Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мюнхен сабағы халықаралық қатынастарда 1938 жылдың қыркүйек айында Мюнхен конференциясында Адольф Гитлердің бейбітшілікке ұмтылуына қатысты. Соғыстан аулақ болу үшін Франция мен Ұлыбритания нацистік Германияға Судеттер аймағын өздеріне қосуға рұқсат берді. Бұрынғы татуласу актілеріне Рейн өлкесін қайта әскерилендіруге және Австрияның Аншлюсіне қарсы одақтастардың әрекетсіздігі кірді, ал кейінгілері Бірінші Вена сыйлығына, Чехияның қалған жерлерін Бөгемия мен Моравия протекторатын құруға, сондай-ақ 1939 жылы Германияның Литваға Клайпеда аймағын беруге мәжбүрлеу ультиматумына қатысты әрекетсіздігін қамтыды. Апециалистік саясат Гитлердің амбицияларын төмен бағалады, өйткені жеткілікті жеңілдіктер тұрақты бейбітшілікке кепілдік береді деп сенді. және Гитлер үшін дипломатиялық жеңіске қол жеткізді. Ол Германияның Чехословакияны басып алуын жеңілдетті және Гитлер батыс одақтастарының келесі жылы Польша үшін соғыс бастамасына бармайтынына сендірді. Бұл бағаны ол өзінің әйгілі сөзінде ашық білдірді: "Мен Мюнхенде жауларымды көрдім, олар құрттар", "Неге Данциг үшін өлейміз?" деген ұранының танымалдылығын ескере отырып, ол ішінара дұрыс болып шықты. Франциядағы және ең бастысы, "Фейк соғысы" деп аталатын оқиғалар.
The lesson of Munich, in international relations, refers to the appeasement of Adolf Hitler at the Munich Conference in September 1938. To avoid war, France and the United Kingdom permitted Nazi Germany to incorporate the Sudetenland. Earlier acts of appeasement included the Allied inaction towards the remilitarization of the Rhineland and the Anschluss of Austria, while subsequent ones included inaction to the First Vienna Award, the annexation of the remainder of Czech Lands to form the Protectorate of Bohemia and Moravia, as well as the 1939 German ultimatum to Lithuania forcing it to cede the Klaipėda Region. The policy of appeasement underestimated Hitler's ambitions by believing that enough concessions would secure a lasting peace. and a diplomatic triumph for Hitler. It facilitated the German takeover of Czechoslovakia and caused Hitler to believe that the Western Allies would not risk war over Poland the following year, an assessment openly expressed in his famous quote: "I saw my enemies in Munich, and they are worms", which proved partially correct in light of the popularity of the slogan "Why Die for Danzig?" in France and, crucially, the events known as the Phoney War.
Өмірбаян
Ұлыбритания Премьер-Министрі Невилл Чемберленнің сыртқы саясаты Мюнхен дағдарысының оқиғаларымен ажырамас байланыста болды. Тыныштық саясаты мен Чемберленнің біздің заманымызға арналған бейбітшілік туралы алдамшы мәлімдемесі келесі онжылдықтарда дипломатиялық сәтсіздіктің астарлы мысалы ретінде қайталанды. Мюнхен келісімі "Ваттерлоо" және "Версаль" сияқты дипломатиялық жағынан апатты нәтижеге әкелді. АҚШ пен Ұлыбританияда "Мюнхен" және "түсіндіру" сөздері халықаралық дағдарысты шешу үшін тікелей, көбінесе әскери іс-қимыл талап еткенде және келіссөздерді әлсіздік деп айыптаған саяси қарсыласты сипаттағанда жиі қолданылады. 1986 жылы Ливияны бомбалаудан кейін АҚШ президенті Рональд Рейган: "Өз тарихын еске түсіретін еуропалықтар жамандықты басуда қауіпсіздік пен қауіпсіздіктің жоқтығын көпшіліктен жақсы түсінеді" деп мәлімдеді. Бір кездері бейбітшілік деп соғыстан аулақ болу үшін келісім жасауды түсіндірген болса да, бұл термин Мюнхен конференциясынан бастап қорқынышты, сәтсіздік пен әлсіздікті білдіреді. Уинстон Черчилль бейімделуді "крокодилді тамақтандыратын адам, ол өзін соңғы жейді деп үміттенетін адам" деп сипаттады. Сол сияқты Роберт Уильямсон: "Британия мен Франция Бірінші дүниежүзілік соғыстың қорқынышынан қатты күйзелді және 1914 жылы олардың басшылары өздерін өте оңай қорқынышты соғысқа тартуға жол бергенін дұрыс сезінді. Мюнхен келісімі ешкімнің бұлай ойламауын қамтамасыз етті. 1940 жылы лондондықтар неміс бомбалауына төтеп беріп, Ұлыбритания соғыстан қашуға тырыспады деп ешкім айта алмады. Бірақ 1939 жылы Англия мен Франция соғысқа аттанғанда да олар Польшаны басып алудан және басып алудан құтқара алмады. Егер олар бір жыл бұрын соғысқа аттанған болса, олар Чехословакияны да құтқара алмас еді".
