Болам ісі және медициналық сақтық стандарты

Кіріспе

Ағылшын заңындағы маңызды азаматтық құқық ісі

Болам Фриерн ауруханасы басқару комитетіне қарсы [1957] 1 WLR 582 – дәрігерлер сияқты білікті мамандарға қатысты абайсыздық істерінде тиісті күтім стандартын бағалаудың қағидасын белгілейтін ағылшын азаматтық құқығының ісі. Бұл қағида "Болам тестісі" деп аталады, және дәрігер медициналық қоғамдастықтың жауапты бөлігінің стандартына жетсе, ол абайсыздық танытпайды делінеді. Алайда, 2015 жылы Жоғарғы Соттың Монтгомериге қарсы Ланаркшир денсаулық сақтау кеңесі ісінде, Болам қағидасы хабарламалы келісім мәселелерінде қолданылмайды деп шешілді.

Үкім

McNair J бірінші инстанцияда сарапшы куәгерлердің растағанын, көптеген медициналық пікірлердің релаксантты препараттарды қолдануға қарсы екенін, ал қолмен шектеулер кейде жарақат алу қаупін арттыратынын атап өтті. Сонымен қатар, дәрігерлердің кәсіби әдетіне пациенттерге емнің қаупі туралы (егер ол аз болса) олар сұрамаса ескертпеу кіреді. Ол, белгілі бір мамандықтағы жалпы практика күтім стандартына өте маңызды екенін айтты. Адам, осы жағдайда ақылға қонымды адамның істегенін істемесе, тиісті стандарттан төмен түседі және немқұрайдылық танытады. Бірақ, егер адам, дәрігерлер сияқты, кәсіби біліктілікке ие екенін мәлімдесе, күтім стандарты жоғарырақ болуы керек. "Бұл тек сөз өрнегінің мәселесі ғана", - деді McNair J. "Мен өзім мұны былай түсіндірер едім: егер ол осы саладағы білікті медицина мамандарының жауапты органы дұрыс деп қабылдаған практикаға сәйкес әрекет етсе, ол немқұрайдылыққа кінәлі емес. Менің ойымша, мағынасында көп айырмашылық жоқ. Бұл бір ойды білдірудің басқаша жолы ғана. Керісінше айтқанда, егер адам мұндай практикаға сәйкес әрекет етсе, тек қана оған қарсы пікір білдіретін адамдар болғандықтан ғана немқұрайды емес. Сонымен қатар, бұл дәрігердің толыққанды хабардар медициналық пікірге қайшы келетіні дәлелденген ескі әдісті дұрыс емес, тікелей жалғастыруға құқығы бар дегенді білдірмейді. Әйтпесе, бүгін адамдар мынадай жағдайлар туындауы мүмкін: "Мен анестезияға сенбеймін. Мен антисептиктерге сенбеймін. Мен хирургияны XVIII ғасырдағыдай жасауды жалғастырамын". Бұл, әрине, дұрыс емес". Осы істе, қазылар алқасы айыпталушы аурухананың пайдасына үкім шығарды. Электрошокпен емдеудің қалай жүргізілуіне қатысты қабылданған жалпы медициналық пікірлерді ескере отырып, олар емдеуді жүзеге асыруда немқұрайдылық танытқан жоқ. Бұл үзінді жиі цитаталанады және соңғы елу жылда кәсіби немқұрайдылыққа қатысты негізгі ереже ретінде қызмет етіп келеді.

McNair J at the first instance noted that expert witnesses had confirmed, much medical opinion was opposed to the use of relaxant drugs, and that manual restraints could sometimes increase the risk of fracture. Moreover, it was the common practice of the profession to not warn patients of the risk of treatment (when it is small) unless they are asked. He held that what was common practice in a particular profession was highly relevant to the standard of care required. A person falls below the appropriate standard, and is negligent, if he fails to do what a reasonable person would in the circumstances. But when a person professes to have professional skills, as doctors do, the standard of care must be higher. "It is just a question of expression", said McNair J. "I myself would prefer to put it this way, that he is not guilty of negligence if he has acted in accordance with a practice accepted as proper by a responsible body of medical men skilled in that particular art. I do not think there is much difference in sense. It is just a different way of expressing the same thought. Putting it the other way round, a man is not negligent, if he is acting in accordance with such a practice, merely because there is a body of opinion who would take a contrary view. At the same time, that does not mean that a medical man can obstinately and pig headedly carry on with some old technique if it has been proved to be contrary to what is really substantially the whole of informed medical opinion. Otherwise you might get men today saying:
"I do not believe in anaesthetics. I do not believe in antiseptics. I am going to continue to do my surgery in the way it was done in the eighteenth century." That clearly would be wrong." In this case, the jury delivered a verdict in favour of the defendant hospital. Given the general medical opinions about what was acceptable electro shock practice, they had not been negligent in the way they carried out the treatment. That passage is quoted very frequently, and has served as the basic rule for professional negligence over the last fifty years.

