Канадалық темір кен компаниясы

Кіріспе

Канаданың темір кен компаниясы (Iron Ore Company of Canada) – Канадада темір кенін өндіретін компания. Компания 1949 жылы канадалық және американдық фирмалардың серіктестігімен құрылған, олардың ішінде ең ірісі – М. А. Ханна компаниясы. Қазіргі кезде компания жаңа консорциумға тиесілі, оған Mitsubishi және Rio Tinto корпорациялары кіреді. 2013 жылдың қазан айына қарай Rio Tinto компаниясы кәсіпорынның акцияларының 58,7%-ын иеленеді, ол басым акционер болып табылады. 2013 жылдың наурызына қарай Mitsubishi инвестицияның 26,2%-ын бақылап отырды.

Операциялар

Монреаль қаласында орналасқан Квебек провинциясы, IOC қазіргі уақытта Лабрадор қаласында ашық карьерлік кен шығару және байыту операцияларын жүргізеді, сондай-ақ Wabush сияқты кен орындарынан кен концентратын Квебек провинциясының Сент-Иль портына жөнелту үшін Квебек Солтүстік жағалауы мен Лабрадор теміржолын пайдаланады, онда пеш және порттық инфрақұрылымдары бар.

Дәнекерлеу процесі

Лабрадор Ситиде ұнтақталған кеннің темір құрамы ұнтақтау процесі арқылы 38%-дан екі бөліктен біріне дейін арттырылады. Төрт ылғал диірмен тізбегі гравитациялық спиральді қондырғыға беріледі, бұл кеннің сапасын арттыруға мүмкіндік береді. Концентрат өндірісінің жылдық қуаты шамамен 23,3 миллион тоннаны құрайды.

Тарих

МОК-тің алдыңғысы 1938 жылғы Ньюфаундленд заңнамалық кітабында құрылған сәттен бастап Лабрадор тау-кен және барлау компаниясы (LM&E) ретінде тіркелді, бұл компанияға материкте кең ауқымды барлау және тау-кен өндіру құқықтары берілді. LM&E қазір IOC басқаратын кен орнының құрамына кіретін темір кенін тапты. LM&E Доминионнан заңды келісім бойынша жалға алу және лицензиялар алды. Сондай-ақ, Лабрадор Сити қаласы болып дамыған қалалық аумақты құру үшін жер бетіне құқықтар алды. LM&E өз кезегінде жалға алған жерді IOC-ға жалға берді, ал IOC инфрақұрылымды, кен орнын, темір жолды және портын салды. LM&E жылдар бойы әртүрлі формада болды және 2010 жылдан бері Лабрадор темір кенінен түсетін роялти корпорациясы (LIORC) ретінде жұмыс істейді. Компанияның нақты корпоративтік формасына қарамастан, оның кассасына IOC өндіріп, сатқан темір кен өнімдерінен 7% жалпы роялти түседі. МОК 1949 жылы канадалық және американдық фирмалардың серіктестігімен құрылды, оның ішінде Холлингер, Лабрадор Майнинг, Ұлттық Республика, Armco, Youngstown, Wheeling Pittsburg және М. А. Ханна компаниясы есімдері аталады. 1977 жылдан 1983 жылға дейін компания президенті қызметін Брайан Малруни атқарды, кейіннен ол 1984 жылдан 1993 жылға дейін Канаданың 18-ші премьер-министрі болды. Rio Tinto PLC 2000 жылдың тамызында австралиялық North Ltd компаниясын сәтті сатып алғанның аясында IOC-ті сатып алды. 2001 жылдың сәуірінде LIORIF акцияларының тек 20% ұсынылғандықтан, сатып алу әрекеті сәтсіз аяқталды. 2007 жылдың тамызында Лабрадор Ситиде өндірісті 17 млн тоннадан 18,4 млн тоннаға дейін арттыру үшін 60 миллион доллар инвестицияланды. Сол кезде Сэм Уолш Rio Tinto Iron Ore компаниясын басқарды. 2010 жылдың маусымында Лабрадор темір кенінен түсетін роялти кіріс қоры 248 миллион долларлық мәміледе LIORC-ге айналды. 2013 жылдың маусымында Rio көп мөлшердегі қарызы болғандықтан өзінің үлесін сатуға тырысты. Акция бағасы 3,5 миллиард доллардан асып кеткені бағаланды. 2013 жылға қарай Mitsubishi және Rio Tinto корпорациялары, сондай-ақ кіші серіктес LIORC акциялардың басым бөлігіне ие болды. Rio Tinto 2013 жылдың қазан айындағы мәліметтер бойынша, бірлескен акциялардың 58,7%-ын иеленетін кәсіпорынның басты акционері болып табылады. LIORC Канаданың мүдделерін білдіреді және TSX биржасында сауда жасайды. Ол "IOC-те тікелей және толыққанды еншілес компаниясы Hollinger Hanna Limited арқылы 15,10% акцияларға ие және IOC өндірген, сатқан және жөнелткен барлық темір кен өнімдерінен 7% жалпы роялти және тоннасына 10 центтік комиссия алады". 2016 жылы IOC инну тайпасының өкілдеріне қарсы сот ісінде жеңіліске ұшырады. Сот IOC-тің 900 миллион долларлық талапты жоққа шығаруға бағытталған әрекетін тоқтатпай, жалғастырды. 2017 жылы IOC-тің кірісі 1,9 миллиард долларды құрады. 2021 жылдың тамызында Майк Макканн компания президенті болып тағайындалды. 2023 жылдың наурызына қарай операциялар Лабрадордағы кен орнынан, Лабрадор Ситидегі өңдеу зауытынан, Сеп-Айлдегі (Квебек) біріктірілген пештер қоймасынан және порттық инфрақұрылымнан, сондай-ақ осы екі бөлікті байланыстыратын 418 шақырымдық темір жолдан тұрды, ол кен орнынан шикі кенді өңдеу зауытына тасымалдауға арналған. Ұзындығы шамалы электрленген темір жол Канададағы соңғы электрленген жүк темір жолы болып табылады. Жүк пойыздары адамсыз және толық автоматтандырылған, алдағы учаскенің жағдайына сәйкес блоктан-блокқа қарай қозғалады. Жүйенің қуаты SW1200 MG бірліктерімен қамтамасыз етіледі, олардың әрқайсысы стандартты EMD тяга генераторы мен тяга моторларын басқаратын бір фазалы айнымалы ток қозғалтқышымен жабдықталған. Пойыздардың адамсыз жүретінін ескерту үшін бірнеше секунд сайын дабыл соғылады.

The IOC's predecessor existed from its birth on the Newfoundland statute book of 1938 as Labrador Mining and Exploration Limited (LM&E), which company was granted extensive exploration and mining rights on the mainland. LM&E discovered the iron ore that now constitutes the mine operated by IOC. LM&E received grants of leases and licences from the dominion under the Statutory Agreement. It also received a grant of surface rights to establish the town site that became Labrador City. LM&E in turn sublet the leasehold to the IOC and IOC built the infrastructure, the mine, the railway and the port. The LM&E has taken various forms over the years and since 2010 exists as the Labrador Iron Ore Royalty Corporation (LIORC). No matter the particular corporate form, its treasury receives a 7% gross overriding royalty on iron ore products produced and sold by IOC. The IOC was founded in 1949 by a partnership of Canadian and American firms, most notably Hollinger, Labrador Mining, National Republic, Armco, Youngstown and Wheeling Pittsburg, and the M. A. Hanna Company. From 1977 to 1983 the president of the company was Brian Mulroney, who later served as the 18th Prime Minister of Canada from 1984 to 1993. Rio Tinto PLC acquired the IOC in August 2000, as part of their successful hostile takeover of Australian company North Ltd. The bid failed in April 2001 when only 20% of the LIORIF shares were tendered. In August 2007 $60 million was invested to increase production at Labrador City, from 17MT to 18.4MT in mid 2008. At the time Sam Walsh was in the driver's seat at Rio Tinto Iron Ore. In June 2010 the Labrador Iron Ore Royalty Income Fund was transformed into the LIORC in a transaction valued at $248 million. In June 2013 Rio tried to sell its part because it had too much debt. It valued the share at somewhere in excess of $3.5bn. By 2013 Mitsubishi and Rio Tinto corporations dominated the shareholdings, alongside junior partner LIORC. Rio Tinto is the majority shareholder in the venture, with 58.7% of the joint stock as of October 2013. LIORC represents Canadian interests and trades on the TSX. It "holds a 15.10% equity interest in IOC directly and through its wholly owned subsidiary, Hollinger Hanna Limited, and receives a 7% gross overriding royalty and a 10 cent per tonne commission on all iron ore products produced, sold and shipped by IOC." In 2016 the IOC lost a court case against a band of Innu. The court continued the $900 million suit that IOC had attempted to thwart. In 2017 the IOC had revenues of $1.9 billion. In August 2021 Mike McCann was appointed President of the company. As of March 2023 the operations consisted a mine in Labrador, a processing plant in Labrador City, a combined furnace stockpile and port installation in Sept Iles, Quebec, and a 418 kilometre railway that joins these two last parts. to haul raw ore from the mine to a processing plant. The short electrified railway is the last remaining electrified cargo railway in Canada. The cargo trains are unmanned and fully automated, advancing block by block based on the condition of the block of track ahead. The motive power is SW1200 MG single units, each having a single phase AC motor driving the standard EMD traction generator and traction motors. A horn blows every few seconds as a constant warning that the trains are unmanned.