Ру́тленд графы: Роджер Мэнне́рс – Елизавета I патшалығындағы және Джеймс I кезеңіндегі әскери қайраткер, саяхатшы, Дания елшісі. Тарих, ақсүйектер туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Роджер Маннерс, Ратлендтің 5-ші графы (6 қазан 1576 – 26 маусым 1612) – Джон Маннерстің, Ратлендтің 4-ші графы мен оның әйелі Элизабет Шарлтонның (1595 жылы қайтыс болған) үлкен ұлы болған. Ол Еуропаны аралап, Эссекс графы бастаған әскери науқандарға қатысты және I Елизавета патшайымына қарсы Эссекс көтерілісіне қатысты. Ол I Джеймстің ықыласына бөенді және замандастары оны зор ақыл-парасат пен қабілеті бар адам деп құрметтеген. Ол Елизавета және Якоб дәуірінің ең белгілі жазушылары мен суретшілерімен достық қарым-қатынаста болды. 1603 жылы ол I Джеймстің Дания патшайымы Аннаның туған жері Данияға елшілік жасады. Дәлелдер Манерстің архитектор Иниго Джонстың демеушісі болғанын және оны I Джеймс пен Данияның Анна сарайына таныстырғанын көрсетеді, онда Джонс Якоб стиліндегі архитектураға және сарай маскаларын жобалауға үлкен үлес қосты.
Roger Manners, 5th Earl of Rutland (6 October 1576 – 26 June 1612) was the eldest surviving son of John Manners, 4th Earl of Rutland and his wife, Elizabeth nee Charleton (d. 1595). He travelled across Europe, took part in military campaigns led by the Earl of Essex, and was a participant of Essex's rebellion against Queen Elizabeth I. He was favoured by James I, and honoured by his contemporaries as a man of great intelligence and talent. He enjoyed the friendship of some of the most prominent writers and artists of the Elizabethan age and Jacobean age. In 1603 he led an Embassy to Denmark, homeland of James' Queen Anne of Denmark. Evidence indicates that Manners was a patron of the architect Inigo Jones and probably introduced Jones to the Court of James I and Anne of Denmark, where Jones had his impact as both on Jacobean architecture and as a designer of Court masques.
Өмір
Ол, мүмкін, Йоркширдегі Кирк-Дейтон қаласында дүниеге келген, онда 1576 жылдың 19 қарашасында крещениеден өтті. Маннерстің емілген ағасы, Ратландтың 3-графы Эдвард Маннерс 1587 жылдың 14 сәуірінде қайтыс болды. Ол Ратланд графтығы мен Маннерс барондығын ағасы Джонға қалдырды, бірақ де Рос барондығы жалғыз қызы Елизаветаға бұйырды. 4-ші граф бір жылдан аспайтын уақыттан кейін, 1588 жылдың 24 ақпанында қайтыс болды, титулын ұлына берді. Бұл Ратландтың мұрагерлігі екі өсиеттің талаптарымен және екі жесір графшаның құқықтарымен, сондай-ақ олардың арасындағы дау-жанжалдармен күрделенді дегенді білдірді. Әкесі қайтыс болғанда 11 жаста болғандықтан, ол королева Елизаветаның қарауына алынды. Оның қарауы бастапқыда Лестердің 1-графы Роберт Дадлиге уәделенген еді, бірақ Дадли 4 қыркүйекте қайтыс болды, ал королеваның мемлекеттік хатшысы және бас кеңесшісі, лорд Бергли сэр Уильям Сесил оның қамқоршысы болды. Оның туысы Элизабет Маннерс әкесі қайтыс болғаннан кейін Бергли үйіне орналастырылды. 1587 жылдың соңынан бастап Ратланд Джон Джегонның басшылығымен Кембридж қаласындағы Куинс колледжінде, содан кейін Корпус Кристи колледжінде білім алды. Ол әкесінің қайтысы туралы жаңалықты Кембриджде алды және әкесінің жерлеу рәсіміне қатысу үшін үйіне оралды. Ол 1588 жылдың мамыр айының ортасына дейін болды, себебі Бергли оның білімін жалғастыру үшін Кембриджге қайтуын талап етті. Ратланд 1595 жылдың 20 ақпанында магистр дәрежесін алды, бұл салтанатты шараны королеваның сүйіктісі және марқұм Дадлидің әкесі Роберт Деверё, Эссекстің 2-графы жоспарлап, басқарды. Ратланд Эссекстің 2-графы Роберт Деверёнің ізбасары болды. Бұл 1601 жылғы Эссекс көтерілісіне қатысқанда оған қиындықтар туғызды. Ратланд бірнеше ай түрмеге қамалды және барлық қастандық жасаушылардан үш есе көп, "таң қалдыратын" 30000 фунт стерлинг айыппұл төледі. Ол қарызын өтеу үшін жерді сатуға мәжбүр болды, бұл отбасы мүлкін жоғалтуға келіспеген анасымен үлкен дауға себеп болды. Графтың жағдайы біршама жақсарды, бірақ қиын болып қалды. Оның әйелі Елизавета 1605 жылы қарызы үшін тұтқындалғанда зор ұятқа қалды.
