас" (жүгері, бұршақ және қабақ) егіншілігі енгізілді. Толыққанды қарқынды егіншілік келесі Миссисиппи кезеңінде ғана басталды, бірақ егін шаруашылығының басталуы дәстүрлі өсімдіктерді жинауға қосымша көмектесті. Кейінгі Уудленд елді мекендері көбейді, бірақ олардың мөлшері (ерекше жағдайларды қоспағанда) Орта Уудленд елді мекендерінен кішірек болды. Мұның себептері белгісіз, бірақ халық саны соншалықты өскен болуы мүмкін, сауда ғана қауымдастықтарды асырауға жеткіліксіз болды, ал кейбір рулар ресурстар үшін басқаларын тонауға мәжбүр болды. Сонымен қатар, садақ-жебелердің аң аулаудағы тиімділігі ірі жануарларды қырып тастаған болуы мүмкін, бұл тайпаларды жергілікті ресурстарды тиімді пайдалану үшін кішігірім руларға бөлінуге мәжбүр етті, соның салдарынан әр топтың сауда әлеуеті шектелді. Үшінші мүмкіндік – суық климат азық-түлік өнімділігіне әсер еткен болуы мүмкін, мүмкін солтүстік жарты шардағы 535–536 жылдардағы ауа райының қалыптан тыс құбылыстарының салдарынан, сонымен қатар сауда мүмкіндіктерін де шектеген болуы мүмкін. Соңында, егіншілік технология жетілгендіктен, рулар арасындағы егін түрлерінің айырмашылығы азайды, осылайша сауда қажеттілігі төмендеді. Қоғамдар оқшауланған сайын, олар өздерінің ерекше жолдарымен дамуға кірісті, бұл олардың аймақтық аймақтарына тән шағын мәдениеттердің пайда болуына әкелді. Мысалдарға Луизиананың Бейтаун, Тройвилл және Коулс Крик мәдениеттері; Флориданың Алачуа және Уиден аралдары мәдениеттері; Арканзас пен Миссуридің Плюм-Байу мәдениеттері жатады. Кейінгі Уудленд кезеңінің 1000 жылында аяқталуы дәстүрлі болғанымен, іс жүзінде Шығыс Уудленд аймақтарының көптеген бөліктері толық Миссисиппи мәдениетін одан әлдеқайда кейін қабылдады. Қазіргі АҚШ-тың солтүстігі мен солтүстік-шығысындағы ирокездер сияқты кейбір топтар еуропалықтар келгенге дейін технологиялық тұрғыдан Кейінгі Уудлендке ұқсас өмір салтын сақтады. Осы кезеңде садақ-жебе кеңінен қолданылғанмен, кейбір аймақтардағы халықтар оған көшпеген сияқты. Мысалы, 1543 жылы Оңтүстік-Шығыс Уудленді аралаған Эрнандо де Сото экспедициясы Миссисипи өзенінің сағасында әлі де көбінесе найза қолданатын топтарды атап өтті.
The late Woodland period was a time of apparent population dispersal, although populations do not appear to have decreased. In most areas construction of burial mounds decreased markedly, as did long distance trade in exotic materials. At the same time, bow and arrow technology gradually overtook the use of the spear and atlatl. Agricultural production of the "Three Sisters" (maize, beans, and squash) was introduced. While full scale intensive agriculture did not begin until the following Mississippian period, the beginning of serious cultivation greatly supplemented the traditional gathering of plants. Late Woodland settlements became more numerous, but the size of each one (with exceptions) was smaller than their Middle Woodland counterparts. The reasons for this are unknown, but it has been theorized that populations increased so much that trade alone could no longer support the communities and some clans resorted to raiding others for resources. Alternatively, the efficiency of bows and arrows in hunting may have decimated the large game animals, forcing the tribes to break apart into smaller clans to better use local resources, thus limiting the trade potential of each group. A third possibility is a colder climate may have affected food yields, possibly affected by Northern Hemisphere extreme weather events of 535–536, also limiting trade possibilities. Lastly, it may be that agricultural technology became sophisticated enough that crop variation between clans lessened, thereby decreasing the need for trade. As communities became more isolated, they began to develop in their own unique ways, giving rise to small scale cultures that were distinctive to their regional areas. Examples include the Baytown, Troyville and Coles Creek cultures of Louisiana; the Alachua and Weeden Island cultures of Florida; and the Plum Bayou culture of Arkansas and Missouri. Although the 1000 CE ending of the Late Woodland period is traditional, in practice many regions of the Eastern Woodlands adopted the full Mississippian culture much later than that. Some groups in the north and northeast of the current United States, such as the Iroquois, retained a way of life that was technologically identical to the Late Woodland until the arrival of Europeans. Despite the widespread adoption of the bow and arrow during this time, the peoples of a few areas appear never to have made the change. During Hernando de Soto's travels through the Southeastern Woodlands around 1543, for instance, his expedition noted the groups living at the mouth of the Mississippi river who still preferentially used the spear.