Ал Хелд: Американдық суретшінің өмірі мен шығармашылығы
Al Held
Ал Хелд (1928-2005) – американдық суретші, абстрактілі экспрессионизмнің өкілі. Үлкен форматты, қатаң шекаралы суреттерімен танымал. Стилі өзгергенімен, өнер бағыттарына қарсы болған емес.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық суретші (1928–2005)
American painter (1928 2005)
Ал Хелд (12 қазан 1928 – 27 шілде 2005) – американдық абстрактілі экспрессионист суретші. Ол ірі масштабты «Қатты жиек» суреттерімен кеңінен танымал болды. Суретші ретінде оның мансабында көптеген стильдік өзгерістер болды, алайда олардың ешқайсысы қалыптасқан жаңа стильдермен бір уақытта пайда болған жоқ, немесе белгілі бір өнер түріне қарсы бағытталған жоқ. 1950 жылдары оның стилі абстрактілі экспрессионизмнің сипаттарын көрсетті, ал 1960 жылдары геометриялық стильге көшті. 1980 жылдары суретші шексіз тереңдікті көрсететін жарқын геометриялық кеңістікті баса назардады. 1963 жылдан 1980 жылға дейін Йель университетінде өнер профессоры болып жұмыс істеді.
Al Held (October 12, 1928 – July 27, 2005) was an American Abstract expressionist painter. He was particularly well known for his large scale Hard edge paintings. As an artist, multiple stylistic changes occurred throughout his career, however, none of these occurred at the same time as any popular emerging style or acted against a particular art form. In the 1950s his style reflected the abstract expressionist tone and then transitioned to a geometric style in the 1960s. During the 1980s, there was a shift into painting that emphasized bright geometric space that's deepness reflected infinity. From 1963 to 1980 he was a professor of art at Yale University.
Өмірбаян және білім
1928 жылы Нью-Йорк штатының Бруклин қаласында дүниеге келген ол Шығыс Бронкста өсті, кедей еврей отбасының ұлы болды, олар ғана жылдары жәрдемге мұқтаж болған. 1947 жылы әскери қызметтен босағанға дейін Хелд өнерге қызығушылық танытпады. Досы Николас Крушениктің ықпалымен Нью-Йорктегі Өнер студенттері лигасына оқуға түсті. Бастапқыда ол саяси мазмұны бар алып кескіндер жасайтын белгілі фреска суретшісі Дэвид Сикейроспен Мексикада оқуды жоспарлаған. Бірақ, ол саяхатына көмектесетін деп ойлаған әскери аккредитациясы жоспарлаған мектепте қабылданбады. 1951 жылы G.I. Биллінің қолдауымен екі жылға Парижге барып, Академия де ла Гранде Шомиерде оқыды. Парижде ол реализм өзіне сәйкес емес екенін түсініп, абстракцияға көшті. 1950 жылдардың басында АҚШ-тағы авангард суретшілері Джексон Поллок, Марк Ротко және Виллем де Кунинг сияқты абстрактты экспрессионистерден жаңа шабыт алды. Осы суретшілер Хелдке әсер еткен жаңа ойлау жолын әкелді. 1953 жылы Нью-Йоркке қайтып келді.
Born in Brooklyn, New York, in 1928, he grew up in the East Bronx, the son of a poor Jewish family thrown onto welfare during the depression. Held showed no interest in art until leaving the Navy in 1947. Inspired by his friend Nicholas Krushenick, Held enrolled in the Art Students League of New York. He originally thought about studying in Mexico under the prominent muralist David Siqueiros, who created gigantic pieces that contained intense political material. However, the G. I. accreditation that he planned on using to help with his travels was not accepted at the school he planned on attending. In 1951, using the support of the G. I. Bill, he went to Paris for two years, to study at the Académie de la Grande Chaumière. In Paris, he decided that realism was not for him and moved into abstraction. During the early 1950s Avant garde painters in the United States were receiving fresh inspiration from abstract expressionists such as Jackson Pollock, Mark Rothko, and Willem de Kooning. Together these artists brought a new way of thinking that influenced Held. He returned to New York in 1953.