He was born probably at Kirk Deighton, Yorkshire, where he was baptized on 19 November 1576. Manners' uncle, Edward Manners, 3rd Earl of Rutland had died 14 April 1587. He left the Earldom of Rutland and Barony of Manners to his brother, John, but the Barony de Ros went to his only child, daughter Elizabeth. The 4th Earl died less than a year later, on 24 February 1588, passing the title on to his son. This meant that Rutland's inheritance was complicated by the demands of two wills and jointures for two dowager countesses and disputes between them. Since he was 11 when his father died, he became a royal ward of Queen Elizabeth. His wardship was originally promised to Robert Dudley, 1st Earl of Leicester, but Dudley died on 4 September 1588 and Sir William Cecil, Lord Burghley, the Queen's Secretary of State and chief advisor, became his guardian. His cousin, Elizabeth Manners, had been placed in Burghley's household after the death of her father. From late 1587, Rutland was educated under the supervision of John Jegon at Queens' College, Cambridge and later at Corpus Christi College, Cambridge. He was at Cambridge when he received the news of his father's death, and he returned home for his father's funeral, where he remained until mid May 1588, after Burghley insisted he return to Cambridge to continue his education. Rutland received his MA on 20 February 1595, in a grand ceremony planned and managed by Robert Devereux, 2nd Earl of Essex, the Queen's then favourite and the late Dudley's stepson. Rutland soon became a follower of Robert Devereux, 2nd Earl of Essex. This was to cause him serious problems when he became implicated in the Essex Rebellion of 1601. Rutland was imprisoned for several months and was fined the "staggering" amount of £30000, three times more than any other conspirator. In order to pay the debt he was forced to sell land, causing a major argument with his mother, who refused to accept the loss of family estates. The Earl's position improved somewhat, but remained difficult. His wife Elizabeth was humiliated in 1605 when a goldsmith had her arrested for debt.
Өлім
Ол 1612 жылы 35 жасында қайтыс болды, ал оның лауазымдары оның інісі Фрэнсис Маннерске көшті. 1618–19 жылдары аға Жерард Джонсон Лестерширдегі Боттсфорд қаласындағы Әулие Мария шіркеуінде бесінші граф пен оның әйелінің құрметіне қабір салғызды. Ратлендтің анасы бұрын 1591 жылы Джонсонға 3-ші және 4-ші графтарды еске алу үшін екі ескерткіш орнатуды тапсырған еді.
He died in 1612 at the age of 35, and his titles passed to his brother, Francis Manners. In 1618–19, Gerard Johnson the elder built a tomb in St Mary the Virgin's Church at Bottesford, Leicestershire commemorating the fifth earl and his wife. Rutland's mother had previously commissioned Johnson to erect two monuments commemorating the 3rd and 4th earls in 1591.
Шекспирдің авторлығы
XX ғасырдың басында Роджер Мэннерс Шекспир авторлығы туралы мәселеде Шекспирдің әдеби шығармаларының авторлығына үміткер ретінде ұсынылды. Оның кандидатурасын алғаш рет 1906 жылы Буркхард Херрман ("Питер Алвор" псевдонимімен) ұсынды, ол Ратландтың Саутгемптон графымен бірлесіп шығармалар жасағанын айтты. Ратланд комедияларды, повесть ақындарын және сонеттерді жазды. Теорияны басқа жазушылар да қабылдады, бірақ Саутгемптонды серіктес ретінде естен шығарды. Оны неміс сыншысы Карл Блейбтреу (1907) ең белсенді түрде насихаттады, ал кейін Льюис Фредерик Бостлман (1909), бельгиялық саясаткер Селестин Демблон (1912) және орыс жазушылары Петр Сергеевич Пороховщиков (1940) мен Илья Гилилов (2003) сияқты көптеген авторлар қолдады.
In the early 20th century, Roger Manners was proposed as a candidate for the authorship of Shakespeare's literary work in the Shakespearean authorship question. His candidacy was first suggested by Burkhard Herrmann (using the pseudonym "Peter Alvor") in 1906, who argued that Rutland collaborated with the Earl of Southampton to create the works. Rutland wrote the comedies, the narrative poems and the sonnets. The theory was adopted by other writers, who dropped Southampton as a collaborator. It was most vigorously promoted by the German critic Karl Bleibtreu (1907), and later supported by a number of other authors, including Lewis Frederick Bostelmann (1909), the Belgian politician Célestin Demblon (1912) and the Russian writers Pyotr Sergeevich Porokhovshchikov (1940) and Ilya Gililov (2003).