Жон Ханубри Уильямс: Британ әскери қолбасшысы және Олимпиадалық комитет мүшесі
John Hanbury-Williams
Жон Ханубри Уильямс (1859-1946) – британдық әскери генерал, Олимпиада комитетінің мүшесі, Ресейдегі әскери миссия басшысы. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ армиясының генерал-майоры сэр Джон Хэнбери Уильямс (1859–1946) – британ армиясының офицері, соғыс министрінің әскери хатшысы қызметін атқарған, кейін Шотландиядағы әкімшілік басқармасын басқарған бригадир генерал. Ол 1911–1921 жылдар аралығында Канаданы Халықаралық Олимпиада комитетінде (ХОК) өкілдік етті. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Ресейлік Ставкадағы британдық әскери миссияның басшысы болды және патша Николай II-ге тікелей қатынасы болды.
British Army general (1859–1946)
Major general Sir John Hanbury Williams, (19 October 1859 – 19 October 1946) was a British Army officer, who served as Military Secretary to the Secretary of State for War and later Brigadier General in charge of Administration (Scotland). He served on the International Olympic Committee (IOC), representing Canada between 1911 and 1921. During the First World War he was head of the British military mission with the Russian Stavka with direct access to Tsar Nicholas II.
Ерте өмір
Джон Хэнбери Уильямс – Монмутшир графының Колдбрук Паркінде тұратын Фердинанд Хэнбери Уильямстың ең кіші ұлы. Ол Веллингтон колледжінде оқыған.
John Hanbury Williams was the youngest son of Ferdinand Hanbury Williams, of Coldbrook Park, Monmouthshire. He was educated at Wellington College.
Мансап
Ханбери Уильямс Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжіне оқуға түсіп, 1878 жылы 43-ші жеңіл жаяу әскерге офицер болып тағайындалды. 1882 жылғы ағылшын-египет соғысында генерал-лейтенант сэр Э. Хэмлидің адъютанты болды. Сол жылы Тель-Эль-Кебир шайқасына қатысып, есімдер тізімінде аталды. 1884 және 1885 жылдары Мадрас губернаторы Сер М. Е. Грант Даффтың қосымша адъютанты қызметін атқарды. Ханбери Уильямс 1892-1897 жылдары 3-ші Оксфордшир жеңіл жаяу әскерінің адъютанты болды. 1899-1900 жылдары Екінші Бур соғысында қызмет етіп, есімдер тізімінде аталды. 1897-1900 жылдары сэр Альфред Милнердің әскери хатшысы, ал 1900-1903 жылдары соғыс жөніндегі мемлекеттік хатшының әскери хатшысы болды. 1904-1909 жылдары Канаданың генерал-губернаторының хатшысы және әскери хатшысы қызметін атқарды. 1909-1914 жылдары Шотландиядағы әкімшілік басқармасын басқарған бригадир-генерал болды. 1911 жылы Канада атынан Халықаралық Олимпиада комитетіне (ХОК) мүше болып сайланды және 1921 жылға дейін ХОК құрамында жұмыс істеді. 1914 жылы Бас штабқа жұмысқа орналасты. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде орыс Ставкасымен британдық әскери миссиясын басқарды және есімдер тізімінде аталды. Ол Ресей басшыларының арасында танымал болды, себебі ол Чарльз Ханбери Уильямстың туысы еді. Дэвид Ллойд Джордж кейін өзінің "Соғыс естеліктерінде" (1930 жылдары жарық көрген) оның сүйкімді, еңбекқор және кінәларды ренжітпестен айта білетін адам болғанын жазды. Алайда тарихшы Джордж Кассар оның Шығыс Еуропа туралы білімі шамалы болғанын және орыс тілінде сөйлей алмағанын, сондықтан орыс генералдарымен француз тілінде сөйлесуге мәжбүр болғанын жазады; ол француз әріптесі генерал де Лагуишпен шектеулі қарым-қатынаста болды. Ол сондай-ақ британдық әскери атташе лейтенант-полковник Альфред Нокспен (1911 жылдан бері Ресейде болған және Ханбери Уильямстың лауазымына қызғанышпен қараған) және Нокстің көмекшісі капитан Джеймс Блэрмен де шектеулі қарым-қатынаста болды. Бұл екеуі де орыс тілінде сөйлей білді, ал Нокс көбінесе Блэр Петроградта қалғанда Ресей армиясын аралап шықты. Бұл лауазым Ханбери Уильямсқа патшаға тікелей қатынас жасау мүмкіндігін берді. Кейін ол "Мен білген император Николай II" атты кітап жазды, ол 1922 жылы жарық көрді. 1917 жылдың тамызынан 1918 жылдың наурызына дейін Гаагадағы және 1918 жылдың сәуірінен 1918 жылдың желтоқсанына дейін Берндегі британдық әскери тұтқындар департаментін басқарды. 1919 жылы әскерден зейнетке шықты. 1920-1934 жылдары Англия патшасының сарайындағы Дипломатиялық корпустың маршалы болды. Ханбери Уильямс 1918 жылдан өліміне дейін Оксфордшир және Букингемшир жеңіл жаяу әскерінің полковнигі болды, оның орнына генерал сэр Бернард Пейджет тағайындалды. 1934 жылдан бастап патшаның қосымша ат әскері болды. Ханбери Уильямс 1899 жылы Сент-Михаил және Сент-Джордж орденінің серігі (CMG) және 1917 жылы Бат орденінің кавалер-командующийі (KCB) болып тағайындалды. Корольдік Виктория орденінде ол 1902 жылғы қарашадағы туған күні құрметіне командир (CVO) болып тағайындалды, 1908 жылы кавалер-командующий (KCVO) және 1926 жылы Ұлы крест (GCVO) орденімен марапатталды.