Маңыздылығы

Болам 2015 жылы Монтгомери мен Ланаркшир Денсаулық сақтау кеңесінің Жоғарғы соты шешімімен қайта қаралып, түзетілді. Заңда әрекеттер мен әрекетсіздіктерден туындайтын жауапкершілік пен қате ақпараттан туындайтын жауапкершілік арасындағы айырмашылық белгіленген. Болам қағидасы бірінші элементті қарастырады және дәрігер, медбике немесе басқа да денсаулық сақтау маманы, егер ол басқа тәжірибелерді қолданса да, медициналық сараптаманың жауапты органы сол кезде дұрыс деп қабылдаған практикаға сәйкес әрекет етсе, ол кінәлі емес деп есептеледі. Сонымен қатар, Hedley Byrne & Co. Ltd. v Heller & Partners Ltd. [1964] AC 465 ісі талапкердің жауапкердің кәсіби пікіріне «орынды сенім» арту қағидасын қалыптастырды. «Егер адамның пікіріне, шеберлігіне немесе мұқият зерттеу жасау қабілетіне басқалардың орынды түрде сенуі мүмкін болса, және адам өзіне ақпарат немесе кеңес беруді немесе оның ақпаратын немесе кеңесін басқа адамға беруге рұқсат берсе, ол білуі керек немесе білуі тиіс, оған сенім артады, онда күтім міндеті туындайды». Дәрігер мен науқастың арасындағы қарым-қатынастың ерекшелігіне байланысты, науқастың дәрігердің берген кеңесіне сүйенуі орынды. Осылайша, Болам диагноз қою және одан кейінгі емдеуді құрайтын барлық әрекеттер мен әрекетсіздіктерге қолданылады, ал Hedley Byrne диагноз бен прогнозды хабарлауға, емдеудің терапиялық және бей-терапиялық нұсқалары туралы кеңес беруге және хабардар келісім алу үшін қажетті ақпаратты жариялауға қатысты барлық консультациялық қызметке қолданылады. Barnett v Chelsea & Kensington Hospital [1968] 1 All ER 1068. Төрт адам жедел жәрдем бөліміне келді, бірақ өзі де ауырып жүрген фельдшер оларды қарап көрмеді, үйлеріне барып, өз дәрігерлерін шақыруды кеңес берді. Бірнеше сағаттан кейін бірі қайтыс болды. Зерттеуде арсеникпен улану анықталды, бұл сирек кездесетін өлім себебі. Егер марқұм тексеріліп, емдеу үшін жатқызылған болса да, жалғыз тиімді удыстан уақытында берілуінің мүмкіндігі аз немесе мүлдем болмады. Аурухана ер адамдарды тексермегені үшін кінәлі болғанымен, марқұмның өліміне осы кінәлілік себеп болғанының дәлелі жоқ. Whitehouse v Jordan [1981] 1 All ER 267: Талапкер ауыр босанудан кейін миына ауыр зақым келген нәресте болды. Жауапкер, жоғары лауазымды аурухана қызметкері, тәуекелді жүктілік кезінде босануды бақылап отырды. Анасы 22 сағат босанғаннан кейін, жауапкер босануға көмектесу үшін қыспақ қолданды. Лордтар дәрігердің күтім стандарты осы жағдайдағы ақылға қонымды дәрігердің стандартынан төмен емес деп тапты, сондықтан нәрестеге ешқандай өтемақы төленбеді. Sidaway v Bethlem Royal Hospital Governors [1985] AC 871: Талапкер мойнында, оң иығында және қолында ауырсынудан зардап шекті. Нейрохирург мойын омырқасының қысымын азайтуға келісім алды, бірақ оның түсіндірмесіне 1% -дан аз жағдайларда бұл қысым паралегияға әкелуі туралы ақпаратты қоспады. Омыртқа операциясынан кейін дене бітімі бұзылып, мүгедек болып қалды. Сот оның зиянды өтеу туралы талабын қабылдамады, келісім беру үшін алыс жанама әсерлер туралы егжей-тегжейлі түсіндірме беруді талап етпеді. Лорд Скарман бұған келіспей, Болам қағидасы хабардар келісім мәселесіне қолданылмайды және дәрігердің пациентке ұсынылған емдеудің табиғи және маңызды тәуекелдерін айтуы керек деп мәлімдеді. Maynard v West Midlands Regional Health Authority [1985] 1 All ER 635. Пациент туберкулездің белгілерін көрсетті, бірақ консультант-дәрігер мен консультант-хирург