Андрей Иванович: Иван III-тің ұлы, Ресей тарихындағы маңызды тұлға. Мұрагерлік, неке рұқсаты және Василий III билікке келгеннен кейінгі өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Андрей Иванович (5 тамыз 1490 – 11 желтоқсан 1537) – Ресейдің Иван III-нің екінші әйелі София Палеологтен туған кіші ұлы. 1519 жылдан бастап оның иеліктеріне Волоколамск және Старица кірді.
Andrey Ivanovich (Андрей Иванович; 5 August 1490 – 11 December 1537) was the youngest son of Ivan III of Russia by his second wife Sophia Palaiologina. From 1519, his appanages included Volokolamsk and Staritsa.
Өмір
Ағасы Василий III таққа отырғанда Андрей 14 жаста болды. Басқа ағалары сияқты, Василий мұрагер тумайынша, оған үйленуге тыйым салынды. Бұл 1530 жылы ғана орындалды, бірақ екі жылдан кейін, Василийдің екінші ұлы туғанда ғана Андрейге әйел табуға рұқсат берілді. Бірнеше ай өткен соң, 1533 жылдың 2 ақпанында Василийдің рұқсатымен Гедиминд әулетінен шыққан Ефросиния Старицкаяға үйленді. Сол жылы олардың жалғыз баласы Владимир дүниеге келді. Бірақ келесі айда Василий қайтыс болды. 40 күн аза тұрғаннан кейін Андрей жесір Елена Глинскаядан өзінің иеліктерін кеңейтуді сұрады. Елена оған бұл сұранышын қабылдамады, содан кейін Андрей ашуланып Старицаға кетіп қалды. Сол жерде ол жалғыз қалған ағасы Юрий Ивановичтің түрмеге қамалып, сол жерде қайтыс болғанын естіді. Табиғи түрде, ол Еленаның Мәскеуге келу туралы ұсынысын қабылдамай, үш жыл бойы Старицада уақыт өткізді. Ол онда әлі күнге дейін сақталған әсем собор салды. Бірақ 1537 жылы Андрейдің Ұлы Литва княздығына қашуға ниеттенгені туралы әңгіме тарады. Бұл жаңалықты естіген Елена литвалық шекараны жауып, оны ұстау үшін өзінің сенімді адамы, князь Оболенскийді жіберді. Андрей Новгородқа қашып, жергілікті ақсүйектерді өзінің ісіне қосылуға көндірді. Дегенмен, қарулы күштерге жүгінуге ықыласы болмағандықтан, Оболенскийдің ықыласына берілді. Мәскеуде оны және оның отбасын соттап түрмеге жапты. Бірнеше айдан кейін қайтыс болды, ал оның орнын ұлы Владимир иеленді.
When his elder brother Vasily III ascended the throne, Andrey was just 14. Like his other brothers, he was forbidden to marry until Vasily could produce an heir. This did not come to pass until 1530, but it was only two years later, when Vasily's second son was born, that Andrey was finally allowed to find himself a wife. Several months later, on 2 February 1533, he married a Gediminid princess, Yefrosinya Staritskaya, after having been given permission by Vasily to marry her. Their only child, Vladimir, was born later that year. However, the next month, Vasily died. After 40 days of mourning, Andrey applied to his widow Elena Glinskaya for extension of his demesnes. Elena denied him that favour and Andrey departed for Staritsa in anger. There he heard that his only living brother, Yury Ivanovich, had been taken to prison and died there. It is only natural that he declined Elena's emphatic invitations to visit Moscow and lived in Staritsa in seclusion for three following years. He built there a fine cathedral, which still stands. In 1537, however, it was rumoured that Andrey was going to escape to the Grand Duchy of Lithuania. Upon hearing the news, Elena closed the Lithuanian border and dispatched her minion, Prince Obolensky, to seize him. Andrey escaped to Novgorod, where he persuaded local nobility to join his cause. Reluctant to appeal to arms, however, he surrendered to the mercy of Obolensky. At Moscow, he was tried and thrown into prison with all his family. He died several months later and was succeeded in Staritsa by his son Vladimir.