The foreign policy of British Prime Minister Neville Chamberlain has become inextricably linked with the events of the Munich Crisis. The policy of appeasement and Chamberlain's delusionary announcement of a Peace for our time has resonated through the following decades as a parable of diplomatic failure. Together with "Waterloo" and "Versailles", the Munich Agreement has come to signify a disastrous diplomatic outcome. In the United States and the United Kingdom, the words "Munich" and "appeasement" are frequently invoked when demanding forthright, often military, action to resolve an international crisis and characterising a political opponent who condemns negotiation as weakness. After the 1986 bombing of Libya, US President Ronald Reagan argued, "Europeans who remember their history understand better than most that there is no security, no safety, in the appeasement of evil." Although appeasement, which is conventionally defined as the act of satisfying grievances by concessions with the aim of avoiding war, was once regarded as an effective and even honourable strategy of foreign policy, the term has since the Munich Conference symbolised cowardice, failure and weakness. Winston Churchill described appeasement as "one who feeds a crocodile, hoping it will eat him last". In the same vein, Robert Williamson noted, "Britons and French were deeply traumatized by the horrors of the First World War, and felt quite correctly that their leaders in 1914 had let themselves be drawn, far too easily, into terrible war. The Munich Agreement made sure that no one would think so again. In 1940, when Londoners had to endure the intensive German bombing, no one could say that Britain did not try to avoid this war Indeed, Czechoslovakia was abandoned. But when Britain and France did go to war in 1939, they were still unable to save Poland from being conquered and occupied. Clearly, had they gone to war a year earlier, they would not have been able to save Czechoslovakia, either".
Мюнхендегі ұқсастықтар
Фредерик Логевалл мен Кеннет Осгуд деген ғалымдар айтқандай, "Мюнхен және бейімделу" деген сөз "американ саясатындағы ең лас сөздердің біріне айналды, олар надандық пен әлсіздікке тең, және бос уәделерге ұлт мүддесін айырбастауға деген қорқынышты дайындықты білдіреді". Олар АҚШ-тың сыртқы саясатының табыстылығы "жаушы күштермен келіссөздер жүргізу туралы кез келген шешімге еріп келетін, сөзсіз, бейімделу айыптарына" төтеп беретін президентке байланысты екенін мәлімдеді. "Мюнхеннің төрелігіне" қарсы шыққан президенттер саясатта көп жетістіктерге қол жеткізді, ал Мюнхенді АҚШ-тың сыртқы саясатының принципі ретінде атап өткендер ұлтты "ең ұзаққа созылған қайғылы оқиғаларға" алып келді. 1962 жылы генерал Кертис ЛеМей АҚШ президенті Джон Ф. Кеннедиге Кубадағы зымыран дағдарысы кезінде Кубаны бомбалаудан бас тартуы "Мюнхендегі татуласу сияқты нашар" екенін айтты, бұл оның әкесі Джозеф П. Кеннеди ағаның Ұлыбританиядағы елші ретінде жалпы татуласуды қолдағанын ескергенде, өткір тікенек болды. 1965 жылы АҚШ президенті Линдон Джонсон Вьетнамдағы әскери іс-қимылдарды ақтауда: "Біз Гитлер мен Мюнхеннен табыстың тек қана агрессияға деген құштарлықты арттыратынын білдік" деп мәлімдеді. Батыс Германияның Мюнхен қазасынан кейін араб-израильдік қақтығыста бейтараптығын сақтап қалу саясаты және 1972 жылы Lufthansa 615 рейсі ұрланғаннан кейін Израиль жақтасы позициясын қабылдамай, Израильді Мюнхен келісімінің бейтараптығымен салыстыруға әкелді. Сыртқы саясат туралы пікірталастарда Мюнхенді атау XXI ғасырда да кең тараған. Иранмен ядролық келісімге қатысты келіссөздер кезінде АҚШ Мемлекеттік хатшысы Джон Керридің делдалшылығымен Техас штатының республикалық конгресс мүшесі Джон Калберсон "Мюнхеннен де жаман" деген хабарламаны твиттерге жіберді. Керридің өзі Франциядағы сөзінде Мюнхенді еске алып, Сириядағы әскери іс-қимылдарды қолдаған кезде "Бұл біздің Мюнхен сәттеріміз" деген болатын.
"Munich and appeasement", in the words of scholars Frederik Logevall and Kenneth Osgood, "have become among the dirtiest words in American politics, synonymous with naivete and weakness, and signifying a craven willingness to barter away the nation's vital interests for empty promises." They claimed that the success of US foreign policy often depends upon a president withstanding "the inevitable charges of appeasement that accompany any decision to negotiate with hostile powers." The presidents who challenged the "tyranny of Munich" have often achieved policy breakthroughs and those who had cited Munich as a principle of US foreign policy had often led the nation into its "most enduring tragedies." In 1962, General Curtis LeMay told US President John F. Kennedy that his refusal to bomb Cuba during the Cuban Missile Crisis was "almost as bad as the appeasement at Munich", a pointed barb given that his father Joseph P. Kennedy Sr. had supported appeasement in general in his capacity as Ambassador to Britain. In 1965, US President Lyndon Johnson, in justifying increased military action in Vietnam, stated, "We learned from Hitler and Munich that success only feeds the appetite for aggression." The West German policy of staying neutral in the Arab–Israeli conflict after the Munich massacre and the following hijack of the Lufthansa Flight 615 in 1972, rather than taking a pro Israel position, led to Israeli comparisons with the Munich Agreement of appeasement. Citing Munich in debates on foreign policy has continued to be common in the 21st century. During negotiations for the Iran nuclear agreement mediated by Secretary of State John Kerry, Representative John Culberson, a Texas Republican Representative, tweeted the message "Worse than Munich." Kerry had himself invoked Munich in a speech in France advocating military action in Syria by saying, "This is our Munich moment."