Мансап
1952 жылы Париждегі «Галері Уїт» галереясында оның алғашқы көрмесі ұйымдастырылды. Алайда, Нью-Йорктегі өнер ортасы жаңа танымалдылыққа ие бола бастады және Хелд қайта сонда қоныстанды. 1959 жылы жеке абстрактілі экспрессионисттік көрмелерінің бірінде Хелдтің түрлі-түсті, қарапайым абстрактілі геометриялық пішіндердегі ірі көлемді суреттері Америка мен Еуропада кеңінен танылды. 1962 жылы ол Йель өнер мектебінің профессоры болып тағайындалды (және 1980 жылға дейін онда сабақ берді). 1965 жылы сыншы Ирвинг Сэндлер Нью-Йорк университетінде өткен, сыншылар тарапынан жоғары бағаланған «Бетон экспрессионизмі» көрмесін ұйымдастырды, онда суретшілер Аль Хелд пен Нокс Мартиннің, сондай-ақ мүсіншілер Рональд Блейден, Джордж Шугерман және Дэвид Вайнрибтің туындылары қойылды. 1964 жылы Хелд Логан өнер медалімен марапатталды және 1966 жылы Гуггенхайм стипендиясын алды. Өзінің стилінің шегіне жеткенін сезіне отырып, 1967 жылы ол күрделі перспективалар мен «кеңістіктік жұмбақтарды» бейнелейтін қара-ақ суреттерге көшті. Кейбір сыншылар бұл жұмысты жай ғана бағдарсыздық тудырады деп есептесе, енді біреулері оны Хелдтің осы күнге дейінгі ең үлкен жетістігі деп мәлімдеді. 1970 жылдардың соңына қарай ол өз туындыларына қайтадан түс енгізді. 1988 жылы ол Ұлттық дизайн академиясының қосымша мүшесі болып сайланды, ал 1994 жылы толыққанды академик атанды. Өмірінің соңғы жылдарында Хелд бір миллион долларға дейін тапсырыс алды. 2005 жылы ол Нью-Йорк метрополитенінің Лексингтон авенюі / 51-ші – 53-ші көшелер стансасындағы қабырғаға үлкен, түрлі-түсті монументалды сурет салды. Хелдтің үш монументалды суреті бастапқы WTC 7 ғимаратында орналасқан еді. 76 жасында Хелд 2005 жылдың 27 шілдесінде Италиядағы Камерата қаласының жанындағы вилласындағы бассейнден өлі күйде табылған. Оның табиғи себептерден қайтыс болғаны болжануда.
The Galerie Huit in Paris was where his first exhibition was set up in 1952. However, the art scene in New York was starting to gain new popularity and Held moved back there. During one of his solo Abstract expressionist exhibitions in 1959, Held's large scale paintings of colourful, simple abstract geometric forms gained increasing recognition in America and Europe. In 1962, he was appointed to the faculty of Yale School of Art (where he would teach until 1980). In 1965, the critic Irving Sandler curated the critically acclaimed Concrete Expressionism show at New York University featuring the work of painters Al Held and Knox Martin and the sculptors Ronald Bladen, George Sugarman and David Weinrib. In 1964, Held was awarded the Logan Medal of the Arts and received a Guggenheim Fellowship in 1966. Feeling that he'd reached the end of his style's potential, he shifted in 1967 to black and white images that dealt with challenging perspectives and "spatial conundrums". Some critics dismissed this work as simply disorienting; others declared it Held's finest achievement to date. By the late 1970s, he had re introduced color to his work. In 1988 he was elected into the National Academy of Design as an Associate member, and became a full Academician in 1994. In his later years, Held earned commissions of up to one million dollars. In 2005, he completed a large, colourful mural in the New York City Subway system, at Lexington Avenue / 51st – 53rd Streets station. Three of Held's murals were in the original WTC 7 building. At age 76, Held was found dead in his villa swimming pool near Camerata, Italy, on July 27, 2005. It is believed he died of natural causes.