Ходжкин ауруы, карцинома және саркоидоз да мүмкін деп санайды, егер біріншісі болса, оның ерте кезеңінде емдеу шараларын қолдану қажет болар еді. Консультанттар сілекейдің сынақ нәтижелерін күтудің орнына, биопсия алу үшін медиастиноскопия жасады. Операция дұрыс жүргізілген жағдайда да, зақымдану қаупі сол жақ дауыс байлам жүйкесіне қатысты болды. Бұл жағдайда тек туберкулездің бар екендігі расталды. Өкінішке орай, бұл қауіп орын алып, науқастың сол дауыс байлам жүйкесінің парализі пайда болды. Дәрігер мен хирургтың шешімін сарапшылар барлық жағдайларда ақылға қонымды деп тапты. Hotson v East Berkshire Area Health Authority [1987] 2 All ER 909. 13 жасар баланың жамбас жарақаттарының ауқымы бес күн бойы анықталмады. 20 жасқа келгенде жамбас буынының деформациясы, қимыл-қозғалысы шектеліп, тұрақты мүгедек болып қалды. Сотталушы егер диагноз дұрыс қойылған болса да, пациенттің мүгедектігіне ұшырау қаупі 75% болған, бірақ медициналық қызметкерлердің кінәлілігі осы қауіпті сөзсіз нәрсеге айналдырып, пациентке жақсы жазылу мүмкіндігінен 25% айырды деп тапты. Өтемақыға пациенттің мүгедектігі үшін төленетін өтемақының толық сомасының 25% құрайтын 11 500 фунт стерлинг сомасы кірді. Лордтарқа шағымдану кезінде, жарақаттың себебі құлау ма, әлде денсаулық сақтау органының емдеуді кешіктіруі ме деген мәселе қарастырылды, өйткені егер құлау жарақатқа себеп болған болса, органның кінәлілігі пациенттің мүгедектігіне қатысты маңызды емес. Сотталушы дұрыс диагноз бен емдеу мүгедектіктің пайда болуын болдырмаған болса да, пациент талап бойынша себеп-салдар байланысын дәлелдемегендіктен, зиянды өтеу туралы мәселені қарастыру қажет емес деп шешті. Wilsher v Essex Area Health Authority [1988] AC 1074. Жауапкер аурухана, бастапқыда тәжірибесіз жас дәрігер арқылы, мерзімінен бұрын туған балаға туғаннан кейін шамадан тыс оттегі берді, нәтижесінде бала соқыр болды. Медициналық дәлелдерге сәйкес, шамадан тыс оттегі соқырлыққа әкелуі мүмкін бес фактордың бірі болды, сондықтан Лордтар бұл соқырлыққа себеп болды ма, әлде оған ықпал етті ме екенін анықтау мүмкін емес деп тапты және талап қабылданбады. Азғын пікірде, Mustill LJ, егер белгілі бір әрекет жарақат қаупін арттырады деп дәлелденсе, егер жауапкер осы әрекетті жалпы құқық міндетін бұзып жасаса және егер жарақат осы әрекетке қатысты болса, жауапкер жарақатқа себеп болған деп есептеледі, тіпті бұзудың үлесінің болуы мен көлемін анықтау мүмкін болмаса да, деп мәлімдеді. Bolitho v City and Hackney Health Authority [1997] 4 All ER 771: Екі жасар бала бронхтық жолдар бітелгеннен кейін жүрек тоқтауынан миына зақым келді. Зақымды болдырмаудың жалғыз жолы балаға интубация жасау еді. Балаға көмектеспеген дәрігер, егер ол келген болса, интубация жасамайтынын айтты. Бір сарапшы куәгер интубация жасамайтынын айтса, ал бес сарапшы интубация жасау керектігін айтты. Лордтар интубацияламау пікірінің логикалық негізі болуы керек деп шешті. Бұл тәуекел мен пайданы салыстыруды және қорғалатын қорытындыға келуді қамтиды. Бұл соттың кәсіптік емес, заңды белгілейтін жағдай екенін білдіреді. Albrighton v RPA Hospital, Royal Prince Alfred ауруханасында омыртқасының проблемасымен туған пациенттің омыртқасы толығымен үзіліп, параплегияға ұшырады. Reynolds JA дәрігерлер олардың «медициналық қоғамдастығындағы» қалыпты және әдеттегі тәжірибе мен процедураға сәйкес әрекет етсе, олар кінәлі бола алмайды деген пікірді қабылдамады, «егер барлық немесе көптеген...

Bolam was re examined and revised in the 2015 Supreme Court decision of Montgomery v Lanarkshire Health Board. The law distinguishes between liability flowing from acts and omissions, and liability flowing from misstatements. The Bolam principle addresses the first element and may be formulated as a rule that a doctor, nurse or other health professional is not negligent if he or she acts in accordance with a practice accepted at the time as proper by a responsible body of medical opinion, even though some other practitioners adopt a different practice. In addition, Hedley Byrne & Co. Ltd. v Heller & Partners Ltd. [1964] AC 465 created the rule of "reasonable reliance" by the claimant on the professional judgment of the defendant. "Where a person is so placed that others could reasonably rely upon his judgment or his skill or upon his ability to make careful inquiry, and a person takes it upon himself to give information or advice to, or allows his information or advice to be passed on to, another person who, as he knows or should know, will place reliance upon it, then a duty of care will arise." Because of the nature of the relationship between a medical practitioner and a patient, it is reasonable for the patient to rely on the advice given by the practitioner. Thus, Bolam applies to all the acts and omissions constituting diagnosis and consequential treatment, and Hedley Byrne applies to all advisory activities involving the communication of diagnosis and prognosis, giving of advice on both therapeutic and non therapeutic options for treatment, and disclosure of relevant information to obtain informed consent. Barnett v Chelsea & Kensington Hospital [1968] 1 All ER 1068. Three men attended at the emergency department but the casualty officer, who was himself unwell, did not see them, advising that they should go home and call their own doctors. One of the men died some hours later. The post mortem showed arsenical poisoning which was a rare cause of death. Even if the deceased had been examined and admitted for treatment, there was little or no chance that the only effective antidote would have been administered to him in time. Although the hospital had been negligent in failing to examine the men, there was no proof that the deceased's death was caused by that negligence. Whitehouse v Jordan [1981] 1 All ER 267: The claimant was a baby who suffered severe brain damage after a difficult birth. The defendant, a senior hospital registrar, was supervising delivery in a high risk pregnancy. After the mother had been in labour for 22 hours, the defendant used forceps to assist the delivery. The Lords found that the doctor's standard of care did not fall below that of a reasonable doctor in the circumstances and so the baby was awarded no compensation. Sidaway v Bethlem Royal Hospital Governors [1985] AC 871: The claimant suffered from pain in her neck, right shoulder, and arms. Her neurosurgeon took her consent for cervical cord decompression, but did not include in his explanation the fact that in less than 1% of the cases, the said decompression caused paraplegia. She developed paraplegia after the spinal operation. Rejecting her claim for damages, the court held that consent did not require an elaborate explanation of remote side effects. In dissent, Lord Scarman said that the Bolam principle should not apply to the issue of informed consent and that a doctor should have a duty to tell the patient of the inherent and material risk of the treatment proposed. Maynard v West Midlands Regional Health Authority [1985] 1 All ER 635. The patient presented with symptoms of tuberculosis but both the consultant physician and the consultant surgeon took the view that Hodgkin's disease, carcinoma, and sarcoidosis were also possibilities, the first of which if present would have required remedial steps to be taken in its early stages. Instead of waiting for the results of the sputum tests, the consultants carried out a mediastinoscopy to get a biopsy. The inherent risk of damage was to the left laryngeal recurrent nerve, even if the operation was properly done. In the event, only tuberculosis was confirmed. Unfortunately, the risk became a reality and the patient suffered a paralysis of the left vocal cord. The decision of the physician and the surgeon to proceed was said by their expert peers to be reasonable in all the circumstances. Hotson v East Berkshire Area Health Authority [1987] 2 All ER 909. The extent of the hip injuries to a 13 year old boy was not diagnosed for five days. By the age of 20 years, there was deformity of the hip joint, restricted mobility and permanent disability. The judge found that even if the diagnosis had been made