Кіріспе

Йордан Стефанов Йовков (9 қараша 1880 жыл - 15 қазан 1937 жыл) – екі дүниежүзілік соғыс аралығындағы көрнекті болгар жазушысы.

Өмірбаян

Жеравна ауылында туған Йовков Бірінші София ерлер гимназиясында оқыды, оны 1900 жылы үздік бітіріп, мұғалім болды. Орталық Болгариядағы бір ауылда бір жыл сабақ бергеннен кейін, 1904 жылы заң оқу үшін София университетіне түсуден бұрын Княжево қаласындағы резервтік офицерлер мектебінде курсант болып оқыды. 1912 жылы Бірінші Балқан соғысы басталғанда, ол қатардағы әскер шені алды және ағасы Костамен бірге Бургастағы 41-ші дивизияға (демек, 41-ші полк) қосылды. 1913 жылы Дойран маңындағы шайқаста Екінші Балқан соғысында аяғына оқ тиіп жараланды. Осыдан кейін Софияға көшіп, «Халық армиясы» (Народна Армия) журналының редакторы, содан кейін Ішкі істер министрінің кітапханашысы және мемлекеттік басылымның редакторы болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Грек шекарасындағы Места өзені маңында шекаралық офицер болып жұмыс істеді. Сол жерде ол «Әскери жаңалықтар» газетінің тілшісі болып жұмыс істеуге шақырылды. 1920 жылдың күзіне дейін Варнада бірнеше жыл мұғалімдік етті, содан кейін Бухарестте болгар заңнамасы бойынша баспасөз хатшысы болып қызмет етті. 1927 жылы белгісіз себептермен шені төмендетілді, осыған байланысты ол отставкаға келіп, Софияға оралды.

Әдеби шығармашылық және мұра

Соғыс тәжірибесі оның ой-өрісіне және жазу стиліне зор әсер етті. Оның алғашқы әдеби туындысы 1910 жылы жарық көрген ауыл өмірі мен патриархалдық салт-дәстүрлер туралы әңгіме болса, соғыстан кейінгі шығармалары қаталданып, әскерилік сипат ала бастады. Көп ұзамай ол мұңды, депрессиялық тақырыптардан қол үзді және ауыл тұрғындары мен елді мекен өмірін шынайы бейнелеуге көшті. "Шыбылда" түркі сөздерін пайдаланып, туындыға реализм сезімін сыйлады. Оның "Стара Планина аңыздары" (1927, Staroplaninski legendi, немесе "Балқан аңыздары" деп те аталады) және "Антимоводағы қонақ үй" (1927) еңбектері оны көрнекті жазушы ретінде таныстырды. 1929 жылы ол Болгария Ғылым академиясының Кирилл және Мефодий әдебиет сыйлығына ие болды. Оның өзге де туындыларына "Альбена" (1930) және "Боряна" (1932) драмалары; "Миллионер" (1930, Milionerut) комедиясы; "Шекарадағы шаңырақ" (1934, Chiflikut krai granitsata) кітабы жатады. "Альбена" (1962) Петр Фильчев либреттосы (Иордан Йовковтың драмасы негізінде) және "Миллионер" (1965) Парашкев Хаджиевтің операларына айналды. Оның көптеген әңгімелері экранға түсірілді, олардың ішінде "Ең адал күзетші" (Най виарната стража, 1929); "Шыбыл" (1968); "Нона" (1973, "Шекарадағы шаңырақ" романынан); "24 Сағат жаңбыр" (1982, "Частеният ухитель" романы бойынша); және "Серафим" (қысқаметражды фильм, 2017) бар.

Құрметтер

1957 жылы Жеравнадағы Йовковтың туған үйі мұражайға айналдырылды. 1985 жылы оның құрметіне Солтүстік-Шығыс Болгарияда бөгетке аты берілді. Елена қаласынан 5 шақырым қашықтықта орналасқан Йовковцы бөгеті, Велико-Тырново және айналасындағы аймақтарды сумен қамтамасыз етеді. Оның аумағы 223 000 гектарды құрайды және санитарлық-гигиеналық қорғау аймағы болып табылады. Ю.Шетланд аралдарындағы Гринвич аралындағы Йовков мүшесі Антарктидада Йордан Йовковтың құрметіне аталған. Софиядағы Васил Левский атындағы ұлттық стадионның артындағы саябақта Йовковтың бюсті орнатылған. Добрич облысының Бас Тошево муниципалитетіндегі Йовково ауылы оның есімімен аталған.