Пигмент бояулары
Хелдтің пигменттік суреттерінің ең ерекше бөлігі – абстрактілі экспрессионизмді еске түсіретін, кездейсоқ бағыттағы қалың бояу соққылары еді. Бұл соққылар қысқа, серпінді және көбінесе "әрекет суреті" деп аталады. Түстеріне келсек, бұл жердің төмен тонды, шашыраңқы түстерінің араласуы еді. Көптеген суреттерінде алқы және артқы жоспар болмады, ал бөліктері тамшылармен себілген. 1950-ші жылдардың басында Хелд өзінің серпінділігін ұзарта бастады және соққыларды үшбұрыштарға, шеңберлерге және төртбұрыштарға біріктірді. Бұл 1959 жылдың соңында пайда болған геометриялық абстракцияға жасалған ишара еді.
The most distinguishing part of Held's pigment paintings were the thick brush strokes of paint in random directions that are reminiscent of Abstract Expressionism. These strokes were short, gestural and are commonly referred to as action painting. The colors included earth tones that are muted and spread around chaotically. Typical for many of these paintings was no foreground or background and sections were splashed with drips. As time went forward in the fifties, Held began to lengthen his gestures and combined strokes into triangles, circles, and rectangles. This was alluding to the geometric abstractions that started at the end of 1959.
Қатты жиекті суреттер
1950 жылдардың аяғында Гелдтің ишаралы сурет салуға деген қызығушылығы төмендеді. Ол және Моррис Луис, Кеннет Ноланд сияқты бірнеше суретшілер өсіп келе жатқан мәселеге тап болды. Бұл стиль көптеген қабілетсіз суретшілерді тартты және олар үшін тым көп таралды. 1960 жылға қарай ол "қатаң шекара" деп аталатын балама әдіс тапты. Оны сонымен қатар пост-суретшілік абстракция, жаңа абстракция және салқын өнер деп те сипаттайды. Белгілі көрме ұйымдастырушысы Ирвинг Сэндлер оны нақты экспрессионизм деп атады. Бұл стильдің дамуы Гелдтің майдан суға негізделген акрилге өтуіне де себеп болды. Бұл суреттерде жарқын түстер мен геометриялық құралымдар бар, олар бүкіл канвас бойынша орналасқан және қабырға суретіне ұқсайды. Барлық суреттер бейнелеу емес, яғни олар адамды, жерді немесе затты бейнелемейді. 1964 жылғы "Аталымы жоқ" туындысы, Гонолулу өнер мұражайының қорында сақталып, суретшінің қатаң шекара стиліне мысал болып табылады.
During the late 1950s, gestural painting was something that Held had begun to lose interest in. He and a few other artists such as Morris Louis and Kenneth Noland felt a growing problem emerge. The style had brought a large number of mediocre artists and become overdone for them. By 1960 he had succeeded in finding an alternative method given the label hard edge. In other ways it has been described as post painterly abstraction, new abstraction, and cool art. The famous exhibition organizer Irving Sandler has been known to characterize it as concrete expressionism. The development of this style also led Held to change his medium from oil to a water based acrylic. These paintings had vivid colors geometric configurations around positioned throughout the canvas resembling a mural. All of the paintings were nonobjective meaning the artwork does not represent a person, place or thing. Untitled from 1964, in the collection of the Honolulu Museum of Art is an example of the artist's hard edge style.
Жеке өмір
1953 жылы Гизел Векслерге үйленді, олардан Мара есімді қызы дүниеге келді. Әйелімен ажырасқан соң Сан-Францискоға кетіп, сол жерде болашақ постмодерн бишісі және хореографы Ивон Рейнермен танысты. Олар 1956 жылы Нью-Йоркке бірге көшіп, 1957 жылы үйленсе, 1959 жылы ажырасты. 1969 жылы мүсінші Сильвия Стоунға үйленді. Кейіннен өнер тарихшысы және мұражай директоры Кэтлин Монаганға үйленді.
Held married Giselle Wexler in 1953, with whom he had a daughter, Mara. After the break up with his wife, he went to San Francisco where he met the soon to be postmodern dancer and choreographer Yvonne Rainer. They moved together to New York in 1956, got married in 1957 to split up in 1959. Then in 1969, he married the sculptor, Sylvia Stone He later married art historian and museum director, Kathleen Monaghan.