correctly, there was still a 75% risk of the plaintiff's disability developing, but that the medical staff's breach of duty had turned that risk into an inevitability, thereby denying the plaintiff a 25% chance of a good recovery. Damages included an amount of £11,500 representing 25% of the full value of the damages awardable for the plaintiff's disability. On appeal to the Lords, the question was whether the cause of the injury was the fall or the health authority's negligence in delaying treatment, since if the fall had caused the injury the negligence of the authority was irrelevant in regard to the plaintiff's disability. Because the judge had held that on the balance of probabilities, even correct diagnosis and treatment would not have prevented the disability from occurring, it followed that the plaintiff had failed on the issue of causation. It was therefore irrelevant to consider the question of damages. Wilsher v Essex Area Health Authority [1988] AC 1074 The defendant hospital, initially acting through an inexperienced junior doctor, negligently administered excessive oxygen during the post natal care of a premature child who subsequently became blind. Excessive oxygen was, according to the medical evidence, one of five possible factors that could have led to blindness and, therefore, the Lords found that it was impossible to say that it had caused, or materially contributed, to the injury and the claim was dismissed. In a minority view, Mustill LJ. argued that if it is established that conduct of a certain kind materially adds to the risk of injury, if the defendant engages in such conduct in breach of a common law duty, and if the injury is the kind to which the conduct related, then the defendant is taken to have caused the injury even though the existence and extent of the contribution made by the breach cannot be ascertained. Bolitho v City and Hackney Health Authority [1997] 4 All ER 771: A two year old boy suffered brain damage as a result of the bronchial air passages becoming blocked leading to cardiac arrest. It was agreed that the only course of action to prevent the damage was to have the boy intubated. The doctor who negligently failed to attend to the boy said that she would not have intubated had she attended. There was evidence from one expert witness that he would not have intubated whereas five other experts said that they would have done so. The House of Lords held that there would have to be a logical basis for the opinion not to intubate. This would involve a weighing of risks against benefit in order to achieve a defensible conclusion. This means that a judge will be entitled to choose between two bodies of expert opinion and to reject an opinion which is 'logically indefensible'. This has been interpreted as being a situation where the Court sets the law not the profession. Albrighton v RPA Hospital, where a patient in Royal Prince Alfred Hospital who had been born with a spinal problem had her spinal cord totally severed leaving her a paraplegic. Reynolds JA rejected the proposition that doctors could not be negligent if they acted in accordance with the usual and customary practice and procedure in their "medical community", holding that "it is not the law that, if all or most of the medical practitioners in Sydney habitually fail to take an available precaution to avoid foreseeable risk of injury to their patients, then none can be found guilty of negligence". F v R, Where Chief Justice King said, "In many cases an approved professional practice as to disclosure will be decisive. But professions may adopt unreasonable practices. Practices may develop in professions, particularly as to disclosure, not because they serve the interests of the clients, but because they protect the interests or convenience of members of the profession. The court has an obligation to scrutinize professional practices to ensure that they accord with the standard of reasonableness imposed by the law. A practice as to disclosure approved and adopted by a profession or section of it may be in many cases the determining consideration as to what is reasonable. On the facts of a particular case the answer to the question whether the defendant's conduct conformed to approved professional practice may decide the issue of negligence, and the test has been posed in such terms in a number of cases. The ultimate question, however, is not whether the defendant's conduct accords with the practices of his profession or some part of it, but whether it conforms to the standard of reasonable care demanded by the law. That is a question for the court and the duty of deciding it cannot be delegated to any profession or group in the community."

Қате іс-әрекет

Егер шешім қабылдаушы тек қана немқұрайлылық танытпаған, бірақ "жаман ниетпен" әрекет еткені дәлелденсе, "қызметтік міндеттерді бұзу" салдарынан сотқа шағымдануға мүмкіндік туындауы мүмкін. Мысалы, түрме дәрігері бұрынғыда қиын немесе агрессивті болған тұтқынға ем көрсетуден бас тартқан жағдай. Қастық немесе жаман ниеттілік дәлелі шешім қабылдаушының әрекетін заңсыз деп тануға негіз болғанымен, нақты бір адамға зиян келтіру ниетімен жасалған әрекет сияқты нақты зұлымдық міндетті түрде қажет емес. Шешім қабылдаушының заңсыз әрекет жасап, біреуге зиян келтіретінін білгені немесе осыған бейжай қарағаны жеткілікті. Палмер Тиз денсаулық сақтау басқармасы [1998] All ER 180; (1999) Lloyd's Medical Reports 151 (CA) Психиатриялық стационарда ем алып жүрген, қауіпті екені белгілі науқас төрт жасар баланы өлтірді. Талап бойынша, жауапкер науқастың балаларға қатысты ауыр сексуалдық қылмыстар жасауының нақты, маңызды және болжамды қаупін анықтамаған және нәтижесінде оның осындай қылмыстар жасау қаупін азайту үшін тиісті ем беруге және/немесе осындай қылмыстар жасау қаупі бар кезде ауруханадан босатуды болдырмауға шаралар қабылдамаған. Алайда, сот балаға қатысты қамқорлық міндеті болмағандықтан талапты қанағаттандырмады, себебі кез келген бала кез келген уақытта бірдей қауіпке тап болар еді. Сонымен қатар, науқаста емдеуге жататын психикалық ауру болмағандықтан, оны емдеуге немесе ұстауға заңдық құқық болған жоқ. Akenzua v Secretary of State for the Home Department [2002] EWCA Civ 1470, (2003) 1 WLR 741 ісінде депортациялануға тиіс қауіпті қылмыскер полиция/иммиграциялық қызметтер тарапынан ақпарат беруші ретінде пайдаланылып, қоғамның бір мүшесін өлтірді. Лордтар мемлекеттік қызметкер өзінің әрекеттері мен әрекетсіздігінің адамға немесе адамдар тобына зиян келтіретінін білсе, мемлекеттік орган (немесе мемлекет) салдарына жауапты болады деп шешті. Бұл жағдайда, депортацияланған адамды бостандықта қалдыруға берілген рұқсаттың заңсыз пайдаланылғаны және осы билікті жүзеге асырған лауазымды тұлғалардың оның заңсыз екенін білгені мүмкін деген пікірді айтуға болады. Қылмыскердің өзінің бұрынғы қылмыстық істері ескерілгенде, шенеуніктер кем дегенде салдарларына немқұрайлы қараған болуы керек. Осы мақсатта, нақты бір адамның қауіпке ұшырауы мүмкін екенін болжаудың қажеті жоқ: қылмыскердің біреуге зиян келтіруі болжамды болғаны жеткілікті. Палмер ісінен ерекшелігі – тиісті лауазымды тұлғалардың қауіпті адамды ұстап, депортациялауға құқығы болды.

Where it can be shown that the decision maker was not merely negligent, but acted with "malice", the tort of "misfeasance in public office" may give rise to a remedy. An example might be a prison doctor refusing to treat a prisoner because he or she had previously been difficult or abusive. Although proof of spite or ill will may make a decision maker's act unlawful, actual malice in the sense of an act intended to do harm to a particular individual, is not necessary. It will be enough that the decision maker knew that he or she was acting unlawfully and that this would cause injury to some person, or was recklessly indifferent to that result. Palmer v Tees Health Authority [1998] All ER 180; (1999) Lloyd's Medical Reports 151 (CA) A psychiatric out patient, who was known to be dangerous, murdered a four year old child. The claim was that the defendant had failed to diagnose that there was a real, substantial, and foreseeable risk of the patient committing serious sexual offences against children and that, as a result, it had failed to provide any adequate treatment for him to reduce the risk of him committing such offences and/or to prevent him from being released from the hospital while he was at risk of committing such offences. But the court struck out the claim on the grounds that there was no duty of care towards the child, as any child, at any time, was in the same danger. Furthermore, as the patient did not suffer from a treatable mental illness, there was no legal right to either treat or detain the person. Akenzua v Secretary of State for the Home Department [2002] EWCA Civ 1470, (2003) 1 WLR 741 where a dangerous criminal due to be deported, was released by the police/immigration services to act as an informant and killed a member of the public. The Lords held that if a public officer knows that his or her acts and omissions will probably injure a person or class of persons, the public body (or the state) will be liable for the consequences. In this case, it was arguable that there had been an illegal use of the power to permit the deportee to remain at liberty and that the officials exercising that power must have known that it was illegal. Given the criminal's record, the officials must at least have been reckless as to the consequences. For these purposes, it was not necessary to prove foresight that a particular individual might be at risk: it was enough that it was foreseeable that the criminal would harm somebody. Palmer was distinguishable because the relevant officials had the power to detain and deport the dangerous person.