Hanbury Williams attended the Royal Military College, Sandhurst, and in 1878 he was commissioned into the 43rd Light Infantry. He was ADC to Lieutenant General Sir E. Hamley in the Anglo Egyptian War of 1882. That same year he took part in the Battle of Tel El Kebir, and was mentioned in despatches. He was extra ADC to Sir M. E. Grant Duff, Governor of Madras in 1884 and 1885. Hanbury Williams was Adjutant of the 3rd Oxfordshire Light Infantry from 1892 to 1897. He served in the Second Boer War between 1899 and 1900 and was mentioned in despatches. He was Military Secretary to Sir Alfred Milner from 1897 to 1900 and Military Secretary to the Secretary of State for War from 1900 to 1903. He was the Canadian Governor General's Secretary and Military Secretary from 1904 to 1909. He was Brigadier General in charge of Administration (Scotland) from 1909 to 1914. In 1911 he was elected as a member of the International Olympic Committee (IOC) to represent Canada and served on the IOC until 1921. He was employed on the General Staff in 1914. During the First World War he was head of the British military mission with the Russian Stavka and was mentioned in despatches. He was popular with the Russian leaders because he was a relative of Charles Hanbury Williams. David Lloyd George later recorded in his War Memoirs (published in the 1930s) that he was charming, hardworking and able to point out faults without causing offence. However, historian George Cassar writes that he had little knowledge of Eastern Europe and could not speak Russian, so had to converse with Russian generals in French; he had only limited dealings with his French counterpart General de Laguiche. He also had only limited dealings with the British Military Attache Lt Col Alfred Knox (who had been in Russia since 1911 and was jealous of Hanbury Williams’ job), nor with Knox's assistant Captain James Blair – both of these men could speak Russian, and Knox often toured the Russian Army while Blair remained in Petrograd. This post provided Hanbury Williams with direct access to the Tsar. He later wrote a book titled The Emperor Nicholas II, as I knew him, published in 1922. He was in charge of the British Prisoners of War Department at The Hague from August 1917 to March 1918 and at Bern from April 1918 to December 1918. He retired from the Army in 1919. He was Her Majesty's Marshal of the Diplomatic Corps in the Royal Household of the Sovereign of England from 1920 to 1934. Hanbury Williams was Colonel Commandant of the Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry from 1918 to the time of his death when he was succeeded in the post by General Sir Bernard Paget. He was Extra Equerry to the King from 1934. Hanbury Williams was appointed a Companion of the Order of St Michael and St George (CMG) in 1899, and a Knight Commander of the Order of the Bath (KCB) in 1917. In the Royal Victorian Order, he was appointed a Commander (CVO) in the November 1902 Birthday Honours list, advanced to Knight Commander (KCVO) in 1908, and advanced to Knight Grand Cross (GCVO) in 1926.
Жеке өмір
Джон Хэнбери Уильямс 1888 жылы Эмиль Рейстің кіші қызы Энни Эмилиге үйленді, олардың төрт баласы болды. 1933 жылы әйелі одан бұрын қайтыс болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ресейде өз көзімен көргендерінің әсерінен Ханбери Уильямс большевизмнің жақтаушысына айналды және соғыстан кейін Ұлыбританияда құрылған, осы саяси идеологияның таралуына қарсы күресу мақсатындағы "Еркіндік лигасының" негіс қалаушыларының бірі болды. 1934 жылы ол Англияда "Распутин, ақымақ монах" (АҚШ атауы: Распутин және императрица) фильмі көрсетілгеннен кейін Metro Goldwyn Mayer Pictures Limited компаниясына қарсы Ресейдің әйгілі және сәтті абыройға нұқсан келтіру ісінде княгиня Ирина Александровнаның куәсі ретінде пайда болды. Өмірінің соңында сэр Джон Хэнбери Уильямс Виндзор сарайындағы Генри III мұнарасындағы пәтерде тұрды және 1946 жылдың 19 қазанында, сексен жеті жасқа толып қайтыс болды. Оның үлкен ұлы – сэр Джон Колдбрук Ханбери Уильямс (1892–1965), ал тағы бір ұлы, лейтенант Чарльз Фердинанд Рейс Ханбери Уильямс 1916 жылы Оксфордшир және Бэкингемшир жеңіл әскерінде қызмет етіп жатып қаза тапты.
John Hanbury Williams married Annie Emily, youngest daughter of Emil Reiss, in 1888, with whom he was to have four children. His wife pre deceased him in 1933. Partly as a result of what he had seen at first hand in Russia during the First World War, Hanbury Williams became a fierce opponent of Bolshevism, and was a founding member of the Liberty League which was formed in the United Kingdom after the War with a view to combat the spread of this political creed. In 1934 he appeared as a witness in Princess Irina Alexandrovna of Russia's famous and successful libel suit against Metro Goldwyn Mayer Pictures Limited following the release in England of the film Rasputin, the Mad Monk (USA title: Rasputin and the Empress). In later life Sir John Hanbury Williams resided in an apartment in the Henry III Tower at Windsor Castle, where he died on 19 October 1946, on his eighty seventh birthday. His oldest son was Sir John Coldbrook Hanbury Williams (1892 1965), while another of his sons, Lieut Charles Ferdinand Reiss Hanbury Williams was killed in 1916 whilst serving with the Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry.