Кіріспе
Француз реформатор теологы Жозеу де ла Плейс (сондай-ақ, Джошуа немесе Джошуа Плейс; шамамен 1596 – 17 тамыз 1665 немесе мүмкін 1655) – Францияның Саумр қаласында туған реформатор теологы. Ол күнәні есепке жабу туралы "аралық көзқарас" идеясын қалыптастырушы ретінде танымал, онда түпкі күнә адамның ішкі бұрыққандығы деп есептеледі. Бұл көзқарас "федералистік көзқарасқа" қарсы келеді, онда Құдай Адамның күнәсінің салдарынан түпкі күнәні барлық адамдарға дереу жатқызады, осылайша бұл түпкі күнә нақты күнәнің себебіне айналады.
Josué de la Place (also, Josua or Joshua Placeus; c. 1596 – 17 August 1665 or possibly 1655) was a Reformed theologian who was born at Saumur, France. He is known as the originator of the "mediate view" of the imputation of sin, whereby original sin is considered to be an inherent depravity in man. This view is opposed to the "federalist view", whereby the God immediately imputes original sin to all men, as a consequence of Adam's sin, and thus this original sin becomes the cause of actual sin.
Мансап
1625 жылы Плейс Нант қаласында пасторлық қызметке кірісіп, 1633 жылдан өмірінің соңына дейін Самур академиясында теология профессоры болды.
Теология
Пласейс Моиз Эмиро және Луи Каппельмен бірге Джон Камеронның ізбасарлары ретінде Саумердегі теологиялық қозғалысқа жатады, ол Седанның ортодоксалды академиясынан айырмашылығы, этикалық және жалпы адамдық элементтерге баса назар аудара отырып, кальвинистік ілімді жұмсартуға тырысты, бірақ негізгі принциптерден бас тартпады. Пласейс әрбір адам жанының жауапкершілігінің жоғары құндылығынан Адамның жасаған күнәсінің ұрпақтарына есептелмеуіне қарсы тұжырым жасады. Адамның күнәсі оның ұрпақтарына тек мұрагерлік күнәлі жағдай арқылы есептелуі мүмкін деген доктринаны қорғай отырып, ол Джон Кальвиннің тікелей күнә тағу туралы ештеңе білмегенін және Пьетро Мартир мен Даниель Шамиердің де оған қарсы болғанын көрсетті, бірақ ол Гулдрих Цвинглидің тұқым қуалайтын кінә әрбір жеке адамның кінәсінен артық емес деген пікірімен өзін ақтауға дейін бармады. Шарентонның ұлттық синоды (1644), Монтабан округінің өкілі Антуан Гарисольдің басшылығымен, бұл мәлімдемеге қарсы шығып, барлық пасторлар мен кандидаттар қол қоюға тиіс декрет қабылдады. Пласейс кейіннен өзінің қорғауын жариялады: Disputatio de imputatione primi peccati Adami (Саумер, 1655). 1659 жылы Лодунның ұлттық синоды барлық қауіпті тәртіптік шараларды алып тастады, бірақ Цюрих православиесі 1675 жылғы Гельветикалық консенсуста Саумуризммен бірге тек "аралық және салдарлы күнә тағуды" жоққа шығарғанға дейін толық қанағаттанбады. Аралық көзқарас кейіннен Жаңа Англия теологиясымен қабылданды.