Кіріспе
Чарльз Лоринг Брейс IV (19 желтоқсан 1930 – 7 қыркүйек 2019) – американдық антрополог, Мичиган университетінің антропология факультетінің зейнеткер профессор және университеттің антропологиялық археология музейінің бұрынғы директоры. Ол антропология саласына қосқан ең маңызды үлесі – "биологиялық антропологияға дарвинизмдік көзқарас енгізуге жасалған тыйырмақ" деп есептеді.
Charles Loring Brace IV (December 19, 1930 – September 7, 2019) was an American anthropologist, Professor Emeritus at the University of Michigan's Department of Anthropology and Curator Emeritus at the University's Museum of Anthropological Archaeology. He considered the attempt "to introduce a Darwinian outlook into biological anthropology" to be his greatest contribution to the field of anthropology.
Ерте өмір және білім
Брейс Чарльз Лоринг Брейс IV 1930 жылы Нью-Гэмпшир штатының Хановер қаласында жазушы, теңізші, қайық жасаушы және мұғалім Джеральд Уорнер Брейс пен Хулда Поттер Лэйрдтің ұлы болып дүниеге келді. Оның ата-бабалары Жаңа Англия мектеп мұғалімдері мен дін қызметкерлері болды, соның ішінде Джон П. Брейс, Сара Пирс және пастор Блэклич Бьюрит. Брейстің әкесінің әкесі, Чарльз Лоринг Брейс, Балаларға көмек қоғамын құрған адам, эволюциялық теорияны АҚШ-қа енгізуге күш салды және Чарльз Дарвинмен таныс болған. С. Лоринг Брейс бала кезінде Рой Чапман Эндрюстің «Ата-бабаларыңызбен танысыңыз, алғашқы адамның өмірбаяны» (1945) атты танымал кітабын оқып, биология мен адам эволюциясына ерте қызығушылық танытты. 1948–1952 жылдары Уильямстаундағы Уильямс колледжінде геология, палеонтология және биология курстарын оқып, өзіне тән мамандық құрды. Корей соғысы кезінде Брейс АҚШ армиясына шақырылды және әскери қызметте газ маскаларын түрлі адамдарға дұрыс кигізумен айналысты. 1958 жылы магистр, ал 1962 жылы Гарвард университетінен докторлық диссертациясын қорғады. Ол физикалық антропологияны Эрнест Хутонмен, кейін Уильям В. Хауэллспен бірге зерттеді, ол Брейсті Дарвиннің эволюциялық теориясы мен популяциялық генетиканың жаңа синтезімен таныстырды. Осы кезеңде ол Еуропаға да сапар шекті, 1959–1960 жылдары Оксфорд университетінде Николаас Тинбергеннің жануарлар мінез-құлқы зертханасында жұмыс істеді, сондай-ақ Югославияның Загреб қаласына барып, Крапинада Драгутин Горьянович Крамбергер жинаған неандертальдық қазбалар коллекциясын қарап шықты. Докторлық диссертациясын қорғағаннан кейін ол Висконсин университетінде (Милваки) және Калифорния университетінде (Санта-Барбара) қысқа мерзімге оқытумен айналысты. Өмірінің көп бөлігін Мичиган университетінде антропология профессоры және университеттің антропология мұражайында биологиялық антропология кураторы ретінде өткізді.
Неандертальдық зерттеулер
1962 жылы Брейс «Американдық антрополог» журналында «Неандерталь проблемасына қайта назар аудару» атты мақала жариялады, онда ол француз антропологы Анри Валуаға қарсы, археологиялық және қазба деректері неандертальдықтардың Еуропаға көшіп келген Кро-Магнон халықтарымен ығыстырылғаны туралы идеяны міндетті түрде қолдамайтынын айтты, керісінше, олар ертедегі Homo sapiens-тің ата-тегі болуы мүмкін екенін дәлелдеді. Брейс 1964 жылы «Қазіргі антропология» журналында жарияланған «'Классикалық' неандертальдықтардың тағдыры: гоминидтер катастрофизмін қарастыру» еңбегінде неандерталь проблемасын қайта бағалауды жалғастырды. Бұл еңбекте Брейс неандертальдықтар туралы зерттеулер тарихын қарастырып, Марселин Бульдің ғасыр басында қалыптасқан түсіндірмелері және Артур Киттің сапиенс емес теориясы сияқты ұғымдар көптеген антропологтарды неандертальдықтардың қазіргі заманғы адамдардың эволюциясында аз немесе мүлдем рөл атқармағанына сендіргенін көрсетті. Брейс мәдени факторлар, әсіресе неандертальдықтардың құралдарды жиі пайдалануы, классикалық неандертальдықтардың қазіргі заманғы адамдарға эволюциялануына әкелген морфологиялық өзгерістерді тудырғанын дәлелдеді. Брейс неандертальдықтардың қазіргі заманғы адамдардың ата-тегі деген идеяны ынталы түрде қолдады. Ол сондай-ақ қазба деректері адамдардың төрт кезеңнен (Австралопитектер, Питекантроптар, Неандертальдықтар және Қазіргі адамдар) эволюциялаған қарапайым эволюциялық схеманы көрсетеді және бұл кезеңдердің белгілі бір деңгейде тәуелсіз екендігін, сондай-ақ біздің қазбалар туралы біліміміздің шектеулі екенін көрсетеді деп мәлімдеді. Брейс Дарвин эволюциясының идеяларын палеоантропологияға енгізу қажеттігін атап өтті. Адам тегінің ертерек зерттеулері Дарвин емес эволюциялық модельдерге сүйенген; Брейс Дарвин тәсілін «Адам эволюциясының сатылары» атты еңбегінде, алғаш рет 1967 жылы жарияланғанда, жақтады. Брейстің идеялары, мазмұнымен қатар, әріптестерін сынағандығы үшін де қызу дау тудырды, бірақ олар адам эволюциясы және неандертальдықтарды түсіндіруге қатысты антропологиялық зерттеулердің бір буынына әсер етті.
Басқа зерттеулер
"Клиндер мен кластерлер расаға қарсы: ежелгі Мысырдағы сынақ және Нил өзеніндегі өлім жағдайы" деген жарияланымда Брейс ежелгі мысырлықтардың расасына қатысты дауды талқылады. Брейс "египеттіктер плейстоцен дәуірінен бері сол жерде тұрып келеді және оларға басқыншылықтар мен көші-қондар көп әсер етпеді" деп мәлімдеді. 2006 жылы жарық көрген "Еуропалық неолит және қола дәуірінің еуропалық жүз-бас формасына тигізген күмәнді үлесі" атты жарияланымда Брейс еуропалық неолиттің бастауы деп саналатын натуфтік халықтардың құрамында Сахара асты Африкалық элемент болғанын айтты, бірақ "келіп қонған неолиттік халықтардың жергілікті аңшы-терішілермен араласуы нәтижесінде неолитпен бірге келген Сахара асты іздер мүлдем танылмайтын деңгейге дейін жұмылды".