Шикарпур қаласы: тарих, мәдениет және сауда орталығы
Shikarpur, Sindh
Шикарпур – Пәкістанның Сінд провинциясындағы қала. 1677-де негізі қаланды, сауда, мәдениет орталығы. Орталық және Батыс Азиямен байланысқан стратегиялық орналасқан қала.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шикарпур (; Śikārpūr) – Пәкістанның Синд провинциясындағы Шикарпур ауданының орталығы. Ол Инду өзенінің оң жағалауынан батысқа қарай шамамен 29 км қашықтықта, ал Суккур қаласынан солтүстік-батысқа қарай 37 км қашықтықта теміржол станциясымен орналасқан. 2017 жылғы халық санауы бойынша, халық саны бойынша Пәкістанның 42-ші ірі қаласы.
Shikarpur (; Śikārpūr) is a city and the capital of Shikarpur District in Sindh province of Pakistan. It is situated about 29 km west of the right bank of the Indus, with a railway station, 37 km north west of Sukkur. It is the 42nd largest city of Pakistan by population according to the 2017 census.
Тарих
Шықарпур 1677 жылы махарлардың аң аулау алқабы ретінде негізделген. Өркениет, мәдениет, сауда және коммерция орталығы болған Шықарпур, Синд картасындағы стратегиялық орнының арқасында саяси және экономикалық маңызға ие болды, Болан жолы арқылы Орталық және Батыс Азиядан келгендерге тікелей қол жетімділікке ие болды. 17-шы ғасырдың басында Пәкістанның Синд провинциясының солтүстігіндегі бұл көркем қала Болан жолы арқылы Ауғанстанға қарайтын тарихи сауда жолының орталығына айналды. Шықарпур мыс және металл өнімдері, кілемдер, мақта мата және кестелер сияқты өндірістердің маңызды орталығы болды. Оның ірі базары (жазғы ыстықтан қорғану үшін жабық) бүкіл Түркістан және Оңтүстік Азияда кеңінен танымал. Синд халқының көп бөлігін құрайтын мұсылмандар Мұсылман лигасы мен Пәкістан қозғалысын қолдады. 1947 жылы Пәкістан тәуелсіздік алғаннан кейін, аз санындағы индустар Үндістанға көшіп кетті, ал Үндістаннан келген мұсылман қашқындылары Шықарпур ауданына қоныстанды. Дегенмен, Синдтің көптеген қалалық аймандары сияқты, Шықарпур қаласы да Үндістанның бөлінуіне дейін негізінен индустармен қоныстанған.
Shikarpur was founded in 1677 as the hunting ground of Mahars. Shikarpur, the seat of civilisation, culture, trade and commerce acquired political and economic importance because of its strategic location on the map of Sindh, being directly accessible to those who came from Central and West Asia through the Bolan Pass. In the early 17th century this emerald city in the northern Sindh province of Pakistan became the nucleus of a historical trade center on a caravan route through the Bolan Pass into Afghanistan. Shikarpur became the core of manufactures including brass and metal goods, carpets, cotton cloth, and embroidery. Its great bazaar (covered because of the summer heat) is famous throughout Turkistan and southern Asia. The predominantly Muslim population of Sindh supported Muslim League and Pakistan Movement. After the independence of Pakistan in 1947, the minority Hindus migrated to India while the Muslims refugees from India settled down in the Shikarpur District. However, like many urban areas in Sindh, the city of Shikarpur was predominantly populated by Hindus prior to the partition of India.
Демография
2017 жылы Шықарпур ауданының халқы 1 231 481 адамға бағаланды. Халықтың көп бөлігі синдхи тілінде сөйлейді. Шықарпурда урду, балуч, брахуй тілдерінде сөйлейтін маңызды қауымдастар бар. Халықтың көпшілігі мұсылман дінін ұстанады. Қаланың азаматтарының ішінде шағын индус азшылығы бар, себебі көптеген индустар 1947 жылы тәуелсіздік алғаннан кейін Үндістанға көшіп кеткен.
The population of Shikarpur District was estimated to be 1,231,481 in 2017. The predominant population is Sindhi. There are significant Urdu, Baloch, Brahui, speaking communities in Shikarpur. The population is mainly Muslim. There is a small Hindu minority in the city as most Hindus migrated to India after independence in 1947.
Шекаралар
Ауданның солтүстігі мен шығысы Жакобабад ауданымен, оңтүстігі Суккур ауданымен, батысы Инд өзені мен Ларкана ауданымен шектеседі.
The District is bounded on the north and east by Jacobabad District in the south by Sukkur District on the west by Indus River and Larkana District.
Шықарпур қақпалары
Қала жеті қақпадан тұрады, олар: Лакхи дар, Хати дар, Хазари дар, Циви дар, Каран дар, Вагоно дар, Ханпур дар, сондай-ақ Сиддики Мари деп аталатын бір терезеден.
The town consists of seven gates named Lakhi dar, Hathi dar, Hazari dar, Civi dar, Karan dar, Wagono dar, Khanpur dar, and one window named Siddiqui Mari.
Жабық базар немесе Дак Базар
Ескі қаланың орталығында орналасқан Дхак базары немесе жабық базар – екі жағында дүкендер орналасқан ұзын, тар көше. Ол толығымен таза терек ағашынан жасалған әсем ою-өрнекпен жабылған. Ыстық жазда салқын көлеңке беруге арналған. Шықарпур, сол замандағы Бухара, Самарқанд және Стамбул сияқты қалаларда да осындай жабық көше базарлары болған.
Located in the center of the old city, Dhak Bazaar or covered market is a long, narrow street with shops on either sides. It is covered with woodwork of pure teak. It has been serving as a cool shade during the hot summers. Shikarpur along with other contemporary cities like Bukhara, Samarkand, and Istanbul at that time had a covered street market.
Білім
Шықарпурдағы атақты білім беру орындарының қатарында Шейх Аяз университеті және Челларам мен Сейталдас колледжі бар. Оқу орындарында жеке кітапханалар бар, бірақ Шикарпурда "Қадир Букс Бедил кітапханасы" деп аталатын бір ғана мемлекеттік кітапхана бар.
Notable educational institutes located in Shikarpur include Shaikh Ayaz University and Chellaram and Seetaldas College. Institutes have their own libraries, but there is only one public library in Shikarpur named "Qadir Bux Bedil Library".
Жалпы сілтемелер
Марковиц, Клод. Үнді саудагерлерінің жаһандық әлемі, 1750–1947. Бухарадан Панамаға дейінгі Синд саудагерлері. Кембридж, Кембридж университетінің баспасы, 2004, 65–217 беттер.
Markovits, Claude The Global World of Indian Merchants 1750 1947 Traders of Sind from Bukhara to Panama, Cambridge, Cambridge University Press, 2004, pp. 65–217.